ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ – ΔΙΑΔΟΧΗ ΕΡΓΟΔΟΤΗ – ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΡΗΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ. ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ – ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΜΕ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΛΟΓΩ ΠΛΗΜΜΕΛΟΥΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΝΑΣΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΝΟΜΙΜΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ ΤΟΥ Ν.4808/21. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Στην επίδικη περίπτωση η ενάγουσα/εκκαλούσα εξέθετε ότι προσελήφθη από την αρχική εργοδότριά της με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ως υπάλληλος, ενώ την 1-1-2021 μετακινήθηκε στην εναγομένη, θυγατρική εταιρεία της ως άνω, υπό την ειδικότητα Τεχνικού Πεδίου, όπου κι εργάστηκε έως την 26-10-2022, οπότε η εναγόμενη κατήγγειλε τη σύμβαση εργασίας της – Επικαλούμενη δε, ότι η καταγγελία της σύμβασης εργασίας της είναι άκυρη κατ’ άρθρο 66 § 1 β’ του ν. 4808/2021, επειδή έγινε ως αντίδραση σε ενάσκηση νομίμου δικαιώματός της, άλλως επικουρικά ii] ως καταχρηστική κατ’ άρθρο 281 ΑΚ, ζητούσε να αναγνωριστεί ότι η καταγγελία της σύμβασής της είναι άκυρη και να υποχρεωθεί η εναγόμενη να την απασχολεί, καθώς και να της καταβάλει αποδοχές υπερημερίας. Προκύπτει ότι μετά την απόσχιση του κλάδου της αρχικής εργοδότριας εταιρίας, πραγματοποιήθηκε αναδιοργάνωση, στο πλαίσιο της οποίας, η διοικητική θέση της ενάγουσας καταργήθηκε. Η μεταβολή δε, αυτή των εργασιακών της καθηκόντων της ενάγουσας συνιστούσε μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας της. Η δε ενάγουσα, η οποία δεν θεώρησε την πράξη αυτή της εναγομένης ως άτακτη εκ μέρους της καταγγελία της εργασιακής της σύμβασης και για βιοποριστικούς λόγους δεν αποχώρησε από την εργασία της απαιτώντας την καταβολή αποζημίωσης, αλλά ούτε αποδέχθηκε τη μεταβολή αυτή, ούτε ρητά, ούτε σιωπηρά, με την επί μακρό χρονικό διάστημα αδιαμαρτύρητη συμμόρφωση της στους νέους όρους εργασίας, ώστε να συναφθεί νέα έγκυρη σύμβαση, τροποποιητική της αρχικής, δεν τήρησε μια ξεκάθαρη στάση, αφού αφενός μεν δεν εναντιώθηκε ρητά στη μεταβολή αυτήν, αφετέρου δε, δεν υπήρξε τυπική ως προς τις λοιπές εργασιακές της υποχρεώσεις, όπως με την τήρηση του ωραρίου της, ούτε με τις εταιρικές διαδικασίες αναφορικά με τη δήλωση ασθένειας της. Η στάση αυτή της ενάγουσας-εκκαλούσας εκλήφθηκε από την εναγομένη-εφεσίβλητη ως «αδιάφορη και ανάρμοστη συμπεριφορά και πλημμελή εκπλήρωση των καθηκόντων της». Προκύπτει λοιπόν, ότι η καταγγελία της σύμβασης εργασίας της ενάγουσας, παρότι βρίσκεται σε χρονική εγγύτητα προς την προσφυγή της ενάγουσας στο Τμήμα Επιθεώρησης, δεν έγινε ως αντίδραση στην ενάσκηση του νομίμου δικαιώματός της. Αντιθέτως αποδείχθηκαν βάσιμοι οι ισχυρισμοί της εναγομένης ότι η καταγγελία ασκήθηκε λόγω πλημμελούς εκτέλεσης των στοιχειωδών εργασιακών καθηκόντων της. Συνεπώς, η εναγόμενη και ήδη εκκαλούσα ανέτρεψε το τεκμήριο που θέτει η διάταξη του άρθρου 66 § 2 του ν. 4808/2021. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η καταγγελία δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, καθώς η εναγομένη είχε εξαντλήσει όλα τα άλλα ηπιότερα μέτρα, πριν την απόλυση της ενάγουσας. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 1300/23 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ. 64-66 Ν.4808/21, Οδ. (ΕΕ) 2019/1158, αρ. 17 Ν.5053/23, αρ. 339 Π.Δ.80/22, αρ. 57, 59, 281,330, 299, 932, 914, 648, 672 ΑΚ, αρ. 5 παρ. 1, 22 παρ. 1, 25 παρ.1 Συντ., αρ. 7 παρ. 1 Ν.2112/20, αρ. 5 παρ. 3 Ν.3198/55 ]