ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΘΟΝΤΟΣ ΣΕ ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΠΡΟΣΘΕΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ – ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΚΑΤ’ΑΡ.931 ΑΚ ΛΟΓΩ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΦ.ΕΤΑΙΡΙΑΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Εν προκειμένω, ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι κατά το τροχαίο οδικό ατύχημα, που έλαβε χώρα από αποκλειστική υπαιτιότητα του μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, οδηγού επιβατικού αυτοκινήτου, ασφαλισμένο στην εναγόμενη ασφ. εταιρία, υπέστη ο ίδιος, ως οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου, κυριότητας της μη διαδίκου, τις εκτιθέμενες σωματικές βλάβες, για τις οποίες άσκησε αγωγή, ωστόσο ακολούθως η κατάσταση της υγείας του (ενάγοντος) παρουσίασε απρόβλεπτη δυσμενή εξέλιξη, οφειλόμενη στον ένδικο τραυματισμό του, ενώ επιπρόσθετα συνεπεία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος κατέστη αυτός μόνιμα μερικά σωματικά ανάπηρος – Ζήτησε λοιπόν, να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγομένης να του καταβάλει ως συμπληρωματική χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το ποσό των 50.000 ευρώ και ως ιδιαίτερη αποζημίωση, κατ’ άρθρ. 931 ΑΚ, το ποσό των 150.000 ευρώ με το νόμιμο τόκο. Εφόσον η υγεία του ενάγοντος επιδεινώθηκε απρόβλεπτα μετά τον κρίσιμο χρόνο προσδιορισμού της ηθικής του βλάβης και δη το χρόνο συζήτησης της αγωγής του, με την εμφάνιση μετατραυματικής αρθρίτιδας αμφοτέρων των ισχίων και των γονάτων του, που δεν καλύπτεται από το δεδικασμένο της τελεσίδικης απόφασης, που εκδόθηκε επί της πρώτης αυτής αγωγής, δικαιούται αυτός πρόσθετης χρηματικής ικανοποίησης, η οποία πρέπει να προσδιοριστεί στο ποσό των 8.000 ευρώ, το οποίο κρίνεται εύλογο, ενώ έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο προσδιόρισε την πρόσθετη χρηματική ικανοποίηση στο ποσό των 5.000 ευρώ. Περαιτέρω,σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση του πλαστικού χειρουργού, οι δύσμορφες ουλές του προκαλούν στον ασθενή σοβαρά λειτουργικά, αισθητικά, ψυχολογικά προβλήματα και έχουν ανάγκη πλαστικών χειρουργικών αποκαταστάσεων, στις οποίες ο ενάγων δεν προέβη λόγω οικονομικής δυσπραγίας, δυνάμει δε, της προσκομιζόμενης 4934/22 απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου αναγνωρίστηκε η αξίωσή του για καταβολή αποζημίωσης ύψους 9.960,20 ευρώ για την διενέργεια των χειρουργικών αυτών επεμβάσεων. Οι εν λόγω ουλές, τις οποίες ο ενάγων έφερε τουλάχιστον μέχρι το 2022, εμπίπτουν στην έννοια της παραμόρφωσης κατά την έννοια του αρ. 931 ΑΚ. Επιπρόσθετα η προκληθείσα στον ενάγοντα κατά τα ανωτέρω αναπηρία έχει δυσμενή επίδραση στο μέλλον του και σε όλες τις εκφάνσεις της επαγγελματικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής του – Ο ισχυρισμός της εναγόμενης ότι ο ενάγων πριν το ένδικο ατύχημα έπασχε από στεφανιαία νόσο και από χαλαρή νευροπαθητική κύστη, που τον καθιστούσαν αυτοτελώς ανάπηρο σε ποσοστό 40 % και 50 % αντίστοιχα, με αποτέλεσμα τυχόν πρόσθετο ποσοστό αναπηρίας από το ένδικο ατύχημα, αν ήθελε θεωρηθεί μόνιμο, δεν είχε κάποια περαιτέρω δυσμενή επίδραση στην μελλοντική οικονομική και κοινωνική ζωή του, είναι ουσιαστικά αβάσιμος. Συνεπώς, ο ενάγων δικαιούται και ιδιαίτερης πρόσθετης αποζημίωσης, κατ’ άρθρο 931 ΑΚ, που πρέπει να καθοριστεί στο ποσό των 20.000 ευρώ. Δέχεται εν μέρει την αγωγή. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.1272/24 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ. 297-299, 330, 340, 345, 346, 914, 929, 931, 932 AK, αρ.1, 2, 4, 5, 9, 10 Ν.ΓπΝ/1922, αρ.47, 114 ΕισΝΑΚ, αρ.10 παρ. 1 Π.Δ.237/86, Ν.489/76, αρ. 70,176, 191 παρ. 2, 321, 322, 324, 331 ΚΠολΔ ]