ΣΥΓΚΥΡΙΟΤΗΤΑ ΑΚΙΝΗΤΟΥ – ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΚΟ ΚΥΡΙΟ/ΔΙΚΑΙΟΠΑΡΟΧΟ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΟ ΜΕ ΧΑΜΗΛΟ ΜΙΣΘΩΜΑ – ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΣΗΣ – ΑΓΩΓΗ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΡΔΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΑΥΤΟΥ ΣΕ ΤΡΙΤΟΝ ΜΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟ ΜΙΣΘΩΜΑ. ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ/ΣΥΓΚΟΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΙΚΗΣ ΜΙΣΘΩΣΗΣ ΜΕ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΛΟΓΩ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΙΣΘΩΤΗ/ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΟΥ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 1ΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΜΕ ΜΗΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΩΜΑ 5.000 ΕΥΡΩ. ΑΒΑΣΙΜΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΥΜΨΗΦΙΣΜΟΥ ΤΟΥ 1ΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΦΕΣΗ. Σώρευση αγωγής καθορισμού χρήσης κοινού και αγωγής αποδοτέας ωφέλειας. Εν προκειμένω, οι ενάγοντες/εφεσίβλητοι ιστορούσαν ότι οι ίδιοι και οι εναγόμενοι, τυγχάνουν συγκύριοι ακινήτου, το οποίο ο αρχικός κύριος και δικαιοπάροχός τους – παππούς των εναγόντων, πατέρας του πρώτου και του δεύτερου των εναγομένων και σύζυγος της τρίτης- το είχε εκμισθώσει από 01-01-2015 έως 31-12-2022 στον πρώτο εναγόμενο/εκκαλούντα – Οι ενάγοντες δε,επεδίωξαν να βρεθεί εξωδικαστικά λύση στο ζήτημα της επικερδούς αξιοποίησης του επικοίνου, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα, λόγω της άτεγκτης στάσης του πρώτου εναγομένου – Ζητούσαν λοιπόν, αναγνωρισθείσας της ακυρότητας της συμφωνίας των τριών (3) λοιπών κοινωνών, για τη συνέχιση της μίσθωσης του επικοίνου στον πρώτο εξ αυτών, να διαταχθεί η εκμίσθωσή του σε τρίτον, με μηνιαίο μίσθωμα τουλάχιστον στο ποσό των 6.000 ευρώ καθώς και να αναγνωρισθεί ότι ο πρώτος εναγόμενος υποχρεούται να τους καταβάλει το ποσό των 750 ευρώ μηνιαίως, για διάστημα 20 μηνών, από την επομένη της λήξης της μίσθωσης,επικαλούμενοι ότι η άνευ ανταλλάγματος χρήση του συνεχίσθηκε έως την άσκηση του δικογράφου τους. Κατ’αρχάς, σχετικά με την κατάρτιση των από 03-01-2023 συμβάσεων μίσθωσης από τους έχοντες την πλειοψηφία του επικοίνου -εναγομένων είναι ερευνητέο το ζήτημα της εγκυρότητάς της – Καθόσον δε, η συγκεκριμένη σύμβαση αφορούσε τη μίσθωση, σε έναν εκ των κοινωνών, η μερίδα του δεν έπρεπε να συνυπολογισθεί για τον σχηματισμό της πλειοψηφίας και ως εκ τούτου η απόφαση είναι άκυρη – Η εν λόγω ακυρότητα είναι σχετική, ωστόσο, εν προκειμένω, οι ενάγοντες ρητά επικαλέσθηκαν με την αγωγή τους την ακυρότητα αυτή. Προκύπτει εν προκειμένω, ότι ο πλέον συμφέρον τρόπος διοίκησης του επικοίνου, είναι ο διορισμός διαχειριστή, χωρίς αμοιβή, κατάλληλος δε, για τη θέση αυτή είναι ο πρώτος ενάγων, ο οποίος πρέπει να προβεί σε μίσθωση του κοινού σε τρίτους, με ελάχιστο μηνιαίο μίσθωμα το ποσό των 5.000 ευρώ και να αποδίδει εγκαίρως σε όλους τους συγκυρίους τα μισθώματα, κατά την αναλογία της ιδανικής τους μερίδας. Τέλος, σχετικά με την ένσταση συμψηφισμού του πρώτου εναγόμένου προκύπτει ότι μεταξύ αυτού και της «Δ.Ε.Η. Α.Ε.» συνήφθη σύμβαση στερητικής αναδοχής χρέους, δεδομένης της βούλησής του να απαλλαγεί ο τότε ιδιοκτήτης του ακινήτου-πατέρας του από τη σχετική ευθύνη, στο πλαίσιο της μεταξύ του ειδικότερης συμφωνίας, για χαμηλό μίσθωμα – Ενόψει των ανωτέρω, το σχετικό χρέος, ποσού 73.861,25 ευρώ και όχι 92.320,25 ευρώ, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο πρώτος εναγόμενος, δεν βάρυνε τους ενάγοντες – Πρέπει λοιπόν η ένσταση συμψηφισμού να απορριφθεί κατ’ουσίαν, ενώ εσφαλμένως κατά την εκκαλουμένη είχε απορριφθεί ως αόριστη. Δέχεται εν μέρει την έφεση κατά της υπ’αρ. 31/24, απόφασης του ΠολΠρωτΘεσ. [ Αρ. 281, 440, 441, 574, 608 παρ.1, 611,619,620, 632, 641, 785,786, 787,792 παρ. 2, 961, 962,1113,1710 ΑΚ, αρ. 13 παρ. 1-2 Ν.4242/14, Π.Δ.34/95, αρ.20 Ν.4242/14, αρ. 262 παρ.1 ΚΠολΔ ]