ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ – ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΣΘΕΝΟΥΣ – ΑΓΩΓΗ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΨΥΧΙΚΗΣ ΟΔΥΝΗΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΡ.105-106 ΕΙΣΝΑΚ – ΑΠΟΖΗΜΙΩΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ.ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΥΨΟΥΣ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ. ΑΙΤΙΩΔΗΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ. ΕΝΝΟΙΑ ΣΥΝΤΡΕΧΟΝΤΟΣ ΠΤΑΙΣΜΑΤΟΣ ΠΑΘΟΝΤΟΣ – ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡ.300 ΑΚ. ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΕΦ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΗ ΣΥΝΕΚΤΙΜΗΣΗ ΣΥΝΤΡΕΧΟΝΤΟΣ ΠΤΑΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ ΩΣ ΜΕΙΩΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΤΟΥ ΥΨΟΥΣ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ. ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ. Διαφορά από αγωγή συγγενών θανούσης ασθενούς, για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, για το λόγο ότι ο θάνατός της, τελούσε σε αιτιώδη συνάφεια με τις παράνομες πράξεις και παραλείψεις των οργάνων Γενικού Νοσοκομείου. Το Διοικητικό Εφετείο έκρινε ότι ο θάνατος της μητέρας των εναγόντων τελούσε σε αιτιώδη συνάφεια με τις αποδοθείσες παραλείψεις των οργάνων του ήδη αναιρεσίβλητου Νοσοκομείου, έκρινε δε, ότι το ποσό της χρηματικής ικανοποιήσεως ύψους 10.000 ευρώ που πρωτοδίκως αναγνωρίσθηκε σε καθέναν από τους ενάγοντες/αναιρεσείοντες είναι προσήκον και εύλογο. Το παρόν Δικαστήρίο κρίνει ότι το ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης δεν συναρτάται, κατ’ αρχήν, προς τη συγκεκριμένη κάθε φορά περιουσιακή και δημοσιονομική κατάσταση του Δημοσίου ή του ΝΠΔΔ, ούτε όμως το περιουσιακό και οικονομικό μέγεθος των νομικών προσώπων επιδρά στον καθορισμό του ύψους αυτής. Περαιτέρω, κρίνεται ότι το δικάσαν ΔιοικΕφετείο, έσφαλε που απέρριψε σιωπηρώς τους ειδικότερους ισχυρισμούς των ήδη αναιρεσειόντων ότι οι ιδιαίτερες συνθήκες υπό τις οποίες τελούσαν η δεύτερη και η τρίτη από τους αναιρεσείοντες (μόνιμη αναπηρία της δεύτερης – μακροχρόνια ανεργία της τρίτης) έπρεπε να συνεκτιμηθούν, μεταξύ άλλων, για τον καθορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως. Περαιτέρω, με την κρινόμενη αίτηση προβάλλεται ότι εσφαλμένως το ΔιοικΕφετείο έλαβε υπόψη ως προσδιοριστικούς παράγοντες για τη δραστική μείωση του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως, την οικειοθελή αποχώρηση της θανούσας μητέρας των αναιρεσειόντων από το νοσοκομείο, καθώς και την άρνησή της να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Το ΔιοικΕφετείο κατά τον καθορισμό της εύλογης κατ’ αυτό χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης έλαβε υπόψη,τόσο τη συμπεριφορά των ιατρών,όσο και τη συμπεριφορά του θύματος, αποδίδοντάς τους υπαιτιότητα και δεχόμενο αιτιώδη συμβολή της συμπεριφοράς τους στο ζημιογόνο αποτέλεσμα. Λόγω δε του χαρακτήρα του ισχυρισμού βάσει του άρθρου 300 του Α.Κ. ως γνήσιας ενστάσεως, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας δεν επιτρεπόταν να λάβει υπόψη αυτεπαγγέλτως συνυπαιτιότητα της θανούσας, δεδομένου ότι δεν είχε προταθεί πρωτοδίκως ισχυρισμός με τέτοιο περιεχόμενο, ούτε άλλωστε μπορούσε να θεωρηθεί ότι ισχυρισμός περί συντρέχοντος πταίσματος του θύματος περιλαμβανόταν στον προβληθέντα στο πλαίσιο αρνήσεως της ιστορικής βάσεως της αγωγής ισχυρισμό του εναγόμενου Νοσοκομείου περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του θύματος. Συνεπώς, το Διοικητικό Εφετείο υπερέβη την εξουσία του με το να λάβει υπόψη αυτεπαγγέλτως συντρέχον πταίσμα της θανούσας ασθενούς-μητέρας των ήδη αναιρεσειόντων, έστω και αν δεν αναφέρει ρητώς το αρ. 300 του ΑΚ, και με το να συνεκτιμήσει συνυπαιτιότητα του θύματος κατά τον καθορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως. Πρέπει λοιπόν, να γίνει δεκτή εν μέρει η αίτηση και να αναιρεθεί η υπ’αρ.1619/21 απόφαση του ΔιοικΕφΑθ. Αντίθετη μειοψηφία, ως προς τον προβαλλόμενο δεύτερο λόγο αναιρέσεως. [ Αρ.12 παρ. 1 Ν.3900/10, αρ.105-106 ΕισΝΑΚ,αρ.300, 932 ΑΚ, αρ. 5 παρ. 5, 21 παρ. 3 Συντ., αρ. 2 ΕΣΔΑ, αρ. 5, 7 Ν.2619/98, αρ. 13, 24 Α.Ν.1565/39, αρ. 47 παρ. 1,2 Ν.2071/92 ]