ΕΚΔΟΣΗ ΑΚΑΛΥΠΤΩΝ ΕΠΙΤΑΓΩΝ – ΕΥΘΥΝΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ – ΑΔΙΚΟΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ – ΑΠΑΤΗ – ΑΓΩΓΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ. ΕΦΕΤΕΙΟ – ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΕΦΕΣΕΩΝ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Στην προκειμένη περίπτωση, η ενάγουσα – πρώτη εφεσίβλητη στην υπό στ. A ‘ έφεση, εξέθετε στην αγωγή της κατά των εναγομένων ότι στα πλαίσια της εμπορικής της δραστηριότητας εισέπραξε από την εναγόμενη εταιρεία, τρεις μεταχρονολογημένες επιταγές , ότι εμφάνισε την πρώτη επιταγή προς πληρωμή, ωστόσο αυτή σφραγίσθηκε λόγω έλλειψης διαθεσίμων, η δεύτερη δε, επιταγή οπισθογραφήθηκε, αλλά και αυτή σφραγίσθηκε λόγω έλλειψης διαθεσίμων, οπότε η ενάγουσα την αντικατέστησε με άλλη ισόποση επιταγή, καθιστάμενη έτσι εκ νέου νόμιμη κομίστρια της ακάλυπτης επιταγής, ενώ και η τρίτη επιταγή σφραγίσθηκε λόγω έλλειψης διαθεσίμων – Ισχυρίστηκε δε, ότι οι επίδικες επιταγές είχαν υπογράφει από τον δεύτερο εναγόμενο σε χρόνο που ακόμη ήταν συνδιαχειριστής και εκπρόσωπος της εναγόμενης εταιρείας μαζί με τον τρίτο εναγόμενο υιό του, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα κεφάλαια και ότι από τις παράνομες ενέργειες των εναγομένων η ενάγουσα έχει υποστεί πλέον περιουσιακή ζημία και ηθική βλάβη. