ΤΡΑΠΕΖΑ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΔΑΝΕΙΟΥ – ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ. ΑΝΑΚΟΠΗ – ΛΟΓΟΙ . ΕΤΑΙΡΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ – ΑΣΚΗΣΗ ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΡΟΣΘΕΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘ’ΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΥΛΟΓΗΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΕΣ ΠΕΡΙ ΜΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΔΙΩΞΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ ΤΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΩΝ. Εν προκειμένω, οι ανακόπτοντες, ήδη εκκαλούντες ζήτησαν να ακυρωθεί η διαταγή πληρωμής, η οποία εκδόθηκε σε βάρος τους, για απαίτηση από σύμβαση δανείου, με την οποία υποχρεώθηκαν, η μεν πρώτη ως πρωτοφειλέτιδα, ο δε δεύτερος ως εγγυητής, να καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος στην καθ’ ης η ανακοπή, το ποσό των 74.033,44 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων. Κατ’αρχάς, αναφορικά με την αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση της εταιρίας διαχείρισης των απαιτήσεων, αποδεικνύεται η ουσιαστική βασιμότητα των ισχυρισμών της προς θεμελίωση της νομιμοποίησης και του εννόμου συμφέροντος της να παρέμβει στην προκειμένη δίκη, με την ιδιότητά της ως μη δικαιούχος και μη υπόχρεος διάδικος – Επίσης, παρά την απουσία της εφεσίβλητης – υπέρ ης η αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση, θεωρείται ότι αντιπροσωπεύεται από την αναγκαία ομόδικο της, αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνουσα, λόγω της σχέσης επιγενόμενης αναγκαίας ομοδικίας μεταξύ τους. Ειδικότερα, επι της ενστάσεως των ανακοπτόντων περί καταχρηστικής άσκησης της καταγγελίας της σύμβασης δανείου και της αίτησεως έκδοσης διαταγής πληρωμής σε βάρος τους, προκύπτει ότι διαρκούντων των συζητήσεων μεταξύ των διάδικων για τη διευθέτηση του συνόλου του χρέους των ανακοπτόντων, συνεπώς και του ένδικου, η καθ’ ης προέβη στην καταγγελία όλων των συμβάσεων, ωστόσο οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν, γεγονός από το οποίο συνάγεται κατά την κρίση του Δικαστηρίου η θετική εκ μέρους της καθ’ης πρόθεση για την κατάληξη της προσπάθειας αναδιάρθρωσης, αλλά και η εδραίωση της πεποίθησης των ανακοπτόντων για την ευόδωση των διαπραγματεύσεων. Παρά ταύτα η καθ’ ης από το 2018 μετέβαλε πλήρως τη στάση της, αρνούμενη οποιαδήποτε ρύθμιση του χρέους. Κρίνεται ότι η άσκηση του δικαιώματος της καθ’ης για το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού και την επιδίωξη έκδοσης της ανακοπτομένης διαταγής πληρωμής, καθίσταται μη ανεκτή, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις, με αποτέλεσμα η πρόωρη επιδίωξη να προκαλέσει στους ανακόπτοντες επαχθείς συνέπειες και να εμφανίζεται έτσι αδικαιολόγητη και καταχρηστική. Συνακόλουθα, η ενέργεια της καθ’ ης να καταγγείλει την ένδικη σύμβαση δανείου που είχε χορηγήσει στην ανακόπτουσα ήταν καταχρηστική, κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ. Δέχεται την ανακοπή – Ακυρώνει τη διαταγή πληρωμής. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ. 10262/20 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ.80,528, 632 ΚΠολΔ,αρ. 44 παρ. 2 Ν.3994/11, αρ.281 ΑΚ ]