ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΕΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ- ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΠΛΟΙΑΡΧΟΥ ΔΕΞΑΜΕΝΟΠΛΟΙΟΥ – ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΡΟΣΤΙΜΟΥ – ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ – ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ. ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΑΚΥΡΩΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΦΕΣΗ – ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ – ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ. Με την κρινόμενη έφεση ο εκκαλών ζητεί την εξαφάνιση της εκκαλουμένης, κατά το μέρος που απορρίφθηκε η προσφυγή του κατά των καταλογιστικών πράξεων Τελωνείου, με τις οποίες ο εκκαλών χαρακτηρίσθηκε,ως πλοίαρχος δεξαμενόπλοιου, υπαίτιος τελέσεως απλών τελωνειακών παραβάσεων και επιβλήθηκαν σε βάρος του, πέντε πρόστιμα – Με την εκκαλουμένη δε, καθένα από τα πρόστιμα περιορίστηκε στο ποσό των 6.000 ευρώ. Εν προκειμένω δε, με την υπ’αρ. 942/22 απόφαση του Δικαστηρίου, στην οποία ήταν διάδικοι, εκτός άλλων, οι διάδικοι της παρούσας υποθέσεως, απορρίφθηκε η ασκηθείσα από το εφεσίβλητο έφεση και κρίθηκε τελεσίδικα, μεταξύ άλλων, ότι η διάταξη της παρ. 4 της Υ.Α. 102214/1999, με την οποία ορίζεται η κύρωση σε περίπτωση μη τήρησης των προβλεπομένων στις παρ. 1- 3 της αυτής απόφασης διαδικασιών, βρίσκεται εκτός των ορίων της παρεχόμενης με τις διατάξεις των Ν.2127/93 και Ν.2648/98 νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως και είναι για το λόγο αυτό ανίσχυρη και μη εφαρμοστέα. Η δε προβλεπόμενη από την παρ. 4 του αρ. 67 του Ν.2127/99 σχετική κύρωση, είχε καταργηθεί δυνάμει του άρθρου 184 του νέου ΤελΚωδ και εφαρμοστέα στην προκειμένη περίπτωση ήταν η διάταξη του άρθρου 118 παρ. 4 του Ν.2960/01 και ήδη 119Α του ιδίου νόμου. Η κρίση αυτή, σύμφωνα με την οποία ως προς τις ένδικες παραβάσεις εφαρμοστέα είναι η παρ. 4 του άρθρου 118 του Ε.Τ.Κ. και όχι η παρ. 4 της με αριθ. 102214/116.04.1999 Α.Υ.Ο., ήταν δεσμευτική για την τελωνειακή αρχή. Περαιτέρω, η ως άνω απόφαση του Δικαστηρίου, ουδεμία κρίση εξέφερε αναφορικά με την μη τέλεση των ένδικων παραβάσεων από τον εκκαλούντα, όπως αβάσιμα ο τελευταίος υποστηρίζει. Ενόψει των ανωτέρω, και ανεξαρτήτως του ότι η Τελωνειακή Αρχή υπέλαβε εσφαλμένως ότι οι αρχικές καταλογιστικές πράξεις αναφορικά με τον εκκαλούντα είχαν ακυρωθεί λόγω τυπικής πλημμέλειας, οι νεότερες ένδικες καταλογιστικές πράξεις εκδόθηκαν σε συμμόρφωση με τα ανωτέρω τελεσιδίκως κριθέντα. Η τελωνειακή αρχή, λοιπόν, κατά την έκδοση των νεότερων ένδικων πράξεων δεν παραβίασε το δεδικασμένο το οποίο απέρρεε από την ανωτέρω ακυρωτική απόφαση, όπως νόμιμα και ορθά έκρινε η εκκαλουμένη. Το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη το είδος και τη σοβαρότητα των ένδικων παραβάσεων, κρίνει ότι το επιβληθέν πρόστιμο πρέπει να περιοριστεί για καθεμία στο εύλογο ποσό των 4.000 ευρώ, μεταρρυθμιζομένης αναλόγως της εκκαλουμένης. Δέχεται εν μέρει την έφεση κατά της υπ’αρ.Α647/24 αποφάσεως του ΜονΔιοικΠρωτΠειρ. [ Αρ. 1,15,23,67,69 Ν.2127/93, Υ.Α.102214/16.04.1999, αρ.118 παρ. 4, 119Α παρ. 1, αρ. 142 παρ.1,181 παρ.2,184,185 Ν.2960/01, αρ.6 παρ. 1 Ν.2690/99, αρ.137 παρ.4 Ν.4270/14, αρ. 25 παρ. 1 Συντ.]