Τ.ΟΜ.Υ – ΕΠΙΣΚΕΠΤΡΙΑ ΥΓΕΙΑΣ – ΜΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ – ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΤ’ΑΡ.281 ΑΚ – ΜΗ ΝΟΜΙΜΟΣ Ο ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΙΣΗΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Εν προκειμένω, το αντικείμενο της αγωγής είναι ο δικαστικός έλεγχος της μη ανανέωσης της ένδικης σύμβασης εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, η οποία αφορούσε απασχόληση της ενάγουσας σε Τ.ΟΜ.Υ. με την ειδικότητα της επισκέπτριας υγείας, που καταρτίστηκε κατ’ εφαρμογή του αρ. 106 N.4461/17 και της οποίας η λήξη επήλθε στις 11- 4-2024, οπότε και έληξε η υποχρέωση του εναγομένου για συμμόρφωση με απόφαση του ΜονΠρωτΘεσ. Ωστόσο, με δεδομένο ότι η εν λόγω σύμβαση εργασίας υπάγεται στο αρ. 106 παρ. 5 του N. 4461/17 η ανανέωση αυτής δεν ήταν υποχρεωτική για το εναγόμενο και η επιλογή της μη ανανέωσής της δεν ελέγχεται από το δικαστήριο κατ’ αρ.281 ΑΚ. Επιπλέον, με την αγωγή γίνεται επίκληση ότι η άρνηση του εναγομένου να ανανεώσει την ένδικη σύμβαση εργασίας αντίκειται στην αρχή της ίσης μεταχείρισης των εργαζόμενων, πλην όμως ο ισχυρισμός αυτός τυγχάνει μη νόμιμος, επειδή κατά το χρόνο έγερσης της αγωγής, η ένδικη σύμβαση εργασίας δεν ήταν ενεργή καθόσον είχε λήξει στις 11-4-2024. Τέλος, με τον 2ο λόγο, η εκκαλούσα παραπονείται ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο εσφαλμένως δεν δέχθηκε ότι η σύμβαση που τη συνέδεε με το εναγόμενο είχε καταστεί αορίστου χρόνου επειδή κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες του εναγομένου – Ωστόσο, ο λόγος αυτός, κατά το πρώτο σκέλος του, τυγχάνει απαράδεκτος, επειδή επιχειρείται ανεπίτρεπτη μεταβολή του αιτήματος και του αντικειμένου της αγωγής, ενώ κατά το δεύτερο σκέλος του, τυγχάνει απορριπτέος ως αλυσιτελής επειδή η ένδικη σύμβαση εργασίας δεν έληξε κατόπιν καταγγελίας της από το εναγόμενο, αλλά λόγω παρόδου του χρόνου διάρκειας που είχε οριστεί με απόφαση του ΜονΠρωτΘεσ. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 9959/24 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ.288, 361, 648, 649 ΑΚ, αρ. 9 παρ. 3 Ν. 3198/55, αρ. 22 παρ. 2 Συντ., αρ. 119 Συνθ. ΕΟΚ ]