ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ e-ΕΦΚΑ. ΕΦΚΑ ΚΑΙ ΕΤΕΑΕΠ. ΜΝΗΜΟΝΙΑ. ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ. ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΔΕΙΑΣ – ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ. ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. Αγωγή κατά του ΝΠΔΔ-ΕΦΚΑ. Οι περικοπές των συντάξεων του πρώτου μνημονίου, έχοντας αποφασιστεί υπό την πίεση των ως άνω όλως εξαιρετικών περιστάσεων και επιβαλλόμενες, κατά την εκτίμηση του νομοθέτη, για την άμεση αντιμετώπιση της κρίσης, κρίθηκε ότι δεν παραβιάζουν τις συνταγματικές διατάξεις, ουτε το άρθρο 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ. Οι διατάξεις, ωστόσο, των Ν.4051/12 και Ν.4093/12, που θέσπισαν τις επίμαχες περικοπές στις συντάξεις, αντίκεινται στα αρ. 2 παρ. 1, 4 παρ. 1 και 5, 22 παρ. 5, 25 παρ. 1 και 4 και 106 παρ. 1 Συντ., καθώς και στο αρ. 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ. Οι διατάξεις δε, των αρ. 14 παρ. 2 περ. α’ και 96 παρ. 4 Ν.4387/16 είναι σύμφωνες με το Σύνταγμα και την Ε.Σ.Δ.Α. και, επομένως, από τη δημοσίευση του ως άνω Νόμου οι περικοπές έχουν νόμιμο έρεισμα. Περαιτέρω, όμως, όπως κρίθηκε από την Ολ του ΣτΕ, οι διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 96 του Ν.4387/16, κατά το μέρος που αντικατέστησε τις παρ. 1, 2, 3 και 4 του άρθρου 42 του Ν.4052/12 και της παρ. 4 του ίδιου άρθρου, καθώς και οι κατ’ εξουσιοδότηση αυτών υπουργικές αποφάσεις, αντίκεινται στα άρθρα 106 παρ. 1 και στα άρθρα 4 παρ. 1 και 5, 22 παρ. 5 και 25 παρ. 1 Συντ., λόγω έλλειψης οποιασδήποτε αναλογιστικής μελέτης, η οποία να προκύπτει ότι είχε εκπονηθεί πριν από την ψήφιση του νόμου και να τεκμηριώνει τη βιωσιμότητα του κλάδου επικουρικής ασφάλισης του ΕΤΕΑΕΠ. Εν προκειμένω, λοιπόν, το Δικαστήριο κρίνει ότι, ως προς τις κύριες αγωγικές αξιώσεις της ενάγουσας που αφορούν τις περικοπές των συντάξεών της κατ’εφαρμογή των αρ. 6 παρ. 1 του Ν.4051/12 και αρ.1ου Ν.4093/12, για το χρονικό διάστημα από 01-07-2015 έως 11-05-2016, η δίκη πρέπει να κηρυχθεί καταργημένη, εξαιτίας της εξόφλησης των επίμαχων αξιώσεων. Ωστόσο, ως προς το κεφάλαιο της αγωγής με το οποίο ζητείται η επιδίκαση τόκων επί των ανωτέρω καταβληθέντων κεφαλαίων, η δίκη διατηρεί το αντικείμενό της. Συνεπώς, το Δικαστήριο κρίνει ότι θα πρέπει να αναγνωριστεί η υποχρέωση του πρώτου εναγόμενου e-Ε.Φ.Κ.Α., να καταβάλει στην ενάγουσα τους τόκους επί των ανωτέρω καταβληθέντων καθαρών ποσών κεφαλαίου. Επίσης, κρίνει ότι μη νομίμως περικόπηκαν κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, τα επιδόματα εορτών και αδείας κύριας σύνταξης της ενάγουσας, τα οποία, ενόψει του ότι αυτή λάμβανε δύο κύριες συντάξεις, τα δικαιούταν μόνο μία φορά, όπως συνομολογεί και το εναγόμενο, και αυτά ήταν καταβλητέα με τη μεγαλύτερη κύρια σύνταξή της. Τέλος, αναφορικά με την επικουρική σύνταξη της ενάγουσας, από τα προσκομισθέντα ενημερωτικά σημειώματα, προκύπτει μεν το ποσό των περικοπών του Ν.4093/12, πλην, όμως, δεν συνάγεται άνευ αμφιβολίας το ακριβές ποσό των τυχόν δικαιούμενων επιδομάτων εορτών και αδείας επικουρικής σύνταξης και το Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να αναβάλλει, κατά το μέρος αυτό και να διαταχθεί η συμπλήρωση των αποδείξεων. Δέχεται εν μέρει την αγωγή. [ Αρ. 6 παρ. 1 Ν. 4501/12, Ν. 4093/12, αρ. 14 παρ. 2, αρ. 96 παρ. 4 Ν. 4387/16 ]