ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 

ΤΜΗΜΑ Δ΄ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ Α161/2026

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 17 Σεπτεμβρίου 2025, ημέρα Τετάρτη και ώρα 11.30 π.μ., με δικαστή την Διαμάντω Γεωργούλη, εφέτη Διοικητικών Δικαστηρίων και γραμματέα την Ελένη Ζήζη, δικαστική υπάλληλο, για να δικάσει:

Την έφεση με χρονολογία καταθέσεως 20 Ιουνίου 2024 (ΕΦ …/2024).

Του …., κατοίκου Αθηνών (οδός … αριθ. 28), με Α.Φ.Μ. …., ο οποίος παραστάθηκε διά της πληρεξούσιας δικηγόρου Όλγας Πασχάλη, βάσει της από 16.09.2025 έγγραφης δηλώσεως του άρθρου 133 παρ. 2 ΚΔΔικ.

Κατά του Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται από την Ανεξάρτητη Διοικητική Αρχή χωρίς νομική προσωπικότητα με την επωνυμία «Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων» (Α.Α.Δ.Ε.), η οποία στην προκείμενη περίπτωση εκπροσωπείται από την Ειρήνη Γιαλούρη, Προϊσταμένη της Τελωνειακής Περιφέρειας .... [άρθρα 1 παρ. 1, 36 παρ. 1 και 43 του ν. 4389/2016 (ΦΕΚ Α΄ 94), σε συνδυασμό με το άρθρο 25 παρ. 1 περ. α΄ ΚΔΔικ.], βάσει της από 13.08.2025 έγγραφης δηλώσεως του άρθρου 133 παρ. 2 ΚΔΔικ.

και κατά της με αριθ. Α 647/2024 αποφάσεως του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά (Τμήμα 11ο).

Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα

Σκέφθηκε κατά τον νόμο.

1. Επειδή, με την κρινόμενη έφεση, για την άσκηση της οποίας καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο συνολικού ύψους 150 ευρώ (βλ. τα e- Παράβολα με κωδικούς πληρωμής … και …), ο εκκαλών ζητεί, παραδεκτώς, την εξαφάνιση της με αριθ. Α647/2024 αποφάσεως του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, κατά το μέρος που απορρίφθηκε η με αριθ. καταθέσεως ....2023 προσφυγή του κατά των με αριθ. α) ....2023, β) ....2023, γ) ...2023, δ) ...2023 και ε) ....2023 καταλογιστικών πράξεων της Προϊσταμένης του Δ΄ Τελωνείου Επίβλεψης Συγκροτημάτων (Τ.Ε.Σ.) .... Με τις πράξεις αυτές ο εκκαλών χαρακτηρίσθηκε, με την ιδιότητά του ως πλοίαρχος του δεξαμενόπλοιου (Δ/Ξ) «...», υπαίτιος τελέσεως απλών τελωνειακών παραβάσεων των διατάξεων της παρ. 1 της με αριθ. 102214/16.04.1999 αποφάσεως του Υπουργού Οικονομικών (Α.Υ.Ο., ΦΕΚ Β΄ 456) και της παρ. 1 του άρθρου 142 του ν. 2960/2001 «Εθνικός Τελωνειακός Κώδικας» (Ε.Τ.Κ., ΦΕΚ Α΄ 265) και επιβλήθηκαν σε βάρος του, πέντε, αντιστοίχως, πρόστιμα, το καθένα ποσού 14.673,51 ευρώ, πλέον τελών χαρτοσήμου 2% επί αυτού και εισφοράς 20% επί των τελών υπέρ ΟΓΑ, ήτοι συνολικά το καθένα ποσού 15.025,67 ευρώ, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 119Α του Ε.Τ.Κ. Με την εκκαλουμένη καθένα από τα καταλογισθέντα σε βάρος του εκκαλούντος πρόστιμα περιορίστηκε στο ποσό των έξι χιλιάδων (6.000) ευρώ.

2. Επειδή, στο άρθρο 1 του ν. 2127/1993 «Εναρμόνιση προς το κοινοτικό δίκαιο του φορολογικού καθεστώτος των πετρελαιοειδών προϊόντων, αλκοόλης και αλκοολούχων ποτών και βιομηχανοποιημένων καπνών και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α΄ 48) ορίζεται ότι: «Επιβάλλεται ειδικός φόρος κατανάλωσης στα πετρελαιοειδή προϊόντα … και καθορίζονται τα περί παραγωγής, μεταποίησης, κατοχής, κυκλοφορίας και ελέγχου των προϊόντων αυτών, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου.», στο δε άρθρο 15 του ίδιου νόμου ορίζεται ότι: «1. … 2. Επίσης, απαλλάσσονται του ειδικού φόρου κατανάλωσης τα προϊόντα που προορίζονται για εφοδιασμό πλοίων και αεροσκαφών. Η απαλλαγή αυτή παρέχεται σύμφωνα με τις ισχύουσες εθνικές διατάξεις. 3. …» και στο άρθρο 23 αυτού, όπως το εδάφιο γ΄ της παρ. 1 αντικαταστάθηκε από την παρ. 1 του άρθρου 14 του ν. 2386/1996 (ΦΕΚ Α΄ 43), ορίζεται ότι: «1. Εκτός από τις απαλλαγές, που προβλέπονται από το άρθρο 15, απαλλάσσονται επίσης: 1. α). … β). …γ). Τα πετρελαιοειδή προϊόντα που παραλαμβάνονται για να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμα για τους σκοπούς της ναυσιπλοΐας στα ύδατα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης και της επαγγελματικής αλιείας, … 2. …». Και στο άρθρο 67 του ίδιου νόμου ορίζεται ότι: «1 … 4. [όπως το αρχικά προβλεπόμενο σε δραχμές ποσό προστίμου μετατράπηκε σε ευρώ με το άρθρο 25 του ν. 2948/2001 (ΦΕΚ Α΄ 242)]. Με την επιφύλαξη των διατάξεων της επόμενης παραγράφου, η μη τήρηση των διατυπώσεων του παρόντος νόμου χαρακτηρίζεται ως απλή τελωνειακή παράβαση κατά τα προβλεπόμενα από τα άρθρα 89 και επόμενα του Τελωνειακού Κώδικα και επισύρει πρόστιμο μέχρι 14.673,51 ευρώ για κάθε παράβαση, δυνάμενο να αναπροσαρμόζεται με προεδρικά διατάγματα, που εκδίδονται με πρόταση του υπουργού Οικονομικών. 5. …». Περαιτέρω, στο άρθρο 20  του ν. 1165/1918 «περί Τελωνειακού Κώδικος» (ΦΕΚ Α΄ 59/21.03.1918 και αναδημοσίευση Α΄ 73/06.04.1918), όπως η παρ. 3 αυτού αντικαταστάθηκε από την παρ. 1 του άρθρ. 5 του ν. 2648/1998 (ΦΕΚ Α΄ 238/22.10.1998), ορίζεται ότι: «1. Εμπορικόν πλοίον, κατά τον κατάπλουν ή απόπλουν αυτού ή και ναυλοχούν, υπόκειται εις την επίσκεψιν της τελωνειακής αρχής, επιφυλασσομένων των περί εμπορικών πλοίων ξένης σημαίας ιδιαιτέρων ορισμών εν ισχύι διεθνών συμβάσεων. 2. Ανθισταμένου του πλοιάρχου εις την επίσκεψιν, ενεργείται αύτη τη συνδρομή της λιμενικής αρχής. 3. Με αποφάσεις του Υπουργού Oικονομικών καθορίζεται ο τρόπος ελέγχου των εφοδίων που βρίσκονται στο πλοίο ή προορίζονται γι αυτό.». 

