ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ – ”ΓΡΑΦΕΙΑΚΟ ΜΕΓΑΡΟ” – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΣΕ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΚΑΙ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΑΥΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟ/ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΗΣ. ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ – ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΧΡΗΣΗΣ ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΩΝ ΩΣ ΚΑΤΟΙΚΙΩΝ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ. Με την κρινόμενη αγωγή της η ενάγουσα Διαχειριστική Επιτροπή εκθέτει ότι η οικοδομή ανεγέρθηκε το 1978 και αποτελεί γραφειακό μέγαρο χωρίς να υπάρχουν κατοικίες και δίχως να διαλαμβάνεται σχετική πρόβλεψη στον Κανονισμό – Ότι ο εναγόμενος είναι αποκλειστικός κύριος ενός γραφείου με αποχωρητήριο, ότι αυτός προέβη σε έναρξη εργασιών ανακαίνισης μετατρέποντας τελικώς το γραφείο σε κατοικία, την οποία έκτοτε εκμισθώνει σε τρίτους, κατά παράβαση σχετικών όρων του Κανονισμού, ενώ από τη χρήση των χώρων ως κατοικιών τίθενται ζητήματα βλάβης για τις υπόλοιπες ιδιοκτησίες της οικοδομής, καθότι διαταράσσεται η ησυχία και εύρυθμη λειτουργία αυτής – Η ενάγουσα λοιπόν, Διαχειριστική Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον Πρόεδρό της, αιτείται να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να παύσει να χρησιμοποιεί την οριζόντια ιδιοκτησία του ως κατοικία- διαμέρισμα με την εκμίσθωσή του σε τρίτους, αλλά μόνον ως γραφείο. Εν προκειμένω, από τις διατάξεις του Κανονισμού, που συνιστά μία πολύπλευρη δεσμευτική δικαιοπραξία, προκύπτει η απαγόρευση χρήσης των οριζόντιων ιδιοκτησιών της πολυόροφης οικοδομής ως κατοικιών, καθότι πρόκειται για «μέγαρο» με αυτοτελείς μικρές οριζόντιες ιδιοκτησίες που κατά τη βούληση των τότε συμβαλλόμενων συνιδιοκτητών, όπως αυτή αποτυπώθηκε στον Κανονισμό και ερμηνεύεται με την συμπληρωματική συνδρομή των ερμηνευτικών διατάξεων των αρ. 173 και 200 ΑΚ και με συνεκτίμηση των αρχών του αρ. 288ΑΚ, προορίζεται αποκλειστικά για στέγαση χώρων αμιγούς επαγγελματικής χρήσης. Στο σημείο αυτό δέον να επισημανθεί ότι ο αρνητικός ισχυρισμός του εναγόμενου ότι πριν από τη μετατροπή της χρήσης της οριζόντιας ιδιοκτησίας του από επαγγελματική σε οικιστική χρήση, έλαβε την έγκριση των αρμόδιων αρχών, σε κάθε περίπτωση αλυσιτελώς προβάλλεται, διότι η κατά τις οικείες πολεοδομικές διατάξεις, νομιμοποίηση δεν ασκεί κάποια έννομη επιρροή. Περαιτερώ, το παρόν Δικαστήριο που συντάσσεται με την κρατούσα μέχρι του παρόντος θέση της Νομολογίας κρίνει ότι, ανεξαρτήτως του υπαρκτού μεγέθους του πορισμού εισοδήματος εν είδει οιονεί επαγγελματικής δραστηριότητας της βραχυχρόνιας μίσθωσης ακινήτου, στην προκειμένη περίπτωση που πρόκειται για μία οριζόντια ιδιοκτησία, ενός φυσικού προσώπου, διατηρείται ο χαρακτήρας της αστικής μίσθωσης ακινήτου που ανεπίτρεπτα κατά τον ισχύοντα Κανονισμό άλλαξε χρήση από επαγγελματική στέγη σε κατοικία. Aπορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.1879/25 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ. 1, 2 παρ. 1,3,4 παρ. 1, 5, 7 παρ. 1, 8 και 13 Ν.3741 /29, αρ. 54 ΕισΝΑΚ, αρ. 785, 787, 1002, 1117-1119, 1132 ΑΚ, αρ. 1, 2, 3 παρ. 1, 5, 13, 14 Ν.3741/29, αρ. 176,191 παρ.2, 390, 529 παρ.1, 947 παρ.1 ΚΠολΔ ]