ΑΚΙΝΗΤΑ – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ – ΑΓΩΓΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΡΤΙΣΘΕΝΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ. ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΛΙΜΝΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΔΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΩΝ ΕΔΑΦΙΚΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ. ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ – ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΚΑΤ’ΑΡ. 174 ΑΚ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ [ ΥΠΟΣΧΕΤΙΚΗΣ] ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΟΤΗΤΑΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ – ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΟΤΗΤΑΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΡΟΣ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΔΙΚΟΥ ΑΚΙΝΗΤΟΥ. ΕΦΕΤΕΙΟ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΒΑΣΗ ΤΗΣ. Στην επίδικη περίπτωση το ενάγον Ελληνικό Δημόσιο, ζήτησε να αναγνωρισθεί η ακυρότητα της, μεταξύ αυτού και της εναγόμενης Ιεράς Μονής, καταρτισθείσας σύμβασης ανταλλαγής των περιγραφομένων στο συμβόλαιο αυτό και την αγωγή ακινήτων, να αναγνωρισθεί ότι το ίδιο (ενάγον) είναι κύριο του με αυτό μεταβιβασθέντος στην εναγομένη ακινήτου και να υποχρεωθεί η τελευταία να του αποδώσει το ακίνητο αυτό. Ιδιοκτησιακό καθεστώς λίμνης Βιστωνίδας – Εξαιτίας, της μορφής της αυτής δεν ήταν δεκτική καλλιέργειας και ουδέποτε καλλιεργήθηκε, τουλάχιστον μέχρι το έτος 1938 – Ενισχυτικό στοιχείο, όσον αφορά την άνω μορφολογία αυτής, αποτελεί και το γεγονός ότι κατέστη αναγκαία η κατασκευή παραλίμνιων αναχωμάτων, ώστε εδαφικές της εκτάσεις να καταστούν καλλιεργήσιμες. Δεν αποδείχθηκε ότι η εναγομένη άσκησε (ποτέ) διακατοχικές πράξεις σε οποιοδήποτε τμήμα της παραλίμνιας εδαφικής έκτασης της λίμνης. Σε κάθε περίπτωση, η αλίευση ιχθύων στη λίμνη εκ μέρους των μοναχών τής εναγομένης, δεν αποτελεί πράξη νομής, αλλά πράξη που, αυτονόητα, απορρέει από τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της λίμνης. Επίσης, για τις επίδικες παραλίμνιες εδαφικές εκτάσεις, κατά την εποχή της τουρκοκρατίας (1375-1913), δεν είχε παραχωρηθεί στην εναγομένη από το Τουρκικό Δημόσιο δικαίωμα διηνεκούς εξουσίασης (τεσσαρούφ), με την έκδοση εγγράφου τίτλου (ταπίου). Εξάλλου, η λίμνη Βιστωνίδα και οι επίδικες εντός αυτής νησίδες και παραλίμνιες εκτάσεις της, αποδείχθηκε ότι ουδέποτε είχαν καταχωρηθεί με, αντίστοιχη, εγγραφή στο αυτοκρατορικό οθωμανικό κτηματολόγιο. Η ιδιότητα λοιπόν, της επίδικης λίμνης ως κοινόχρηστου πράγματος που ανήκει στο Δημόσιο και που αποτελεί λιμνοθάλασσα ή μεγάλη λίμνη, καθιστά άκυρη, κατ’ άρθρο 174 ΑΚ, την υποσχετική σύμβαση πώλησης ή ανταλλαγή της λίμνης και τη μεταβιβαστική της κυριότητας σύμβασης. Κρίνεται λοιπόν, ότι η αγωγή πρέπει να γίνει δεκτή ως προς την κύρια βάση της – Πρέπει δε, να αναγνωριστεί ότι είναι άκυρο το επίμαχο συμβόλαιο και να αναγνωριστεί ότι το ενάγον Ελληνικό Δημόσιο είναι κύριο του επίδικου ακινήτου. Συνεκδικάζει τις εφέσεις και δέχεται κατ’ ουσίαν την έφεση του Δημοσίου κατά της υπ’αρ. 369/15 απόφασης του ΠολΠρωτ Αθ, ως προς τα κεφάλαιά της με τα οποία απορρίφθηκε η κύρια αγωγική ιστορική βάση – Υποχρεώνει την εναγόμενη Ιερά Μονή να αποδώσει στο ενάγον Ελληνικό Δημόσιο το επίδικο ακίνητο. [ Αρ. 174, 180, 573, 871, 966-968, 1033 ΑΚ, αρ. 18 παρ. 2 Συντ., αρ. 516 παρ. 2 ΚΠολΔ, αρ. 9 Ν.262/14, Ν.Δ. 26.10/10-11-1923, αρ. 3 παρ. 1, 6, 11 παρ. 1, 15 παρ. 1, 16, 19 παρ. 1- 2, 20 παρ.1 Ν.2508/1920, αρ. 2 παρ. 14 Ν.147/14, αρ. 352 παρ. 1, 354 ΚΠολΔ ]