3. Επειδή, στην εκδοθείσα, κατ’ επίκληση των διατάξεων του ν. 2127/1993 και του άρθρου 5 του ν. 2648/1998, με αριθ. 102214/16.04.1999 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών «Επιτήρηση και έλεγχος εφοδιασμών πλοίων και εφοδιαστικών πλωτών μέσων», όπως ίσχυε πριν από την κατάργησή της με το άρθρο 2 της με αριθ. ΔΔΘΤΟΚ Γ 1038094 ΕΞ 2016 αποφάσεως του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών (ΦΕΚ Β΄ 720/17.03.2016), ορίζονται τα εξής: «1. Οι εφοδιάστριες εταιρείες των δεξαμενοπλοίων “εφοδιαστικών μεταφορικών” ή/και “ειδικών φορολογικών αποθηκών” έχουν την υποχρέωση εξήντα λεπτά της ώρας (60΄) πριν την έναρξη οποιουδήποτε εφοδιασμού με καύσιμα να ενημερώνουν μέσω FΑΧ την Κεντρική Υπηρεσία του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος (Σ.Δ.Ο.Ε.) προσδιορίζοντας την ακριβή θέση αγκυροβολίου του εφοδιαζόμενου πλοίου. Οι πλοίαρχοι των δεξαμενοπλοίων “εφοδιαστικών - μεταφορικών” ή/και “ειδικών φορολογικών αποθηκών” έχουν την υποχρέωση κατά τον απόπλου και πριν την έναρξη οποιουδήποτε εφοδιασμού με καύσιμα να ενημερώνουν μέσω ασυρμάτου VΗF στο κανάλι 23 τις Υπηρεσίες του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος (Σ.Δ.Ο.Ε.). 2. … 3. … 4. Για κάθε περίπτωση μη τήρησης των αναφερομένων στις προηγούμενες παραγράφους (1), (2) και (3), επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο πέντε εκατομμυρίων δραχμών (5.000.000) στις εφοδιάστριες εταιρείες. 5. …».

4. Επειδή,  στον Ε.Τ.Κ., με έναρξη ισχύος την 01.01.2002, κατ' άρθρο 185 αυτού, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο, ορίζονται τα ακόλουθα: Άρθρο 1: «1. Η Τελωνειακή Νομοθεσία, που θεσπίζεται με τον παρόντα Κώδικα, εφαρμόζεται από τις Τελωνειακές Αρχές: α) … β) στα προϊόντα που υπόκεινται σε Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης (Ε.Φ.Κ.) και γ) στα κοινοτικά ή μη εμπορεύματα που τελούν υπό ειδική τελωνειακή παρακολούθηση.». Άρθρο 53 [όπως αντικαταστάθηκε από την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3336/2005 (ΦΕΚ Α΄ 96)]: «Επιβάλλεται Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης (Ε.Φ.Κ.) στα ενεργειακά προϊόντα, στην ηλεκτρική ενέργεια, στην αλκοόλη, στα αλκοολούχα ποτά και στα βιομηχανοποιημένα καπνά και καθορίζονται τα περί παραγωγής, μεταποίησης, κατοχής, κυκλοφορίας και ελέγχου των προϊόντων αυτών, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντα Κώδικα.». Άρθρο 55: «Για την εφαρμογή των διατάξεων του τρίτου μέρους του παρόντα Κώδικα νοούνται ως: α) "Καθεστώς Αναστολής": το φορολογικό καθεστώς που εφαρμόζεται στην παραγωγή, μεταποίηση, κατοχή και κυκλοφορία των προϊόντων που τελούν υπό αναστολή καταβολής του Ειδικού Φόρου κατανάλωσης (Ε.Φ.Κ.). β) ...». Άρθρο 68: «1. Απαλλάσσονται από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) τα προϊόντα που αναφέρονται στο άρθρο 53 του παρόντα Κώδικα, εφόσον προορίζονται: … 2. Επίσης, απαλλάσσονται του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (Ε.Φ.Κ.) τα προϊόντα που προορίζονται για εφοδιασμό πλοίων και αεροσκαφών. Η απαλλαγή αυτή παρέχεται σύμφωνα με τις ισχύουσες Εθνικές Διατάξεις. 3. Οι όροι και οι προϋποθέσεις χορήγησης των απαλλαγών των παραγράφων 1 και 2, καθώς και οι χορηγούμενες ποσότητες, καθορίζονται με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών.». Άρθρο 118 [όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή του από το άρθρο 85 παρ. 26 του ν. 3842/2010 (ΦΕΚ Α΄ 58/23.04.2010]: «1. … 4. Με την επιφύλαξη των διατάξεων της επόμενης παραγράφου, η μη τήρηση των διατυπώσεων του τρίτου μέρους του παρόντα Κώδικα χαρακτηρίζεται ως απλή τελωνειακή παράβαση κατά τα προβλεπόμενα από τα άρθρα 142 και επόμενα του παρόντα Κώδικα και επισύρει πρόστιμο μέχρι δεκαπέντε χιλιάδες (15.000) ευρώ για κάθε παράβαση, δυνάμενο να αναπροσαρμόζεται με προεδρικά διατάγματα, που εκδίδονται με πρόταση του Υπουργού Οικονομικών. 5. … 6. Οι εκτός των περιπτώσεων των προηγούμενων παραγράφων 4 και 5 διαπραττόμενες παραβάσεις, κατά την παραγωγή, μεταποίηση, κατοχή, μεταφορά και πώληση των προϊόντων του άρθρου 53 του παρόντα Κώδικα, τιμωρούνται με τις ειδικότερες διατάξεις που ισχύουν, κατά περίπτωση, για τα προϊόντα αυτά». Άρθρο 142: «1. Η μη τήρηση των διατυπώσεων του παρόντα Κώδικα, οι οποίες έχουν σχέση με τις τελωνειακές εργασίες και την Τελωνειακή Υπηρεσία, χαρακτηρίζεται και τιμωρείται ως τελωνειακή παράβαση. 2. ...». Άρθρο 181: «1. Τα προεδρικά διατάγματα και οι Αποφάσεις Υπουργού Οικονομικών (Α.Υ.Ο.), Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις (Κ.Υ.Α.) που εκδόθηκαν κατ’ εξουσιοδότηση διατάξεων άρθρων του ν. 1165/1918 "περί Τελωνειακού Κώδικα", εφόσον οι εξουσιοδοτικές διατάξεις συμπεριλαμβάνονται και στον παρόντα Τελωνειακό Κώδικα, εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι αντικατάστασής τους. 2. Οι διοικητικές και κανονιστικές πράξεις που έχουν εκδοθεί κατ’ εξουσιοδότηση των διατάξεων του ν. 1165/1918, του ν. 2127/1993 και του ν. 2682/1999 αναλόγως προσαρμοζομένων, εξακολουθούν να ισχύουν και για την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντα Κώδικα». Άρθρο 184: «1. Από την έναρξη εφαρμογής του παρόντα Κώδικα καταργούνται οι παρακάτω διατάξεις όπως ισχύουν: α) του ν. 1165/1918 "περί Τελωνειακού Κώδικα", β) των άρθρων 1 έως και 69 του ν. 2127/1993, πλην της παραγράφου 5 του άρθρου 26 και των άρθρων 31 και 32 του ίδιου νόμου, γ) ... δ) ... 2. Επίσης, καταργείται κάθε άλλη γενική ή ειδική διάταξη που είναι αντίθετη με τις διατάξεις του παρόντα Κώδικα».

5. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 181 παρ. 2 και 184 του Ε.Τ.Κ. συνάγεται ότι, μετά την θέση ισχύος αυτού (01.01.2002) καταργήθηκαν οι διατάξεις των άρθρων 23 και 67 του ν. 2127/1993, ωστόσο, παρέμειναν σε ισχύ οι κατ’ εξουσιοδότηση του τελευταίου αυτού νόμου εκδοθείσες υπουργικές αποφάσεις, μεταξύ των οποίων και η  με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο., πριν την, κατά τα ανωτέρω, κατάργησή της. Περαιτέρω, από τις παραπάνω διατάξεις τόσο της παρ. 4 του άρθρου 23 του ν. 2127/1993, όσο και του άρθρου 5 του ν. 2648/1998, προβλέπεται, προκειμένου να αποφευχθεί η καταστρατήγηση των διατάξεων που ρυθμίζουν την απαλλαγή από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης, μεταξύ άλλων, και των καυσίμων που προορίζονται για την ναυσιπλοΐα στα ύδατα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η έκδοση υπουργικών αποφάσεων, με τις οποίες θα ορίζεται ο τρόπος διενέργειας ελέγχων επί των πλοίων για την διαπίστωση της νόμιμης χρησιμοποιήσεως των παραληφθέντων από αυτά καυσίμων και οι σχετικές διατυπώσεις, οι οποίες καθιστούν τον έλεγχο τούτο ευχερή. Όμως, στις ως άνω διατάξεις δεν περιεχόταν, κατά την διατύπωσή τους, και η ευχέρεια της ρυθμίσεως με τις υπουργικές αποφάσεις που δύνανται να εκδοθούν κατ’ επίκλησή τους, των κυρώσεων που θα συνεπαγόταν η μη τήρηση των προβλεπόμενων από τις αποφάσεις αυτές διατυπώσεων. Συνεπώς, η διάταξη της παρ. 4 της ανωτέρω με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο., η οποία είχε εκδοθεί κατ’ επίκληση των διατάξεων των παραπάνω νόμων και με την οποία οριζόταν η κύρωση (πρόστιμο ύψους 5.000.000 δραχμών) σε περίπτωση μη τηρήσεως των προβλεπόμενων στις παρ. 1, 2 και 3 της αυτής αποφάσεως διαδικασιών, βρίσκεται εκτός των ορίων της παρεχόμενης με τις ως άνω διατάξεις των ν. 2127/1993 και 2648/1998 νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως και είναι, για τον λόγο αυτό, ανίσχυρη και μη εφαρμοστέα. Η δε προβλεπόμενη από την παράγραφο 4 του άρθρου 67 του ν. 2127/1999 σχετική κύρωση, περί επιβολής στους υπαιτίους προστίμου μέχρι 5.000.000 δραχμές καταργήθηκε με το άρθρο 184 του Ε.Τ.Κ., εφαρμοστέα δε, εν προκειμένω λόγω του κρίσιμου χρόνου διαπράξεως των ένδικων παραβάσεων είναι, κατ’ ανάλογη προσαρμογή κατά το άρθρο 181 παρ. 2 του Ε.Τ.Κ., η διάταξη του άρθρου 118 παρ. 4 του Ε.Τ.Κ. [όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή της από το άρθρο 85 παρ. 26 του ν. 3842/2010], κατά την οποία, η μη τήρηση των διατυπώσεων του τρίτου μέρους του Κώδικα αυτού χαρακτηρίζεται ως απλή τελωνειακή παράβαση και επισύρει κυμαινόμενο πρόστιμο μέχρι δεκαπέντε χιλιάδες (15.000) ευρώ για κάθε παράβαση.

6. Επειδή, εξάλλου, στο άρθρο 152 παρ. 4 του Ε.Τ.Κ. ορίζεται ότι: «Οι τελωνειακές παραβάσεις παραγράφονται εάν, μέσα σε τριετία από την τέλεση, δεν κοινοποιηθεί στον ή στους υπαιτίους η καταλογιστική πράξη του Διευθυντή ή του Προϊσταμένου της αρμόδιας Τελωνειακής Αρχής. ...». Περαιτέρω, στο άρθρο 87 παρ. 4 του Κώδικα Δημοσίου Λογιστικού [Κ.Δ.Λ., ν. 2362/1995 «Περί Δημοσίου Λογιστικού, ελέγχου των δαπανών του Κράτους και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α΄ 247)], ορίζεται ότι: «Σε περίπτωση δικαστικής αμφισβητήσεως από οποιονδήποτε είτε του νόμιμου τίτλου γενικά της απαιτήσεως του Δημοσίου είτε της νομιμότητας της βεβαιώσεως αυτής εν στενή εννοία είτε της για οποιονδήποτε λόγο εγκυρότητας πράξεως της αναγκαστικής εκτελέσεως προς είσπραξη απαιτήσεως του Δημοσίου (διοικητικής εκτελέσεως), η προβλεπόμενη παραγραφή της απαιτήσεως του Δημοσίου προς βεβαίωση (εν ευρεία εννοία) ή προς είσπραξη της βεβαιωμένης απαιτήσεώς του αναστέλλεται μέχρι της εκδόσεως επί της δικαστικής ταύτης διενέξεως τελεσίδικης δικαστικής αποφάσεως και δεν συμπληρώνεται αυτή σε κάθε περίπτωση προ της παρόδου ενός έτους από την επιμελεία των αντιδίκων του Δημοσίου κοινοποιήσεως με δικαστικό επιμελητή στον Προϊστάμενο της αρμόδιας Δημόσιας Οικονομικής Υπηρεσίας και τον Υπουργό Οικονομικών της τελεσίδικης δικαστικής αποφάσεως». Το ως άνω άρθρο 87 του ν. 2362/1995 καταργήθηκε μεν με τον ν. 4270/2014 «Αρχές δημοσιονομικής διαχείρισης και εποπτείας – δημόσιο λογιστικό και άλλες διατάξεις (ΦΕΚ Α΄ 143), με έναρξη ισχύος 01.01.2015, ωστόσο οι ως άνω διατάξεις της παρ. 4 του άρθρου 87 επαναλήφθηκαν με τις διατάξεις του άρθρου 137 παρ. 4 του ανωτέρω νόμου, με το οποίο ορίστηκε ότι:  «... Σε περίπτωση δικαστικής αμφισβήτησης από οποιονδήποτε είτε του νόμιμου τίτλου γενικά της απαίτησης του Δημοσίου είτε της νομιμότητας της βεβαίωσης αυτής με στενή έννοια είτε της για οποιονδήποτε λόγο εγκυρότητας πράξης της αναγκαστικής εκτέλεσης προς είσπραξη απαίτησης του Δημοσίου (διοικητικής εκτέλεσης), η προβλεπόμενη παραγραφή της απαίτησης του Δημοσίου προς βεβαίωση (με ευρεία έννοια) ή προς είσπραξη της βεβαιωμένης απαίτησής του αναστέλλεται μέχρι την έκδοση επί της δικαστικής αυτής διένεξης τελεσίδικης δικαστικής απόφασης και δεν συμπληρώνεται σε κάθε περίπτωση πριν από την πάροδο ενός (1) έτους από την, με επιμέλεια των αντιδίκων του Δημοσίου, κοινοποίηση με δικαστικό επιμελητή στον Προϊστάμενο της αρμόδιας Δ.Ο.Υ. ή του Τελωνείου και τον Υπουργό Οικονομικών της τελεσίδικης δικαστικής απόφασης. …».  Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 183 του ίδιου ν. 4270/2014, οι τελευταίες αυτές διατάξεις περί αναστολής της παραγραφής εφαρμόζονται και για απαιτήσεις του Δημοσίου που δεν έχουν παραγραφεί κατά την έναρξη ισχύος (01.01.2015) του νόμου αυτού. Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων συνάγεται αφενός μεν ότι επί απλής τελωνειακής παραβάσεως προβλέπεται τριετής παραγραφή της σχετικής απαιτήσεως του Δημοσίου, η οποία αρχίζει από την τέλεση της παραβάσεως, αφετέρου δε ότι, με την άσκηση προσφυγής από τον διοικούμενο κατά της καταλογιστικής πράξεως της Τελωνειακής Αρχής, η οποία είχε εκδοθεί πριν συμπληρωθεί ο χρόνος παραγραφής, η παραγραφή αυτή αναστέλλεται μέχρι την έκδοση τελεσίδικης δικαστικής αποφάσεως και πάντως, δεν συμπληρώνεται πριν παρέλθει ένα έτος από την, με επιμέλεια του διοικουμένου, κοινοποίηση της δικαστικής αποφάσεως στο Δημόσιο.

