ΤΡΑΠΕΖΑ – ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ – ΑΓΟΡΑ ΟΜΟΛΟΓΟΥ – ΖΗΜΙΑ ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΤΟΛΗΣ – ΜΗ ΠΑΡΟΧΗ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ. ΥΠΟΔΕΙΞΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΗΘΕΝΤΕΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΔΙΚΟΥ ΟΜΟΛΟΓΟΥ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΤΕΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ/ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗ ΕΜΠΕΙΡΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ – ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΕΛΑΤΩΝ ΤΗΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΟΣΟ ΤΗΣ ΔΑΠΑΝΗΣ ΑΠΟΚΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΟΥ – ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Εν προκειμένω, οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι διαθέτουν από κοινού χαρτοφυλάκειο στο οποίο έχουν επενδύσει όλες τις οικογενειακές αποταμιεύσεις, ότι οι προστηθέντες υπάλληλοι της εναγόμενης πρότειναν στον πρώτο εξ αυτών να αγοράσει ομόλογα, σύνθετα, πολύπλοκα και υψηλού ρίσκου και ότι ο κίνδυνος των εν λόγω επενδύσεων πραγματώθηκε μερικά χρόνια αργότερα, με αποτέλεσμα οι ενάγοντες να απωλέσουν το σύνολο των χρημάτων, που διέθεσαν για την αγορά των ομολόγων, λόγω πτώχευσης των εκδοτριών εταιρειών – Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι εάν η εναγομένη Τράπεζα είχε ελέγξει και αξιολογήσει ορθά, ως όφειλε, το επενδυτικό τους προφίλ και είχε εκτιμήσει ότι οι επίμαχες αγορές ομολόγων ήταν ακατάλληλη επένδυση γι’ αυτούς και τους είχε, σχετικώς, ενημερώσει, τότε ο πρώτος ενάγων δεν θα προέβαινε στην αγορά των επίδικων ομολόγων – Ζητούσαν λοιπόν, αποζημίωση για την αδικοπρακτική ευθύνη της εναγομένης και επικουρικά για την ενδοσυμβατική της ευθύνη, το ποσό των 464.000 ευρώ που αντιστοιχεί στο τίμημα των επιδίκων ομολογιών, καθώς και το ποσό των 30.000 ευρώ για την ηθική τους βλάβη. Κατ’αρχάς, η επίδικη σύμβαση, η οποία διέπεται από τις διατάξεις περί παραγγελίας και περί εντολής, ήταν η πιο απλή από τα είδη των συμβάσεων που είχαν τη δυνατότητα να συνάψουν οι ενάγοντες η οποία δεν περιλάμβανε την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών. Επιπλέον, δεν αποδείχθηκε ότι υπήρξε σιωπηρή κατάρτιση τέτοιας σύμβασης παροχής επενδυτικών συμβουλών. Περαιτέρω, προκύπττει ότι η εντολή για την αγορά του επίδικου ομολόγου, δόθηκε από τον πρώτο ενάγοντα κατόπιν σχετικής υπόδειξης του προϊόντος, από τους προστηθέντες υπαλλήλους της εναγόμενης, χωρίς οι τελευταίοι να του γνωστοποιήσουν τα ειδικότερα στοιχεία του ομολόγου αυτού, που το καθιστούσαν ριψοκίνδυνο και ακατάλληλο ως επένδυση γι’ αυτόν, η γνωστοποίηση όμως, αυτή ήταν αναγκαία, διότι ο πρώτος ενάγων δεν είχε γνώσεις σχετικά με χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Κατόπιν τούτων, η εναγόμενη Τράπεζα, αντίθετα με την αρχή της καλής πίστης, παραβίασε την γενική υποχρέωση πρόνοιας και ασφάλειας, στο πλαίσιο της συναλλακτικής της δραστηριότητα με τους ενάγοντες, μην εκπληρώνοντας την υποχρέωση ενημέρωσης και καθοδήγησης/προειδοποίησης αυτών. Θα πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή και να αναγνωριστεί ότι η εναγομένη οφείλει να καταβάλλει στους ενάγοντες το ποσό των 464.000 ευρώ για την περιουσιακή τους ζημία και το ποσό των 5.000 ευρώ (2.500 ευρώ έκαστος) για την ηθική τους βλάβη. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ 3723/19 απόφασης του ΠολΠρωτΑθ. [ Αρ.281,288,298, 361, 914 ΑΚ, αρ. 1 παρ. 3, 8 N.2251/94, Οδ. 93/22/ΕΟΚ, αρ. 4 παρ.1, 25 παρ. 1-6, 27, 28 Ν. 3606/07, αρ.98 παρ.1 Ν.4514/18 ]