ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΧΟΡΤΟΛΙΒΑΔΙΚΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ – ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΚΑΤ’ΑΡ.105 ΕΙΣΝΑΚ. ΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ – ΔΙΑΚΟΠΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ – ΕΚ ΝΕΟΥ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΦΕΣΗΣ. ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΥΠΑΓΩΓΗ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ/ΜΗ ΔΑΣΙΚΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΔΑΣΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ – ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΟΥ – ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤ’ΑΡ.105 ΕΙΣΝΑΚ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΖΗΜΙΑΣ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ [ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ] – ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΟ ΤΟ ΑΙΤΟΥΜΕΝΟ ΔΙΑΦΥΓΟΝ ΚΕΡΔΟΣ. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Με την υπό κρίση έφεση ζητείται η εξαφάνιση της εκκαλουμένης, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή της εκκαλούσας εταιρίας-ΙΚΕ (διάδοχος της αρχικώς συσταθείσας πρώην Ο.Ε), με την οποία ζήτησε να αναγνωρισθεί η, κατ’ αρ.105 ΕισΝΑΚ, υποχρέωση του εφεσιβλήτου Δημοσίου, να της καταβάλει νομιμοτόκως, το συνολικό ποσό των 481.574,37 ευρώ, για τη θετική και αποθετική ζημία, που, κατά τους ισχυρισμούς της, υπέστη από τη φερόμενη ως παράνομη συμπεριφορά των οργάνων αυτού, συνιστάμενη στην υπαγωγή τμήματος χορτολιβαδικής εκτάσεως ιδιοκτησίας της, στη διοίκηση και διαχείριση της Διευθύνσεως Δασών, δυνάμει της μη νόμιμης εφαρμογής του τεκμηρίου της υπέρ του Δημοσίου κυριότητας αυτής και στην εξαιτίας αυτού αδυναμία οικοδομήσεως και αξιοποιήσεως της εκτάσεως αυτής, βάσει του επιχειρηματικού της σχεδίου για την ανέγερση πολυτελών κατοικιών και την ένταξή τους σε ξενοδοχειακό ιατρικό φορέα – Επιπλέον, δε, ζήτησε και το ποσό των 100.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Κατ’αρχάς κρινόμενη έφεση εισάγεται, εκ νέου, προς συζήτηση μετά την έκδοση της υπ’αρ.623/2024 αναιρετικής αποφάσεως του ΣτΕ, με την οποία κρίθηκε ότι η διακοπή της παραγραφής επέρχεται όχι μόνο όταν ασκείται ένδικο βοήθημα κατά της διοικητικής πράξεως ή παραλείψεως, της οποίας η παρανομία αποτελεί τη βάση της σχετικής αξιώσεως, αλλά και όταν άλλο δικαστήριο, κρίνοντας για διαφορετικό αντικείμενο, επιλύει αρμοδίως ζήτημα που αποτελεί τη βάση ή προϋπόθεση της αξιώσεως ή η παρεμπίπτουσα έρευνα του οποίου θα ήταν αναγκαία για να επιλυθεί η διαφορά που αναφέρεται στην αξίωση.Το παρόν Δικαστήριο, συνεκτιμώντας όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και αξιολογώντας ειδικώς, το περιεχόμενο της καταστάσης αμετάκλητης αποφάσεως του ΜονΠρωτ, με την οποία κρίθηκε ο παράνομος χαρακτήρας της υπαγωγής της επίδικης ιδιωτικής μη δασικής εκτάσεως στις προστατευτικές διατάξεις της δασικής νομοθεσίας, με αποτέλεσμα να παρακωλυθεί η έκδοση αδείας δομήσεως του ακινήτου της ενάγουσας, στο πλαίσιο του επενδυτικού της σχεδίου, κρίνει ότι στοιχειοθετείται η, κατ’αρ.105 ΕισΝΑΚ, ευθύνη του εναγομένου Δημοσίου προς αποκατάσταση της θετικής ζημίας της ενάγουσας. Ειδικότερα, συντρέχει νόμιμος λόγος αποδόσεως των προσηκόντως αποδεδειγμένων δαπανών, στις οποίες υποβλήθηκε η ενάγουσα και τις οποίες το παρον εξειδικεύει. Περαιτέρω, ως προς την αξιούμενη αποζημίωση για την αποθετική ζημία της ενάγουσας, προκύπτει ότι η επίδικη επένδυση ενείχε αυξημένο και ουσιώδη επιχειρηματικό κίνδυνο και το Δικαστήριο επ’αυτού κρίνει ότι δεν προκύπτει με επαρκή βαθμό πιθανότητας, ότι το αιτούμενο διαφυγόν κέρδος θα είχε πραγματοποιηθεί, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, εάν δεν είχε μεσολαβήσει η παράνομη συμπεριφορά των οργάνων του εναγομένου. Τέλος, λόγω του κλονισμού της επιχειρηματικής της αξιοπιστίας και της επιβάρυνσης της φήμης της, η ενάγουσα δικαιούται το ποσό των 10.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής της βλάβης. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ. Α158/19 απόφασης του ΤριμΔιοικΠρωτ Πατρών – Δέχεται εν μέρει την αγωγή και αναγνωρίζει την υποχρέωση του εναγομένου να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 30.042,32 ευρώ. [ Αρ.105 ΕισΝΑΚ, αρ.3 παρ.7, 62 παρ.1, 74 παρ.1-3 Ν.998/79, αρ. 71 παρ. 1, 78, 80 παρ. 2 ΚΔΔ, αρ. 90 παρ. 1, 91, 92, 93 Ν. 2362/95 ]