ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΟΔΗΓΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ – ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΔΗΓΟΥ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ – ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ – ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΕΝΣΤΑΣΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΣΦ.ΕΤΑΙΡΙΑΣ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΕΣ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΦ.ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΤΟΥ ΖΗΜΙΟΓΟΝΟΥ ΟΧΗΜΑΤΟΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Εν προκειμένω, ο ενάγων, ήδη εφεσίβλητος, ιστορούσε ότι από αποκλειστική υπαιτιότητα του δεύτερου εναγομένου, οδηγού Ι.Χ.Ε αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας της πρώτης εναγομένης, ασφαλισμένο στην τρίτη εναγομένη ασφ. εταιρία, προκλήθηκε τροχαίο ατύχημα, με συνεπεία τις υλικές ζημίες στη μοτοσυκλέτα του (ενάγοντος) και τον τραυματισμό του ίδιου. Αποκλειστικά υπαίτιος για την πρόκληση του ατυχήματος κρίθηκε ότι είναι ο δεύτερος εναγόμενος, ο οποίος όταν έφθασε στη διασταύρωση, εισήλθε αιφνίδια και ανέλεγκτα σε αυτήν, παραβιάζοντας την εξ δεξιών προτεραιότητα του ενάγοντος, με αποτέλεσμα το όχημα που οδηγούσε να συγκρουσθεί με τη μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ο ενάγων. Ο ενάγων δεν συνετέλεσε με αμελή συμπεριφορά του στην επέλευση της ένδικης σύγκρουσης. Προκύπτει ότι η παραγραφή των αξιώσεων του ενάγοντος για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (932 ΑΚ) και ειδική χρηματική παροχή κατ’αρ. 931 ΑΚ λόγω των ορθοπαιδικών σωματικών βλαβών που υπέστη, άρχισε από την επομένη του ατυχήματος ήτοι από 14.9.2016 και χωρίς την προσωρινή αναστολή της λειτουργίας των δικαστηρίων στα πλαίσια έκτακτων μέτρων προστασίας από τον κορονοϊό, ενώ λόγω της αναστολής και του εξ αυτής μη υπολογισμού συνολικά διαστήματος 8 μηνών και 5 ημερών, συμπληρώθηκε στις 19.5.2022 ήτοι πολύ προγενέστερα από την επίδοση, στις 25.1.2023, στην τρίτη εναγομένη/εκκαλούσα ασφ. εταιρία της αγωγής. Εξάλλου, δεν αποδείχθηκε ότι η τρίτη εναγομένη διεξήγαγε κατά τη διάρκεια των ετών 2021 και 2022 παρελκυστικές διαπραγματεύσεις με τον τότε πληρεξούσιο δικηγόρο του ενάγοντος, στα πλαίσια των οποίων υποσχόταν ψευδώς ότι θα αποζημιώσει τον ενάγοντα, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μην προβαίνει στην άσκηση αγωγής. Κρίνεται λοιπόν, ότι πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η ένσταση παραγραφής όσον αφορά τις επίδικες αξιώσεις του ενάγοντος κατά το μέρος που θεμελιώνονται στις ορθοπαιδικές σωματικές βλάβες που υπέστη. Όσον αφορά δε, τις ένδικες αξιώσεις του ενάγοντος εκ των άρθρων 931 και 932 ΑΚ καθ’ο μέρος θεμελιώνονται στην επικαλούμενη καταθλιπτική διαταραχή, η οποία ήταν απρόβλεπτη και εμφανίσθηκε μεταγενέστερα, η παραγραφή τους άρχισε, λαμβάνοντας υπόψη και το αρ. 241 ΑΚ, από τις 25.5.2017 ήτοι την επομένη της έκδοσης του σχετικού ιατρικού πιστοποιητικού και δεν είχε συμπληρωθεί η πενταετής προθεσμία του άρθρου 10 παρ. 1 και 2 του v. 489/76. Ενόψει δε, των συνθηκών του ένδικου τροχαίου ατυχήματος, κρίνεται εύλογο το ποσό των 6.000 ευρώ ως ειδική χρηματική παροχή του αρ.931 ΑΚ. Επίσης, ο ενάγων δικαιούται, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το ποσό των 7.000 ευρώ. Δέχεται εν μέρει την αγωγή ως προς την τρίτη εναγομένη. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αρ.11855/23 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [Αρ. 241,255,260,931,934,937 ΑΚ, αρ. 10 παρ. 1,2 Ν.489/76, αρ. 7 Ν.3557/07, αρ.74 παρ.1 N.4690/20, Κ.Υ.Α.Δ1α/Γ.Π.οικ. 18877/26.3.2021, αρ.12 παρ. 1,19 παρ. 1-3, 26 παρ. 1, 5 N.2696/99 ]