ΨΕΥΔΗΣ ΚΑΤΑΜΗΝΥΣΗ ΓΙΑ ΛΗΣΤΕΙΑ – ΦΥΛΑΚΙΣΗ 1ου ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΩΝ ΣΤΗ 2Η ΕΝΑΓΟΥΣΑ – ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ ΑΘΩΩΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ. ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΘΕΤΙΚΗ-ΑΠΟΘΕΤΙΚΗ ΖΗΜΙΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΨΕΥΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟ. ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΘΕΤΙΚΗΣ ΖΗΜΙΑΣ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΟΙΒΗ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥΣ. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΕΩΝ. Οι ενάγοντες ιστορούσαν ότι με αμετάκλητη απόφαση του ΕφΚακουργημάτων, κηρύχθηκαν αθώοι για την τέλεση του αδικήματος της ληστείας κατά του εναγομένου, ο οποίος ψευδώς τους κατήγγειλε ως δράστες τέλεσης της εν λόγω πράξης, προσβάλλοντας, έτσι, βάναυσα την προσωπικότητα τους και προκαλώντας βλάβη στη περιουσία τους, καθώς υπέστησαν και ηθική βλάβη – Ζήτησαν λοιπόν, να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του εναγομένου να καταβάλλει το ποσό των 131.265,15 στον πρώτο ενάγοντα και το ποσό των 112.317,12 ευρώ στη δεύτερη ενάγουσα, νομιμοτόκως. Με την εκκαλουμένη έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή και παραπονείται κατά αυτής με την υπό στ.Α’ έφεση ο εναγόμενος ζητώντας να απορριφθεί η αγωγή στο σύνολό της και οι ενάγοντες με την υπό στ.Β’ έφεσή τους που ζητούν να γίνει συνολικά δεκτή η αγωγή τους. Προκύπτει ότι ο εναγόμενος είχε γνώση ότι δεν ήταν σε θέση να ταυτοποιήσει τους δράστες λόγω της κάλυψης τους για αυτό και προέβη σε τρεις καταθέσεις, οι οποίες μεταξύ τους έχουν τις αντιφάσεις, ήταν δηλαδή σε γνώση ότι δεν μπορούσε να τους αναγνωρίσει ανεπιφύλακτα, για αυτό και εμπλούτισε τις καταθέσεις του με όσα στοιχεία μπορούσε, ώστε να υπάρχουν εναντίον τους επαρκείς ενδείξεις και να παραπεμφθούν σε δίκη. Επίσης, ο εναγόμενος ενήργησε κατά παράβαση των κανόνων δικαίου, καθώς το δικαίωμα παροχής έννομης προστασίας και το καθήκον μαρτυρίας δεν δικαιολογούν την κατάθεση αναληθών γεγονότων, όπως όσα κατέθεσε ο εναγόμενος. Αποδείχθηκε ότι από τη στέρηση της ελευθερίας του ο πρώτος ενάγων ζημιώθηκε κατά το ποσό των 5.345,31 ευρώ, ποσό το οποίο δαπάνησε για τη διαβίωση του εντός του σωφρονιστικού καταστήματος, ποσό το οποίο δεν αποδείχθηκε ότι υπερέβαινε του αντίστοιχου ποσού που ο ίδιος θα δαπανούσε κατά τον ίδιο χρόνο υπό καθεστώς ελευθερίας, πολλώ δε μάλλον, όταν κατά την κοινή πείρα οι σχετικές ανάγκες προσώπου υπό καθεστώς κρατήσεως είναι σαφώς χαμηλότερου κόστους,απορριπτόμενου ως ουσία αβασίμου του επιπλέον ποσού των 3.501,12 ευρώ. Η θετική ζημία της δεύτερης ενάγουσας, η οποία αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους αναγόμενη στο ποσό των 3.501,12 ευρώ, ως ποσό που δαπανήθηκε για τη διαβίωση αυτής και της οικογένειας της, ποσό δε που δανείστηκε από φιλικά – συγγενικά της πρόσωπα, καθώς αδυνατούσε να εργαστεί, δεν μπορεί να συνδεθεί αιτιωδώς με την διαβίωση της υπό καθεστώς περιοριστικών όρων. Αποδεικνύεται δε, η θετική ζημία των δύο εναγόντων ως προς την αμοιβή του πληρεξουσίου τους δικηγόρου, αναγόμενη στο ποσό των 1.763,84 ευρώ για τον πρώτο ενάγοντα και στο ποσό των 1.160 ευρώ για την δεύτερη ενάγουσα, κονδύλιο που δεν πλήττεται με λόγο έφεσης. Τέλος, πρέπει να οριστεί ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης για τον πρώτο ενάγοντα το ποσό των 15.000 ευρώ και για τη δεύτερη ενάγουσα το ποσό των 5.000 ευρώ. Απορρίπτει τις εφέσεις κατά της υπ’αρ. 29/25 αποφάσεως του ΜονΠρωτΧαλκιδικής. [ Αρ. 299, 914, 932 ΑΚ ]