ΤΡΑΠΕΖΑ – ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΣΥΜΒΑΣΗ ΠΙΣΤΩΣΗΣ ΜΕ ΑΛΛΗΛΟΧΡΕΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ- ΕΥΘΥΝΗ ΕΓΓΥΗΤΗ. ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΛΛΗΛΟΧΡΕΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ. ΟΡΟΙ ΣΥΜΒΑΣΗΣ – ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΓΟΣ – ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ. ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ – ΑΝΑΚΟΠΗ – ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΠΗΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΩΝ. Εν προκειμένω, οι ανακόπτοντες – εκκαλούντες άσκησαν ανακοπή που συνεκδικάστηκε με την αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση της β’ εφεσίβλητης υπέρ της καθ’ ης η ανακοπή – α’ εφεσίβλητης, ερήμην της τελευταίας και επ’ αυτών εκδόθηκε η εκκαλουμένη που απέρριψε την ανακοπή και επικύρωσε την ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής – Την απόφαση αυτή δε, προσβάλλουν ήδη οι εκκαλούντες με την παρούσα έφεσή τους. Έλεγχος καταχρηστικότητας ΓΟΣ – Προστασία καταναλωτή – Έννοια ‘’δηλωτικών όρων’’. Εν προκειμένω, η ύπαρξη όρου περιεχομένου σε σύμβαση πίστωσης με ανοικτό λογαριασμό μεταξύ τράπεζας και εγγυητή, κατά τον οποίο ο συμβαλλόμενος εγγυητής δηλώνει ότι παραιτείται από το ευεργέτημα (ένσταση) της διζήσεως, ευθυνόμενος αλληλεγγύως και για ολόκληρο το ποσό, ως αυτοφειλέτης, απηχεί το περιεχόμενο της διάταξης του αρ. 857 ΑΚ και, κατά συνέπεια, δεν νοείται διατάραξη της ισορροπίας των συμβαλλομένων, ούτε καταχρηστικότητα του σχετικού όρου. Επίσης, ο υπολογισμός του ποσοστού της εισφοράς του N.128/75 για τον καθορισμό του επιτοκίου σύμβασης πίστωσης, με έμμεσο αποτέλεσμα τη συμβατική μετακύλιση της εισφοράς αυτής στον πιστούχο, είναι νόμιμη. Σε περίπτωση δε, καταλογισμού παράνομων κονδυλίων σε βάρος του οφειλέτη η απαίτηση δεν καθίσταται -άνευ ετέρου- ανεκκαθάριστη, ούτε και επηρεάζεται η έγγραφη απόδειξη αυτής με την κίνηση του τηρηθέντος λογαριασμού, ώστε να δημιουργείται, εξαιτίας αυτού (καταλογισμού), διαδικαστικό κώλυμα για την έκδοση διαταγής πληρωμής. Εν προκειμένω, οι ανακόπτοντες απλώς αμφισβητούν εν γένει την ορθότητα του λογαριασμού που τηρήθηκε προς εξυπηρέτηση της σύμβασης αλληλόχρεου λογαριασμού, υπολαμβάνοντας ότι αυτό και μόνο αρκεί, για να καταστήσει την απαίτηση αναπόδεικτη και ανεκκαθάριστη, πλην όμως η θέση τους αυτή δεν βρίσκει έρεισμα στο νόμο. Περαιτέρω, οι ανακόπτοντες δεν προσδιόριζαν κατά ποιο ποσό επιβαρύνθηκε συγκεκριμένα η σε βάρος τους απαίτηση, εξαιτίας των -κατά τους ισχυρισμούς τους- παράνομων χρεώσεων, συνεπεία του χαρακτηρισμού της σύμβασης ως παροχής πίστωσης με ανοικτό (αλληλόχρεο) λογαριασμό και όχι δανείου. Τέλος, οι εκκαλούντες δεν προσδιορίζουν το συγκεκριμένο νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων περί δικαστικής δαπάνης, δηλαδή αν ο καθορισμός του ποσού οφείλεται σε μη νόμιμο υπολογισμό ή σε κάποια άλλη αιτία. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.8734/22 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ.1 ΠΔΤΕ 1969/8.8.1991, αρ. 1 παρ.4, 2 παρ.7 N. 2251/94, αρ.1 παρ.5 Ν.3587/07, αρ. 178,200,281,851,855,857 ΑΚ, Οδ.93/13/ΕΟΚ, αρ. 1 παρ.3 N.128/75, Οδ.98/7/ΕΚ, ΚΥΑ Ζ1-178/13-2-2001, YA Ζ1-798/25-6-2008, αρ.193,585 παρ.2 ΚΠολΔ ]