ΤΡΑΠΕΖΑ – ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ – ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ – ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ – ΑΝΑΚΟΠΗ ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗ ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘ’ΗΣ Η ΑΝΑΚΟΠΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΥ ΕΓΓΡΑΦΟΥ ΠΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ – ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ – ΜΗ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΟ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΗΤΟ ΤΗΣ ΕΝΔΙΚΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΩΝ. Εν προκειμένω, οι ανακόπτοντες, ήδη εκκαλούντες ζήτησαν να ακυρωθεί η σε βάρος τους διαταγή πληρωμής, η οποία εκδόθηκε κατόπιν αιτήσεως της καθ’ ης η ανακοπή ‘’ΑΕΔΑΔΠ’’, ως διαχειρίστριας των απαιτήσεων της εταιρείας ειδικού σκοπού, ειδικής διαδόχου της δανείστριας τραπεζικής εταιρείας δυνάμει, σύμβασης πώλησης επιχειρηματικών απαιτήσεων του N. 3156/03, με βάση την αναφερόμενη σε αυτή σύμβαση στεγαστικού δανείου και την πρόσθετη πράξη αυτής, με την οποία σ0υμφωνήθηκε η μετατροπή σε ελβετικά φράγκα (CHF) του ανεξόφλητου υπολοίπου του δανείου. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε στο σύνολό τους, τους λόγους της ανακοπής και επικύρωσε την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής και κατά της εν λόγω εκκαλουμένης αποφάσεως παραπονούνται οι ανακόπτοντες με την έφεσή τους. Προκύπτει ότι η καθ’ ης η ανακοπή ανώνυμη εταιρεία δεν προσκόμισε κανένα συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο δυνάμει του οποίου το Δ.Σ. αυτής, το οποίο την εκπροσωπεί νόμιμα, ανέθεσε την άσκηση του συνόλου ή μέρους των εξουσιών του διαχείρισης και εκπροσώπησης της ανώνυμης εταιρείας σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα, μέλη του ΔΣ ή μη, υπαλλήλους της ή τρίτους, καθορίζοντας και την έκταση των ανατιθέμενων εξουσιών τους. Από την επισκόπηση, δε, του εγγράφου της ένδικης καταγγελίας δεν προκύπτει η ιδιότητα των υπαλλήλων, και δεδομένου ότι δεν προσκομίζεται κανένα άλλο έγγραφο, όπως απαιτείται, δεν αποδεικνύεται ότι οι υπάλληλοι είχαν τη σχετική πληρεξουσιότητα να προβαίνουν σε καταγγελία δανειακών συμβάσεων. Επίσης, δεν προσκομίζει ως όφειλε η καθ’ ης η ανακοπή εταιρία, προκειμένου να αποκρούσει τον συγκεκριμένο λόγο ανακοπής, το καταστατικό της. Επιπλέον, κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής η Δικαστής, δεν αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο νομιμοποιήθηκαν οι υπάλληλοι για την καταγγελία της επίδικης δανειακής σύμβασης. Επομένως, η καταγγελία της επίδικης δανειακής σύμβασης ήταν άκυρη, και δεν παρήχθησαν αποτελέσματα από αυτή, με συνέπεια να μην καταστεί το σύνολο του ανεξόφλητου δανείου ληξιπρόθεσμο και απαιτητό. Ως εκ τούτων, εφόσον η ένδικη απαίτηση δεν ήταν ληξιπρόθεσμη και απαιτητή κατά την υποβολή της αίτησης για την έκδοση της διαταγής πληρωμής, δεν υφίσταντο οι νόμιμες προϋποθέσεις της έκδοσής της έναντι των ανακοπτόντων – οφειλετών. Ο εξεταζόμενος λοιπόν, πρώτος λόγος της ανακοπής, κρίνεται βάσιμος και άγει στην εν όλω ακύρωση της διαταγής πληρωμής, ενώ το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έσφαλε. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αρ. 2508/22 απόφασης του ΠολΠρωτΑθ. Δέχεται την ανακοπή και ακυρώνει τη διαταγή πληρωμής. [ Αρ.65, 67, 68, 70, 232,233, 455 ΑΚ αρ.10 N.3156/03, αρ.61 Ν.4548/18 ]