7. Επειδή, τέλος, στο άρθρο 197 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ΚΔΔικ., ν. 2717/1999, ΦΕΚ Α΄ 97) ορίζεται ότι: «1. Δεδικασμένο δημιουργείται από τις τελεσίδικες και τις ανέκκλητες αποφάσεις, εφόσον οι τελευταίες δεν υπόκεινται σε ανακοπή ερημοδικίας, ως προς το, ουσιαστικό ή δικονομικό, διοικητικής φύσης ζήτημα που με αυτές κρίθηκε, εφόσον τούτο τελεί σε άμεση και αναγκαία συνάρτηση προς το συμπέρασμα που με τις ίδιες έγινε δεκτό. ... 2. ... 3. Το αναφερόμενο στις προηγούμενες παραγράφους δεδικασμένο ισχύει υπέρ και κατά εκείνων που διατέλεσαν διάδικοι, ...» και στο άρθρο 198 του ίδιου Κώδικα ορίζεται ότι: «1. Οι διοικητικές αρχές οφείλουν, με θετικές ενέργειες ή με αποχή από κάθε αντίθετη ενέργεια, να συμμορφώνονται προς το περιεχόμενο των αποφάσεων οι οποίες εκδίδονται για διαφορές που άγονται προς επίλυση με άσκηση προσφυγής. 2. …». Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι το δεδικασμένο καλύπτει τα πραγματικά και νομικά ζητήματα που ρυθμίζονται από κανόνες του διοικητικού δικαίου και αναφέρονται στην μείζονα ή την ελάσσονα πρόταση του συλλογισμού της αποφάσεως, εφόσον ήταν αντικείμενο διαγνώσεως και κρίσεως και βρίσκονται σε συνάρτηση με το συμπέρασμα που έγινε δεκτό από την απόφαση, αποτελούν δηλαδή το στήριγμα του συμπεράσματος αυτού, δημιουργείται δε μόνο μεταξύ των διαδίκων και μόνο για το διοικητικής φύσεως ζήτημα που έλυσε κυρίως ή παρεμπιπτόντως το δικαστήριο για να θεμελιώσει την κρίση του περί του ότι η διοικητική πράξη είναι άκυρη (σχ. ΣτΕ 3970, 2621/2014, 2625/2013). Περαιτέρω, από τις ίδιες αυτές διατάξεις συνάγεται ότι η Διοίκηση υποχρεούται να συμμορφωθεί προς τελεσίδικη ακυρωτική απόφαση διοικητικού δικαστηρίου, εκδοθείσα επί προσφυγής, εκδίδοντας νέα πράξη για το ίδιο αντικείμενο, απαλλαγμένη από την ουσιαστική πλημμέλεια, για την οποία ακυρώθηκε η αρχική, εφόσον τούτο δεν αποκλείεται από την φύση της διαγνωσθείσας πλημμέλειας (σχ. ΣτΕ 287/2025, 1405/2024, 571/2021 κ.ά.).

8. Επειδή, στην προκείμενη περίπτωση, από τα στοιχεία του φακέλου της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής: Η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «...A.E.», στην ιδιοκτησία της οποίας βρισκόταν, κατά τον κρίσιμο χρόνο, το Δ/Ξ «...», με πλοίαρχο τον εκκαλούντα, υπέβαλε, ως εφοδιάστρια εταιρεία, στην τελωνειακή αρχή τις ακόλουθες αιτήσεις εφοδιασμού με αριθ.: α) .../29.11.2007 αίτηση εφοδιασμού, με την οποία ζήτησε άδεια για τον εφοδιασμό του πλοίου «...», σημαίας ..., με 17.810 λίτρα «gas oil» που είχαν φορτωθεί στο ανωτέρω Δ/Ξ, με χρόνο παράδοσης την 01.12.2007 και τόπο παράδοσης την .... [αγκυροβόλιο], β) ....2007 αίτηση εφοδιασμού, με την οποία ζήτησε άδεια για τον εφοδιασμό του πλοίου «...», σημαίας Παναμά, με 47.417 «Μ.Τ.» [μετρικοί τόνοι] πετρελαίου εξωτερικής καύσης που είχαν φορτωθεί στο ίδιο Δ/Ξ, με χρόνο παράδοσης την 02.12.2007 και τόπο παράδοσης την ..., γ) ….2007 αίτηση εφοδιασμού, με την οποία ζήτησε άδεια για τον εφοδιασμό του πλοίου «….», σημαίας Συρίας, με 81.400 λίτρα «gas oil» που είχαν φορτωθεί στο ίδιο Δ/Ξ, με χρόνο παράδοσης την 12.12.2007 και τόπο παράδοσης την .... δ) ….2007 αίτηση εφοδιασμού, με την οποία ζήτησε άδεια για τον εφοδιασμό του πλοίου «….» [και όχι, «...», όπως από προφανή παραδρομή αναγράφεται στην εκκαλουμένη], σημαίας Παναμά, με 72.000 λίτρα «gas oil» που είχαν φορτωθεί στο ίδιο Δ/Ξ, με χρόνο παράδοσης την 02.01.2008 και τόπο παράδοσης την ... και ε) ….2007 αιτήσεις εφοδιασμού, με τις οποίες ζήτησε άδεια για τον εφοδιασμό του πλοίου «….», σημαίας Παναμά, με 210.000 «Μ.Τ.», 100.000 «Μ.Τ.», 49.777 «Μ.Τ.» πετρέλαιο εξωτερικής καύσης [οι τρεις πρώτοι εφοδιασμοί], 3.650 λίτρα «gas oil» και 162.000 λίτρα «gas oil», αντιστοίχως, που είχαν φορτωθεί στο ίδιο Δ/Ξ, με χρόνο παράδοσης την 03.01.2008 και τόπο παράδοσης την ... Οι ως άνω εφοδιασμοί αναγγέλθηκαν εγκαίρως από την ανωτέρω εφοδιάστρια εταιρεία μέσω «FAX» στην Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων (Υπ.Ε.Ε.) [όπως μετονομάστηκε το πρώην Σώμα Δίωξης Οικονομικού Ελέγχου (Σ.Δ.Ο.Ε.)], χωρίς, όμως, ο εκκαλών ως πλοίαρχος του προαναφερόμενου μεταφορικού (Δ/Ξ “...”) να ενημερώσει μέσω VHF στο κανάλι 23 την εν λόγω Υπηρεσία, κατά τον απόπλου και πριν από την έναρξη εκάστου εφοδιασμού, κατά τα οριζόμενα στην με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο. Ακολούθησε η σύνταξη, αντιστοίχως, για τις ως άνω υπό στοιχεία α έως ε περιπτώσεις, των με αριθ. …..2008 και ….2008 Πρωτοκόλλων Τελωνειακής Παράβασης (Π.Τ.Π.) και κλήθηκαν σχετικώς σε απολογία η εφοδιάστρια εταιρεία, ο νόμιμος εκπρόσωπος αυτής και ο εκκαλών. Ο τελευταίος, κατά την απολογία του ενώπιον των τελωνειακών υπαλλήλων την 19.12.2008, δήλωσε ότι λόγω φόρτου εργασίας παρέλειψε να προβεί στην ενημέρωση της αρμόδιας υπηρεσίας, χωρίς, όμως, να έχει σκοπιμότητα προς τούτο, ενώ, με τις από 20.5.2009 συμπληρωματικές έγγραφες απολογίες του υποστήριξε ότι κατά τους εφοδιασμούς που έλαβαν ώρα την 01.12.2007, την 02.12.2007 και 12.12.2007 υπό δυσμενείς και αντίξοες καιρικές συνθήκες, προέβη στην συνήθη ενημέρωση της Υπ.Ε.Ε. μέσω του ασυρμάτου VHF, πλην όμως το σήμα δεν ήταν καλό και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με την υπηρεσία τηλεφωνικώς, διότι το κινητό τηλέφωνο του πλοίου δεν είχε κάλυψη, ως προς δε τους εφοδιασμούς που έλαβαν χώρα την 02.01.2008 και 03.01.2008 προέβαλε ότι δεν προέβη σε ενημέρωση μέσω ασυρμάτου VHF της ως άνω Υπηρεσίας για την έναρξη του εφοδιασμού, διότι υπήρχε πρόβλημα στην σωστή μετάδοση του σήματος και το κινητό τηλέφωνο του πλοίου δεν είχε σήμα ώστε να καλέσει την υπηρεσία, καταβάλλει δε κάθε προσπάθεια να ανταποκρίνεται στα καθήκοντά του με συνέπεια, χωρίς ποτέ έως τις ημερομηνίες αυτές να έχει υποπέσει σε παραλείψεις, υποσχόμενος ότι θα εξαντλεί κάθε προσπάθεια να μην υποπέσει σε καμμία σχετική παράλειψη στο μέλλον. Ο Προϊστάμενος της Διεύθυνσης του Δ΄ Τ.Ε.Σ. ..., αφού έλαβε υπόψη του τα ανωτέρω και συνεκτίμησε ότι στην διάθεση των πλοιάρχων υπάρχουν και τηλεφωνικοί αριθμοί κλήσεως του Σ.Δ.Ο.Ε. προκειμένου να τους χρησιμοποιούν σε κάθε περίπτωση αδυναμίας επικοινωνίας με την υπηρεσία μέσω ασυρμάτου VHF, σύμφωνα με το με αριθ. …..2010 έγγραφο του Σ.Δ.Ο.Ε., εξέδωσε τις με αριθ.  …….2010 καταλογιστικές πράξεις (αντίστοιχα ως προς τους υπό στοιχεία α έως ε ως άνω εφοδιασμούς), με τις οποίες χαρακτήρισε την παράλειψη εκ μέρους του εκκαλούντος να ενημερώσει την Υπ.Ε.Ε. μέσω VHF κατά τον απόπλου και πριν από την έναρξη κάθε εφοδιασμού ως απλή τελωνειακή παράβαση των διατάξεων της παρ. 1 της με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο. και της παρ. 1 του άρθρου 142 του Ε.Τ.Κ., κήρυξε δε τον εκκαλούντα και τον νόμιμο εκπρόσωπο της εφοδιάστριας εταιρείας ως υπαιτίους τελέσεως πέντε (5) απλών τελωνειακών παραβάσεων, σε βάρος των οποίων καταλόγισε αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, πρόστιμα ύψους 14.673,51 ευρώ (ισόποσο των 5.000.000 δραχμών) πλέον τελών χαρτοσήμου και εισφορά υπέρ ΟΓΑ ύψους 352,16 ευρώ και συνολικά, ποσό 15.025,67 ευρώ για καθεμία από αυτές, κατ’ εφαρμογή της παρ. 4 της άνω Α.Υ.Ο., κήρυξε δε την εφοδιάστρια εταιρεία αλληλεγγύως υπόχρεη σαν αστικά συνυπεύθυνη μετά των καταλογισθέντων ως άνω προσώπων για την καταβολή των προστίμων αυτών. Με την με αριθ. Α4923/2019 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, η ασκηθείσα από τους ανωτέρω καταλογισθέντες κοινή προσφυγή κατά των προαναφερόμενων καταλογιστικών πράξεων, απορρίφθηκε ως προς μεν την εφοδιάστρια εταιρεία ως απαράδεκτη, ενώ, έγινε δεκτή ως προς τον εκκαλούντα και τον νόμιμο εκπρόσωπο ως ουσία βάσιμη και ακυρώθηκαν οι προσβληθείσες πράξεις ως νομικώς πλημμελείς, με την αιτιολογία ότι τα ένδικα πρόστιμα επιβλήθηκαν σε βάρος τους, κατ’ εφαρμογή της παρ. 4 της με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο., η οποία όμως, ως εκδοθείσα εκτός των ορίων των εξουσιοδοτήσεων των διατάξεων του ν. 2127/1993 και του άρθρου 5 παρ. 1 του ν. 2648/1998, ήταν ανίσχυρη και μη εφαρμοστέα. Έφεση του εφεσιβλήτου κατά της αποφάσεως αυτής απορρίφθηκε με την με αριθ. Α942/2022 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, η οποία επιδόθηκε στο εφεσίβλητο, κατά τα αναφερόμενα στο σώμα των ανωτέρω καταλογιστικών πράξεων, την 06.06.2022. Ακολούθως, η Προϊσταμένη του ίδιου Τελωνείου, αφού έλαβε υπόψη της όλα τα ανωτέρω και τα κριθέντα με τις προαναφερόμενες δικαστικές αποφάσεις, και τα υποβληθέντα, μετά την εκ νέου πρόσκληση του εκκαλούντος να εκθέσει τις απόψεις του, απολογητικά υπομνήματα για τις ίδιες τελωνειακές παραβάσεις, εξέδωσε, κατ' επίκληση των άρθρων 142 παρ. 1, 118 παρ. 4 και 119Α παρ. 1 του Ε.Τ.Κ., τις με αριθ. ..., ..., ..., ... και ....2023 καταλογιστικές πράξεις, με τις οποίες καταλόγισε σε βάρος του εκκαλούντος πρόστιμο, ύψους 14.673,51 ευρώ, πλέον τελών χαρτοσήμου και ΟΓΑ επί των τελών χαρτοσήμου και συνολικά 15.025,67 ευρώ, για καθεμία από τις αποδοθείσες απλές τελωνειακές παραβάσεις, ήτοι της παραλείψεως ενημερώσεως κατά τον απόπλου και πριν από την έναρξη του εφοδιασμού με καύσιμα τα προαναφερόμενα πλοία μέσω ασύρματου VHF στο κανάλι 23 την αρμόδια υπηρεσία.

