ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΤΗ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΜΕΤΡΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ – ΕΥΘΥΝΗ ΕΡΓΟΔΟΤΗ [ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ] ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΗΘΕΝΤΩΝ – ΕΥΘΥΝΗ ΚΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ – ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΑΜΕΛΕΙΑ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ – ΣΥΝΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΠΑΘΟΝΤΟΣ [30%] – ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ – ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΕΩΝ. Εν προκειμένω ο ενάγων εκθέτει ότι η πρώτη εναγόμενη Α.Ε. ανέλαβε την κατασκευή ενός νέου κτιρίου με αυτεπιστασία και δική της επιλογή εργολάβων, ότι ο ενάγων ως εργαζόμενος του δεύτερου εναγόμενου και εργολάβου της πρώτης, εργαζόταν ως εργατοτεχνίτης και ότι υπέστη εργατικό ατύχημα, με αποτέλεσμα να υποστεί σωματικές βλάβες – Ισχυρίστηκε περαιτέρω, ότι υπαίτιοι για το ένδικο εργατικό ατύχημα είναι οι εναγόμενοι και δη ο δεύτερος εναγόμενος ως εργολάβος- εργοδότης του, η τρίτη εναγόμενη ως επιβλέπουσα μηχανικός, ο τέταρτος εναγόμενος ως συντονιστής για την ασφάλεια και η πρώτη εναγόμενη ως κυρία του έργου-πλασματική εργοδότης του – Ζήτησε λοιπόν, να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να του καταβάλουν αποζημίωση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, καθώς και τις δαπάνες για τα ιατρικά του έξοδα, όπως τις εξειδικεύει στην αγωγή του. Αποδεικνύεται, εν προκειμένω, η συγκλίνουσα υπαιτιότητα με τη μορφή της αμέλειας όλων των εναγόμενων, συνιστάμενη στη μη τήρηση των μέτρων ασφαλείας σε εργασία που απαιτεί ενημέρωση – εκπαίδευση εργαζομένων πριν την ανάθεσή της και όχι τέλεσή της με κάθε πρόσφορο τρόπο, όπως εν προκειμένω, αλλά παράλληλα και εποπτεία για την αυστηρή τήρηση των οδηγιών, με αποτέλεσμα να στοιχειοθετείται ευθύνη και κατά τις γενικές διατάξεις του ΑΚ. Πλην όμως, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων τυγχάνει συνυπαίτιος για την πρόκληση της σωματικής του βλάβης, σε ποσοστό 30%, κατά παραδοχή, εν μέρει ως βάσιμης της ένστασης συντρέχοντος πταίσματος. Η παρεμπιπτόντως δε, εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, ισχυρίστηκε ότι, βάσει ρητού όρου της ασφαλιστικής σύμβασης, δεν υποχρεούται να καταβάλει στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα το ασφάλισμα, λόγω της μη λήψης από μέρους της των προβλεπόμενων από τη νομοθεσία μέτρων ασφαλείας, κατά την εκτέλεση του επίδικου έργου – Ο ισχυρισμός αυτός, που είναι νόμιμος, συνιστά ένσταση και πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και από ουσιαστική άποψη. Κατόπιν των ανωτέρω, ορθώς η εκκαλουμένη δέχτηκε τα ίδια και δη απέρριψε την παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης, ενώ δέχθηκε εν μέρει την κύρια αγωγή και υποχρέωσε τους εναγόμενους να καταβάλουν, εις ολόκληρον έκαστος, στον ενάγοντα το ποσό 22.000 ευρώ με τον νόμιμο τόκο. Απορρίπτει τις εφέσεις κατά της υπ’ αρ. 971/24 αποφάσεως του ΜονΠρωτΑθ. [ Β.Δ. 24.7/25.8.1920, αρ. 38 ΕισΝΑΚ, αρ. 42 παρ. 1, 5- 8 Ν. 3850/10, αρ. 2 παρ. 1, 4 παρ. 6, 7 παρ. 1, 10 Π.Δ. 395/94, Οδ.89/391/ΕΟΚ, Οδ.91/383/ΕΟΚ, αρ. 173,200, 298, 299, 361, 914, 922, 929,931, 932 ΑΚ, αρ. 34 παρ. 2, 60 παρ. 3 Α.Ν.1846/51, αρ. 1, 16 παρ. 1 N. 551/15, αρ.7 παρ. 1 N. 2496/97, αρ. 250 ΚΠολΔ ]