ΙΑΤΡΟΙ Ε.Σ.Υ – ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ Ν.4093/12 ΚΑΙ Ν.4472/17 – ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ – ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΛ ΣΤΕ. ΑΓΩΓΗ – ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟΔΟΧΩΝ – ΜΗ ΝΟΜΙΜΟΣ Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ/ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΩΝ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ Ν.4472/12 ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΠΟ 1-1-2017 ΕΩΣ 28-2-2018. ΕΦΕΤΕΙΟ – ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ – ΑΝΑΒΟΛΗ. Mε την κρινόμενη έφεση ζητείται η εξαφάνιση της εκκαλουμένης, κατά το μέρος που απορρίφθηκε η αγωγή των ήδη εκκαλούντων, ιατρών στο εφεσίβλητο Νοσοκομείο, αναφορικά με τις αξιώσεις τους περί αναγνώρισης της υποχρέωσης του τελευταίου να τους καταβάλει, νομιμοτόκως τα επιμέρους αναφερόμενα στην αγωγή ποσά, τα οποία αντιστοιχούσαν σε διαφορά τακτικών αποδοχών χρονικής περιόδου από 01-01-2017 έως 28-02-2018, λόγω περικοπής τους βάσει του αρ. 1ου παρ. Γ’ υποπαρ. Γ.1 περ. 27 του Ν.4093/12 και των αρ.136 επ. του Ν.4472/17. Κατ’αρχάς, εφόσον η αγωγή των ήδη εκκαλούντων ασκήθηκε στις 01-03-2021, ήτοι πριν από τη δημοσίευση της υπ’αρ. 1408/22 απόφασης της Ολ του ΣτΕ, η διαγνωσθείσα με αυτήν αντισυνταγματικότητα των μισθολογικών διατάξεων του Ν.4472/17 έχει αναδρομικό χαρακτήρα, η οποία καταλαμβάνει και αυτούς. Το παρόν Δικαστήριο κρίνει, κατ’ αρχάς, ότι κατά το ένδικο χρονικό διάστημα από 01-01-2017 έως 28-02-2018, μη νομίμως προσδιορίστηκαν οι τακτικές αποδοχές των εκκαλούντων βάσει των αρ. 136 επ. του Ν.4472/17, οι οποίες είναι αντίθετες στο Σύνταγμα και, ως εκ τούτου, ανίσχυρες. Περαιτέρω, δεδομένου ότι και οι διατάξεις του Ν.4093/12 που ίσχυαν πριν από το Ν.4472/17 και με τις οποίες είχαν μειωθεί οι αποδοχές των ιατρών του Ε.Σ.Υ., κρίθηκαν από την Ολ του ΣτΕ, επίσης, ως αντικείμενες στις συνταγματικές διατάξεις και, συνεπώς, δεν μπορούν να εφαρμοστούν για τον προσδιορισμό των αποδοχών αυτών. Η κατά τα ανωτέρω, δε, διάγνωση της αντισυνταγματικότητας των διατάξεων του Ν.4472/17 έχει ως συνέπεια την αναβίωση των ειδικών μισθολογικών ρυθμίσεων για τους ιατρούς του Ε.Σ.Υ., όπως αυτές ίσχυαν πριν από την τροποποίησή τους με τις αντισυνταγματικές διατάξεις του Ν.4093/12, δηλαδή πριν από την 01-08-2012. Συνεπώς, καθένας από τους εκκαλούντες δικαιούται, ως αποζημίωση, τη διαφορά μεταξύ των μηνιαίων τακτικών αποδοχών που έλαβε βάσει του βαθμού του, κατ’ εφαρμογή των αρ. 136 επ. του Ν.4472/17 και αυτών που θα ελάμβανε, εάν δεν είχαν θεσπισθεί και εφαρμοσθεί οι εν λόγω κριθείσες ως αντισυνταγματικές διατάξεις, αλλά οι προγενέστερες, ειδικές μισθολογικές ρυθμίσεις των άρθρων 43 και 44 του Ν.3205/03, όπως ίσχυαν πριν την 01-08-2012. Ενόψει αυτών, έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατά το μέρος που με την εκκαλούμενη απόφαση απέρριψε την αγωγή για το χρονικό διάστημα πριν το Μάρτιο του 2018. Ωστόσο, μεταξύ των στοιχείων του διοικητικού φακέλου, δεν περιλαμβάνονται βεβαιώσεις από τις οποίες να προκύπτει το ύψος των ακαθάριστων μηνιαίων τακτικών αποδοχών που θα ελάμβανε ο καθένας από τους εκκαλούντες κατά το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα, εάν δεν είχαν μεσολαβήσει οι αντισυνταγματικές διατάξεις, τόσο του Ν.4472/17, όσο και του Ν. 4093/12, ούτε το ποσό της διαφοράς μεταξύ των μηνιαίων τακτικών αποδοχών που ο καθένας έλαβε βάσει του Ν.4472/17 και αυτών που δικαιούται να λάβει – Κρίνει λοιπόν, αναγκαίο, να αναβάλει και να διατάξει τη συμπλήρωση των στοιχείων. Αναβάλλει την έκδοση οριστικής απόφασης επί της εφέσεως κατά της υπ’αρ. Α1488/24 απόφασης του ΜονΔιοικΠρωτΠειρ. [ Αρ. 136 επ. Ν.4472/17, αρ.1ο παρ.Γ’ Ν.4093/12, αρ.43-45 Ν.3205/03 ]