ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ – ΟΡΟΣ ΣΕ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ – ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΑΣΚΗΣΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ. ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΕ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ. Η διαιτησία, ως συμβατικά επιλεγμένη δεσμευτική εκδίκαση ορισμένης διαφοράς από διαιτητές, αντί των κρατικών δικαστηρίων. Στην προκειμένη περίπτωση η προσεπικαλούμενη παρεμπιπτόντως εναγόμενη προσθέτως παρεμβαίνουσα ασφαλιστική εταιρεία με τις πρωτόδικες προτάσεις της προέβαλε παραδεκτά την ένσταση περί υπαγωγής της υπόθεσης στη διαιτησία, σύμφωνα με τον 14ο γενικό όρο του επίδικου ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου ενόψει του ότι με τον 14ο γενικό όρο του επίδικου ασφαλιστηρίου συμβολαίου της ασφαλιστικής σύμβασης που συνήφθη μεταξύ των διαδίκων συμφωνήθηκε ότι εάν μεταξύ της παρεμπιπτόντως εναγόμενης – ήδη δεύτερης εφεσίβλητης εταιρείας και του λήπτη της ασφάλισης προκύπτει διαφωνία ως προς το ύψος της ζημιάς ή την ασφαλιστική κάλυψη ή όχι, η διαφορά θα επιλυθεί αποκλειστικά με διαιτησία, η οποία ρητά συνομολογείται με το παρόν ασφαλιστήριο συμβόλαιο, αμφότερα δε τα μέρη αποδέχονται αυτήν, πριν δε να περατωθεί η διαιτησία είναι απαράδεκτη η έγερση αγωγής από τον λήπτη της ασφάλισης κατά της ασφαλιστικής εταιρείας για την πληρωμή της αποζημίωσης, η οποία αποτελεί έγκυρη δεσμευτική συμφωνία μεταξύ των συμβαλλόμενων στη σύμβαση ασφάλισης. Συνεκδικάζει τις εφέσεις κατά της υπ’αρ. 2775/23 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ.- Αποφαίνεται ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να δικάσει την υπό κρίση υπόθεση – Παραπέμπει την υπόθεση στη διαιτησία. [ Αρ.173, 200 ΑΚ, αρ.263, 264, 867 ΚΠολΔ, αρ. 8 παρ. 1,20 παρ. 1,87 παρ. 1,94 παρ. 2 Συντ. ]