9. Επειδή, κατά των τελευταίων αυτών πράξεων ο εκκαλών άσκησε την από 30.05.2023 προσφυγή του. Με την εκκαλουμένη κρίθηκε ότι η προβλεπόμενη από την παρ. 4 του άρθρου 152 του Ε.Τ.Κ. τριετής παραγραφή, η οποία δεν είχε συμπληρωθεί έως την κοινοποίηση στον εκκαλούντα των αρχικών καταλογιστικών πράξεων του Διευθυντή του Δ΄ Τ.Ε.Σ. .... [όπως τούτο δεν είχε αμφισβητηθεί από τον εκκαλούντα], ανεστάλη λόγω ασκήσεως της κοινής ένδικης προσφυγής κατά των ίδιων αυτών πράξεων από τον εκκαλούντα, την εταιρεία και τον νόμιμο εκπρόσωπο της τελευταίας, έως την επίδοση στο εφεσίβλητο την 06.06.2022 της με αριθ. Α942/2022 τελεσίδικης αποφάσεως του Δικαστηρίου τούτου, ώστε έως την επίδοση στον εκκαλούντα, την 11.05.2023, των ένδικων [νεότερων] καταλογιστικών πράξεων, δεν είχε παρέλθει ένα έτος από την, κατά τα ανωτέρω, επίδοση της τελεσίδικης εφετειακής αποφάσεως. Περαιτέρω, η εκκαλουμένη έκρινε ότι ναι μεν οι εξουσιοδοτικές διατάξεις του ν. 2127/1993 (άρθρο 23 παρ. 4) και του ν. 2648/1998 (άρθρο 5 παρ. 1) δεν παρείχαν εξουσιοδότηση για επιβολή με την με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο. οποιουδήποτε προστίμου για παραβάσεις όπως οι ένδικες, πλην, όμως, η κύρωση που επισύρει η μη τήρηση των προβλεπόμενων από την εν λόγω υπουργική απόφαση διαδικασιών, εμπίπτουσα στην έννοια της απλής τελωνειακής παράβασης, ήταν μέχρι την 31.12.2001 αυτή του άρθρου 67 παρ. 4 του ν. 2127/1993 και πλέον (μετά την κατάργηση του άρθρου αυτού από το άρθρο 184 παρ. 1 περ. β΄ του Ε.Τ.Κ.), είναι αυτή του άρθρου 118 παρ. 4 του Ε.Τ.Κ. (πρόστιμο μέχρι 15.000 ευρώ). Επιπρόσθετα, η εκκαλουμένη, αφού έκρινε ότι ο εκκαλών υπέπεσε ως πλοίαρχος του Δ/Ξ “...” στις αποδοθείσες σε βάρος του απλές τελωνειακές παραβάσεις, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 1 της με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο., λόγω μη τηρήσεως των προβλεπόμενων από αυτήν διατυπώσεων, και, αφού συνεκτίμησε το είδος και την σοβαρότητα αυτών, που αφορούν διατάξεις τεθείσες προς αποτροπή εικονικών εφοδιασμών και της εξ αυτών απώλειας δασμών και φόρων από το Δημόσιο, τις συνθήκες τελέσεώς τους και το ανώτατο όριο του προστίμου (15.000 ευρώ), περιόρισε το ένδικο πρόστιμο στο προσήκον και εύλογο ποσό των έξι χιλιάδων (6.000) ευρώ για καθεμία από τις πέντε παραβάσεις, κατ’ εφαρμογή της παρ. 4 του άρθρου 118 του Ε.Τ.Κ., κάνοντας εν μέρει δεκτή την προσφυγή.

