ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡ.281 ΑΚ. ΝΟΜΟΣ ΠΕΡΙ MOBBING. ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΒΙΝΤΕΟΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ ΣΕ ΧΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ – ΣΚΟΠΟΣ – ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ. ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΙ ΑΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ – ΟΦΕΙΛΗ ΜΙΣΘΩΝ ΥΠΕΡΗΜΕΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΡΙΑ. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΑΜΟΙΒΗΣ ΓΙΑ ΥΠΕΡΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤ’ ΕΞΑΙΡΕΣΗ [ΠΑΡΑΝΟΜΗ] ΥΠΕΡΩΡΙΑΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ. ΕΦΕΤΕΙΟ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΗΣ. Εν προκειμένω, η ενάγουσα άσκησε αγωγή, αιτούμενη την αναγνώριση ακυρότητας της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας της, την καταβολή μισθών υπερημερίας και την αποζημίωση για παρασχεθείσα υπερεργασία και υπερωρία. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη, αφού απέρριψε την αγωγή καθ’ ό μέρος της αφορά στην αναγνώριση ακυρότητας της καταγγελίας και της καταβολής μισθών υπερημερίας, στη συνέχεια έκρινε την αγωγή κατά το λοιπό κεφάλαιο της και ως ουσιαστικά βάσιμη – Κατά της οριστικής αυτής απόφασης αμφότεροι οι εν μέρει ηττηθέντες διάδικοι άσκησαν εφέσεις. Κατ’αρχάς αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα, κατά το ένδικο διάστημα, παρείχε υπερεργασία 5 ωρών και κατ’ εξαίρεση (παράνομη) υπερωρία 2 1/2 ωρών την εβδομάδα για το αρχικό διάστημα, εφόσον η εναγόμενη δεν τηρούσε τις προϋποθέσεις για νόμιμη υπερωριακή απασχόληση του προσωπικού της. Η ένσταση δε, της εργοδότριας εταιρείας περί καταλογισμού των ένδικων απαιτήσεων της ενάγουσας από υπερεργασία στις υπέρτερες των νόμιμων καταβαλλόμενες αποδοχές, πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη. Κρίνεται ότι η επιλογή της εναγόμενης να καταγγείλει τη σύμβαση εργασίας με την ενάγουσα με επίκληση του σχετικού περιστατικού mobbing κρίνεται ελεγκτέα με βάση το αρ.281 ΑΚ, ενώ, όπως αποδεικνύεται, περιστατικό mobbing δεν έλαβε χώρα, η δε εναγόμενη εκτιμώντας μονομερώς την έκταση του περιστατικού και φοβούμενη προφανώς τις προθέσεις της «καταγγέλλουσας» και τον ενδεχόμενο αρνητικό αντίκτυπο στη φήμη και στο όνομά της, έσπευσε να εξαντλήσει την αυστηρότητα της επιλέγοντας την απόλυση, καταστρατηγώντας την αναγκαιότητα, καταλληλότητα και προσφορότητα του επιλεγέντος μέσου της απόλυσης. Επομένως η από 7.8.2023 γενόμενη καταγγελία της σύμβαση εργασίας της ενάγουσας τυγχάνει για τους ανωτέρω λόγους άκυρη, με συνέπεια να οφείλονται από την εναγόμενη μισθοί υπερημερίας. Εν κατακλείδι θα πρέπει η έφεση της ενάγουσας να γίνει δεκτή κατά της υπ’αρ. 348/24 απόφασης του ΜονΠρωτΚατερίνης – Δέχεται εν μέρει την αγωγή – Αναγνωρίζει την ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας – Υποχρεώνει την εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα ως μισθούς υπερημερίας το συνολικό ποσό των 17.450,69 ευρώ για το διάστημα από 8.8.2023 και μέχρι 7.8.2024 με το νόμιμο τόκο – Υποχρέωνει επίσης, την εναγόμενη να αποδέχεται τις υπηρεσίες της ενάγουσας απειλούμενης σε βάρος της χρηματικής ποινής ποσού 300 ευρώ, για κάθε μέρα άρνησης και τέλος υποχρεώνει την εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 12.034,80 ευρώ, με το νόμιμο τόκο, για αμοιβή για την παρασχεθείσα υπερεργασία και για την αξίωση αποζημίωσης εξαιτίας παροχής κατ’ εξαίρεση (παράνομης) υπερωριακής απασχόλησης. [ Αρ. 28 παρ. 1 Συντ., αρ. 2, 174, 180,281,669 παρ. 2 ΑΚ, 1, αρ.1,5 Ν.3198/55, αρ. 48 N.4611/19, αρ.1ο Ν. 4359/16, αρ. 117 Ν.4623/19, αρ.24 ΑναθΕΚΧ, αρ.74 παρ. 10 Ν.3863/10, αρ. 58 Ν.4801/21, αρ.184 Π.Δ.80/22, αρ.68,70,176,191 παρ.2, 218, 946 ΚΠολΔ, αρ. 4 Ν.2874/00, αρ. 1 παρ. 2 Ν.435/76 ]