ΑΓΩΓΗ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΑΝΕΙΩΝ – ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΑΙ ΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΝ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ – ΑΒΑΣΙΜΟΣ Ο ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΔΙΑΙΡΕΤΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ. ΑΒΑΣΙΜΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΓΩΓΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Αγωγή με αντικείμενο την απόδοση δανείου – Ειδικότερα οι ενάγοντες/εφεσίβλητοι, με την αγωγή τους, στρεφόμενοι κατά του εναγόμενου/εκκαλούντος, καθώς και κατά του συνεναγόμενού (ήδη μη διαδίκου), ιστορούσαν ότι κατέβαλαν στους εναγόμενους, λόγω προφορικής σύναψης δανείων, από 65.000 ευρώ έκαστος και συνολικά 130.000 ευρώ, ακολούθως, καταρτίστηκε και έγγραφο ιδιωτικό συμφωνητικό, στο οποίο αναγράφηκε το συνολικό ποσό των δανείων (130.000 ευρώ) και ότι αυτό πρέπει να επιστραφεί ως τις 31-12-2012, με το νόμιμο τόκο – Ωστόσο, παρά τη συμφωνία αυτή, οι εναγόμενοι κατέβαλαν μόνο το ποσό των 25.000 ευρώ, ενώ ακολούθως, οι διάδικοι κατήρτισαν ιδιωτικό συμφωνητικό αναγνώρισης χρέους, μετά την υπογραφή του οποίου, οι εναγόμενοι κατέβαλαν, τμηματικά μόνο το ποσό των 51.000 ευρώ, ώστε να εξακολουθούν να τους οφείλουν, ευθυνόμενοι εις ολόκληρον, το συνολικό ποσό των 54.000 ευρώ, δηλαδή από 27.000 ευρώ σε κάθε ένα ενάγοντα. Κατ’αρχάς ο ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι η αναφορά “οφείλουν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον” τέθηκε εκ παραδρομής, ενώ στην πραγματικότητα συμφωνήθηκε πως ο κάθε δανειολήπτης οφείλει το ήμισυ του συνολικού ποσού, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος. Ομοίως, ο ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι υπέγραψε το ιδιωτικό συμφωνητικό προκειμένου να αποδεικνύεται ότι έκαστος των δανειοληπτών οφείλει διαιρετά από 52.500 ευρώ, ελέγχεται αβάσιμος. Περαιτέρω,δεν αποδεικνύεται, νεότερη ειδική και προφορική συμφωνία των διαδίκων, με την οποία οι εφεσίβλητο απάλλαξαν τον εκκαλούντα κατά το ποσό των 52.500 ευρώ, ενώ το ιδιόγραφο σημείωμα, στο οποίο αναγράφονται ημερομηνίες και χρηματικά ποσά από τον εκκαλούντα, δεν συνιστά εξοφλητική απόδειξη. Αβάσιμη τυγχάνει και η ένσταση μερικής εξόφλησης ποσού 1.500 ευρώ. Τέλος, δεν στοιχειοθετείται καταχρηστική η άσκηση δικαιώματος από μέρους των εναγόντων. Ορθώς, λοιπόν, η εκκαλουμένη έκανε δεκτή την αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση του εκκαλούντος, ως εις ολόκληρον ευθυνόμενου, να καταβάλει σε κάθε έναν εκ των εναγόντων το χρηματικό ποσό των 27.000 ευρώ, και συνολικά το χρηματικό ποσό των 54.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 421/23 απόφασης του ΜονΠρωτΚατερίνης. [ Αρ. 495 παρ.1,2, 511, 513 παρ.1, 516 παρ.1, 517 ΚΠολΔ ]