10. Επειδή, ο εκκαλών, με την κρινόμενη έφεση, ζητεί την εξαφάνιση της εκκαλουμένης ως εσφαλμένης. Αντιθέτως, το εφεσίβλητο, με το με αριθ. πρωτ. ….2025 έγγραφο της Προϊσταμένης της Τελωνειακής Περιφέρειας ..., με τίτλο θέματος «Επικαιροποίηση κατατεθειμένου διοικητικού φακέλου», αναφέρεται στο περιεχόμενο της κατατεθείσας πρωτοδίκως εκθέσεως απόψεων με αριθ. Πρωτ. .../2023 (αριθ. πρωτ. καταθέσεως με τον σχετικό διοικητικό φάκελο …2023), στο οποίο και «εμμένει», με την οποία είχε αιτηθεί την απόρριψη της ένδικης προσφυγής ως νόμω και ουσία αβάσιμης.

11. Επειδή, ειδικότερα, ο εκκαλών προβάλλει ότι μη νομίμως απορρίφθηκε με την εκκαλουμένη ο προταθείς λόγος της ένδικης προσφυγής του ότι οι ένδικες καταλογιστικές πράξεις είναι αναιτιολόγητες, αόριστες και τελούν σε προφανή αντίθεση με τα στοιχεία του φακέλου, επιπροσθέτως δε, αν και επικαλούνται τις καταργηθείσες με αριθ. Τ.3300/47/25.07.1984 και 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο., εφαρμόζουν την με αριθ. Τ. 1940/41/2003 Α.Υ.Ο. και τις διατάξεις του Ε.Τ.Κ., χωρίς, όμως, να αναφέρουν ότι παραβιάστηκε κάποια διάταξή των τελευταίων αυτών νομοθετημάτων. Δεδομένου ότι τα διοικητικά δικαστήρια, κατά τις παρ. 1 και 2 του άρθρου 79  του ΚΔΔικ., δικάζοντας επί προσφυγής ουσίας, είναι, καταρχάς, αρμόδια να κρίνουν, κατά τον νόμο και την ουσία, το κύρος της προσβληθείσας πράξεως, εάν δε συντρέχει περίπτωση, ακυρώνουν ή τροποποιούν αυτήν, μη περιοριζόμενα στην κρίση εάν η προσβαλλόμενη πράξη είναι αναιτιολόγητη ή όχι (ΣτΕ 481/2016, 3409/2015,  2780/2012 κ.ά.), ο ως άνω προταθείς λόγος ήταν απορριπτέος ως αλυσιτελώς προβληθείς, όπως ορθά έκρινε και η εκκαλουμένη. Σε κάθε, πάντως, περίπτωση, ο προταθείς ανωτέρω λόγος της ένδικης προσφυγής ήταν απορριπτέος και ως αβάσιμος. Τούτο δε, διότι, στις προσβληθείσες καταλογιστικές πράξεις περιγράφονται αναλυτικά και με σαφήνεια αφενός μεν τα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούν τις σε βάρος του εκκαλούντος αποδοθείσες παραβάσεις της μη ενημερώσεως της ΥΠ.Ε.Ε., πριν από τους ένδικους εφοδιασμούς, μέσω ασυρμάτου VHF, με αναφορά της ημέρας, ώρας και τόπου του εφοδιασμού, του εφοδιαζόμενου και του εφοδιάζοντος πλοίου, ο χαρακτηρισμός τους ως απλών τελωνειακών παραβάσεων, ο υπαίτιος αυτών (εκκαλών), οι διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου μόνου της με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο. που προβλέπουν την παραβιασθείσα υποχρέωση και η διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 118 του Ε.Τ.Κ. που προβλέπει την κύρωση για την ως άνω παράβαση, χωρίς να επηρεάζεται η νομιμότητά τους από την αναφορά στο σώμα των πράξεων αυτών και άλλων, μη εφαρμοστέων στην προκείμενη περίπτωση, διατάξεων, δεδομένου ότι σύμφωνα με το άρθρο με το άρθρο 16 παρ. 1 εδ. δ΄ του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2690/1999, ΦΕΚ Α΄ 45) η παράλειψη αναφοράς των εφαρμοζόμενων διατάξεων δεν επάγεται ακυρότητα της διοικητικής πράξεως (σχ. ΣτΕ 1658/2018, 2735/2017, 208/2012, 885/2011) και αντιστρόφως, η επίκληση διατάξεως μη εφαρμοστέας δεν επάγεται ακυρότητα αυτής (σχ. ΣτΕ 2674/2007). Ο δε ειδικότερος λόγος ως προς το αναιτιολόγητο των ένδικων πράξεων, με τον οποίο ο εκκαλών διατείνεται ότι, εφόσον με τις πράξεις αυτές δεν κρίθηκε υπαίτιος τελέσεως παραβάσεων των διατάξεων του Ε.Τ.Κ., μη νομίμως εφαρμόστηκαν οι διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 142 αυτού, δεδομένου ότι οι τελευταίες δεν εφαρμόζονται αναλογικά για παραβάσεις της ως άνω εφαρμοσθείσας Α.Υ.Ο., αφού η τελευταία δεν παραπέμπει στον Κώδικα αυτόν ούτε και το αντίθετο, πρέπει να απορριφθεί ως νόμω αβάσιμος. Τούτο δε, καθόσον η με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο. διατηρήθηκε σε ισχύ βάσει των διατάξεων του άρθρου 181 του Ε.Τ.Κ., κατά τα γενόμενα δεκτά στην σκέψη 5 της παρούσας αποφάσεως, και, συνεπώς ήταν ισχυρή κατά τον χρόνο τελέσεως των ένδικων παραβάσεων (01.12.2007-03.01.2008). Επομένως, η εκκαλουμένη που έκρινε ομοίως, ορθά τον νόμο εφάρμοσε.

12. Επειδή, περαιτέρω, ο εκκαλών προβάλλει ότι η εκκαλουμένη εσφαλμένως απέρριψε τον προταθέντα λόγο της προσφυγής του περί μη νόμιμης επανεκδόσεως των ένδικων καταλογιστικών πράξεων, καθόσον, όπως και πρωτοδίκως είχε υποστηρίξει, οι αρχικές εκδοθείσες καταλογιστικές πράξεις ακυρώθηκαν για λόγους αναγόμενους στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου, ήτοι εξαιτίας συνδρομής ουσιαστικής παρανομίας, και όχι για τυπική πλημμέλεια, ώστε η Διοίκηση δεν δικαιούτο να προβεί στην έκδοση νέων πράξεων, απαλλαγμένων από την πλημμέλεια αυτή και στηριζόμενων στα ίδια ανύπαρκτα πραγματικά περιστατικά. Συναφώς, ο εκκαλών υποστηρίζει ότι εσφαλμένως η εκκαλουμένη έκρινε ότι η τελωνειακή αρχή δεν κωλυόταν από το δεδικασμένο που απορρέει από την με αριθ. Α942/2022 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου να εκδώσει σε βάρος του νέες πράξεις με το ίδιο περιεχόμενο, δεδομένου ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τυπικό ελάττωμα η παράβαση ουσιαστικής διατάξεως νόμου, όπως εν προκειμένω αποτελεί η σχετική κρίση της ως άνω τελεσίδικης αποφάσεως, η οποία, κατ’ επικύρωση της με αριθ. Α4923/2019 πρωτόδικης αποφάσεως, έκρινε ότι η, εκδοθείσα κατ’ επίκληση των ανωτέρω νόμων και διατάξεων, παρ. 4 της με αριθ. 102214/16.04.1999 Α.Υ.Ο., με την οποία ορίζεται η κύρωση (πρόστιμο ύψους 5.000.000 δραχμών) σε περίπτωση μη τηρήσεως των προβλεπόμενων στις παρ. 1, 2 και 3 της αυτής αποφάσεως διαδικασιών, βρίσκεται εκτός των ορίων της παρεχόμενης με τις διατάξεις των ν. 2127/1993 και 2648/1998 νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως και είναι, για τον λόγο αυτό, ανίσχυρη και μη εφαρμοστέα.

13. Επειδή, με την με αριθ. 942/2022 οριστική απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, στην οποία ήταν διάδικοι, εκτός άλλων, οι διάδικοι της παρούσας υποθέσεως, απορρίφθηκε η ασκηθείσα από το εφεσίβλητο έφεση κατά της με αριθ. Α4923/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά και κρίθηκε τελεσίδικα, μεταξύ άλλων, ότι «η διάταξη της παρ. 4 της Υ.Α. 102214/1999, η οποία εκδόθηκε κατ’ επίκληση των ανωτέρω νόμων και διατάξεων και με την οποία ορίζεται η κύρωση (πρόστιμο ύψους 5.000.000 δραχμών) σε περίπτωση μη τήρησης των προβλεπομένων στις παρ. 1, 2 και 3 της αυτής απόφασης διαδικασιών, βρίσκεται εκτός των ορίων της παρεχόμενης με τις ως άνω διατάξεις των ν. 2127/1993 και 2648/1998 νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως και είναι για το λόγο αυτό ανίσχυρη και μη εφαρμοστέα. Η δε προβλεπόμενη από την παράγραφο 4 του άρθρου 67 του ν. 2127/1999 σχετική κύρωση, σύμφωνα με την οποία επιβάλλεται στους υπαιτίους πρόστιμο μέχρι 5.000.000 δραχμές είχε καταργηθεί δυνάμει του άρθρου 184 του νέου Τελωνειακού Κώδικα (ν. 2960/2001), εφαρμοστέα δε, εν προκειμένω ενόψει του κρίσιμου χρόνου διάπραξης των παραβάσεων (12/2007-1/2008) ήταν η διάταξη του άρθρου 118 παρ. 4 του ν. 2960/2001 και ήδη 119Α του ιδίου νόμου, κατά την οποία η μη τήρηση των διατυπώσεων του τρίτου μέρους του Κώδικα χαρακτηρίζεται ως απλή τελωνειακή παράβαση και επισύρει πρόστιμο μέχρι δεκαπέντε χιλιάδες (15.000) ευρώ για κάθε παράβαση». Η κρίση αυτή, σύμφωνα με την οποία ως προς τις ένδικες παραβάσεις εφαρμοστέα είναι η παρ. 4 του άρθρου 118 του Ε.Τ.Κ. και όχι η παρ. 4 της με αριθ. 102214/116.04.1999 Α.Υ.Ο., ήταν δεσμευτική για την τελωνειακή αρχή, σύμφωνα με το άρθρο 198 ΚΔΔικ. Περαιτέρω, η προαναφερόμενη απόφαση του Δικαστηρίου τούτου ουδεμία κρίση εξέφερε αναφορικά με την μη τέλεση των ένδικων παραβάσεων από τον εκκαλούντα, όπως αβάσιμα ο τελευταίος υποστηρίζει. Ενόψει τούτων, και ανεξαρτήτως του ότι η Τελωνειακή Αρχή υπέλαβε εσφαλμένως ότι οι αρχικές καταλογιστικές πράξεις αναφορικά με τον εκκαλούντα είχαν ακυρωθεί λόγω τυπικής πλημμέλειας, οι νεότερες ένδικες καταλογιστικές πράξεις εκδόθηκαν σε συμμόρφωση με τα ανωτέρω τελεσιδίκως κριθέντα, ήτοι κατά ρητή επίκληση των ισχυουσών κατά τον κρίσιμο χρόνο τελέσεως των ένδικων παραβάσεων [01.12.2007-03.01.2008) διατάξεων της παρ. 1 της ως άνω Α.Υ.Ο. και της παρ. 4 του άρθρου 118 του Ε.Τ.Κ., και όχι κατ’ εφαρμογή της ως άνω, κριθείσας ως εκτός νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως, κυρωτικής διατάξεως της παρ. 4. της αυτής Α.Υ.Ο. Με τα δεδομένα αυτά και σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στην σκέψη 7 της παρούσας αποφάσεως, η τελωνειακή αρχή κατά την έκδοση των νεότερων ένδικων πράξεων δεν παραβίασε το δεδικασμένο το οποίο απέρρεε από την ανωτέρω ακυρωτική απόφαση, διότι με αυτήν δεν είχε κριθεί το γεγονός της τελέσεως από τον εκκαλούντα των ένδικων παραβάσεων, συμμορφούμενη πλήρως προς τα κριθέντα με αυτήν, όπως νόμιμα και ορθά έκρινε η εκκαλουμένη, του ανωτέρω λόγου της κρινόμενης εφέσεως απορριπτομένου ως νόμω και ουσία αβάσιμου.

14. Επειδή, επιπρόσθετα, ο εκκαλών προβάλλει ότι η εκκαλουμένη εσφαλμένα έκρινε ότι αναφορικά με την παραγραφή των ένδικων απαιτήσεων εφαρμοστέα είναι η διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 87 του Κώδικα Δημοσίου Λογιστικού, όπως αντικαταστάθηκε από την, με το ίδιο περιεχόμενο, διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 137 του ν. 4270/2015, που προβλέπει ότι σε περίπτωση δικαστικής αμφισβητήσεως των αρχικών καταλογιστικών πράξεων αναστέλλεται η παραγραφή, η οποία δεν συμπληρώνεται εάν δεν παρέλθει ένα έτος από την επίδοση στο καθ’ ου της τελεσίδικης σχετικής δικαστικής αποφάσεως. Τούτο δε, διότι, οι διατάξεις αυτές είναι αντίθετες  στην αρχή της ασφάλειας δικαίου, η οποία απορρέει από την αρχή του κράτους δικαίου και ιδίως από τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1 και 25 παρ. 1 εδ. α΄ του Συντάγματος, ειδικότερη εκδήλωση της οποίας αποτελούν η αρχή της προστατευόμενης εμπιστοσύνης του διοικουμένου, όπως έχουν παγίως ερμηνευθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας και το ΔΕΕ, σύμφωνα με τα οποία η παραγραφή των φορολογικών υποθέσεων είναι πενταετής κατά κανόνα, που συνιστά εύλογη διάρκεια, ώστε ο διοικούμενος να μην είναι έκθετος σε μακρά περίοδο ανασφάλειας. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, καθόσον η προβλεπόμενη από την παρ. 4 του άρθρου 152 του Ε.Τ.Κ. παραγραφή για τον καταλογισμό σε βάρος του παραβάτη απλών τελωνειακών παραβάσεων ορίζεται τριετής, η δε αναστολή αυτής, κατ’ εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων της παρ. 4 του άρθρου 87 του Κώδικα Δημοσίου Λογιστικού και της παρ. 4 του άρθρου 137 του ν. 4270/2015 λόγω δικαστικής αμφισβητήσεως, δεν αντίκειται στις ανωτέρω επικαλούμενες αρχές, δεδομένου ότι η παραγραφή εν επιδικία δεν εφαρμόζεται στην διαδικασία ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων και του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα και με το άρθρο 4 παρ. 22 του ν. 2479/1997 (ΦΕΚ Α΄ 67), που προβλέπει «Οι ισχύουσες διατάξεις για την παραγραφή αξιώσεων κατά τη διάρκεια της επιδικίας δεν εφαρμόζονται στις εκδικαζόμενες από τα διοικητικά δικαστήρια υποθέσεις» (σχ. ΣτΕ 1233/2025), η δε παρέλευση ενός έτους από την επίδοση της τελεσίδικης αποφάσεως στο Ελληνικό Δημόσιο προκειμένου να συμπληρωθεί η ανασταλείσα παραγραφή είναι εύλογη, έχουσα ως δικαιολογητικό λόγο την ταχύτερη εκκαθάριση των υποχρεώσεων (σχ. ΣτΕ 482/2025). Περαιτέρω, ο εκκαλών κατά της κρίσεως της εκκαλουμένης ότι στην κρινόμενη υπόθεση δεν είχε συμπληρωθεί η τριετής παραγραφή των ένδικων απαιτήσεων ουδεμία αιτίαση προβάλλει. 

15. Επειδή, τέλος, το εκκαλούν προβάλλει ότι η εκκαλουμένη κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και πλημμελή εφαρμογή των κρίσιμων διατάξεων, καθώς και των διατάξεων του άρθρου 25 παρ. 1 του Συντάγματος (αρχή της αναλογικότητας), περιόρισε τα ένδικα πρόστιμα στο ποσό των 6.000 ευρώ έκαστο, καθόσον α) δεν έλαβε υπόψη εάν μεταξύ του σκοπού που επιδιώκουν οι εφαρμοστέες διατάξεις και του περιορισμού του δικαιώματος εφοδιασμού και της εκτάσεως και διάρκειας των συγκεκριμένων περιορισμών, ήτοι ταυτόχρονη έγγραφη ενημέρωση και τηλεφωνική ενημέρωση της αρμόδιας αρχής, υπάρχει εύλογη σχέση και χωρίς να εκτιμήσει τις έγγραφες εξηγήσεις του που συνίσταντο στις δυσμενείς, απρόβλεπτες και εξαιρετικές συνθήκες, την έλλειψη σήματος, ορμητικότητας και την ένταση του ανέμου, καθώς και την σφοδρότητα θαλασσοταραχής, β) δεν συνεκτίμησε το γεγονός ότι η Υπ.Ε.Ε. είχε ήδη ενημερωθεί για την διενέργεια των ένδικων εφοδιασμών, τον ακριβή τόπο και χρόνο αυτών με σχετικές αναγγελίες από την εφοδιάστρια εταιρεία για τους ένδικους εφοδιασμούς και γ) δεν εκτίμησε ότι με την με αριθ. Α4923/2019 απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου απορρίφθηκε η ασκηθείσα από την εφοδιάστρια εταιρεία προσφυγή κατά των αρχικών καταλογιστικών πράξεων και, κατά συνέπεια, ως προς αυτήν οριστικοποιήθηκαν τα επιβληθέντα πρόστιμα, ώστε η επιβολή προστίμων σε βάρος της συνολικού ποσού 150.000 ευρώ και σε βάρος του προστίμων συνολικού ύψους 30.000 ευρώ να παρίσταται δυσανάλογη για τόσο απλές και τυπικές παραλείψεις, όπως οι ένδικες. Δεδομένου δε ότι, όπως διατείνεται ο εκκαλών, η μη ενημέρωση της Υπ.Ε.Ε. από τον ίδιο δεν οφείλεται σε δικό του πταίσμα λόγω των ανωτέρω αντίξοων συνθηκών, η οποία, πάντως, σε κάθε περίπτωση είχε ενημερωθεί, ζητεί να μειωθεί καθένα από τα ένδικα πρόστιμα στο προσήκον ύψος των 500 ευρώ.

16. Επειδή, ο ανωτέρω λόγος της κρινόμενης εφέσεως ως προς το υπό στοιχείο α΄ σκέλος του πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, καθόσον η προβλεπόμενη υποχρέωση του πλοιάρχου για έγκαιρη ενημέρωση της αρμόδιας Υπηρεσίας πριν από την πραγματοποίηση κάθε εφοδιασμού είναι αυτοτελής έναντι της υποχρεώσεως της εφοδιάστριας εταιρείας να ενημερώσει η ίδια με FAX την Υπηρεσία αυτή και αποσκοπεί στην αποτροπή εικονικών εφοδιασμών και την εξ αυτών απώλεια δασμών και φόρων από το Δημόσιο και, κατά συνέπεια, δεν υπερακοντίζει τον σκοπό δημοσίου συμφέροντος για τον οποίο θεσπίσθηκε η επιβολή αυτή, ούτε άλλωστε ο εκκαλών προσδιορίζει κάποιο λιγότερο επαχθές μέτρο προς τον σκοπό αυτό. Περαιτέρω, αν και με την εκκαλουμένη απορρίφθηκαν οι προαναφερόμενοι ισχυρισμοί του εκκαλούντος αναφορικά με τις επικρατούσες δυσμενείς συνθήκες από τις οποίες εμποδίστηκε να προβεί στην έγκαιρη ενημέρωση της Υπ.Ε.Ε. ως αναπόδεικτοι, ουδεμία αιτίαση προβάλλει κατά της κρίσεως αυτής, επαναλαμβάνοντας απλώς τον ίδιο λόγο. Αλυσιτελώς δε ο εκκαλών προβάλλει ότι αντίστοιχα πρόστιμα επιβλήθηκαν σε βάρος της εφοδιάστριας εταιρείας, καθόσον τα επιβληθέντα σε βάρος του πρόστιμα αφορούν την εκ μέρους του διάπραξη παραβάσεων ως προς την δική του αυτοτελή υποχρέωση προς ενημέρωση της αρμόδιας υπηρεσίας για τους ένδικους εφοδιασμούς. Με δεδομένα τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη το είδος, την σοβαρότητα των ένδικων παραβάσεων, τις συνθήκες τελέσεως αυτών και την κατ’ επανάληψη διάπραξή τους σε διαφορετικές ημερομηνίες, κρίνει ότι το επιβληθέν πρόστιμο πρέπει να περιοριστεί για καθεμία από τις ένδικες παραβάσεις στο εύλογο και προσήκον ποσό των 4.000 ευρώ, κατά μερική παραδοχή της κρινόμενης εφέσεως, μεταρρυθμιζομένης αναλόγως της εκκαλουμένης.

17. Επειδή, κατ’ ακολουθίαν, η κρινόμενη έφεση πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή, να μεταρρυθμιστεί η εκκαλουμένη κατά το κεφάλαιό της που αφορά τα επιβληθέντα πρόστιμα και να τροποποιηθούν οι ένδικες καταλογιστικές πράξεις, περιοριζομένου του προστίμου για καθεμία από αυτές στο ποσό των 4.000 ευρώ. Τέλος, πρέπει να επιστραφεί στον εκκαλούντα από το καταβληθέν παράβολο ποσό 50 ευρώ και να καταπέσει το υπόλοιπο ύψους 100 ευρώ, κατ' άρθρο 277 παρ. 9 εδ. γ΄ ΚΔΔικ., και να συμψηφιστούν τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων, κατ' άρθρο 275 παρ. 1 εδ. γ΄ ΚΔΔικ.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Δέχεται εν μέρει την έφεση.

Μεταρρυθμίζει την με αριθ. Α647/2024 απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά (Τμήμα 11ο) ως προς το κεφάλαιό της που αφορά το ύψος των επιβληθέντων σε βάρος του εκκαλούντος προστίμων για καθεμία από τις με αριθ. α) ....2023, β) ....2023, γ) ...2023, δ) ...2023 και ε) ....2023 καταλογιστικές πράξεις της Προϊσταμένης του Δ΄ Τελωνείου Επίβλεψης Συγκροτημάτων ...

Τροποποιεί τις ανωτέρω καταλογιστικές πράξεις αναφορικά με το ύψος του επιβληθέντος για καθεμία από αυτές προστίμου στο ύψος των τεσσάρων χιλιάδων (4.000) ευρώ.

Διατάσσει την επιστροφή στον εκκαλούντα ποσού πενήντα (50) ευρώ από το καταβληθέν παράβολο και την κατάπτωση του υπολοίπου. Και

Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων.

Η απόφαση δημοσιεύθηκε σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου στις 30 Ιανουαρίου 2026.

         Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ           Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ 

ΔΙΑΜΑΝΤΩ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ     ΕΛΕΝΗ ΖΗΖΗ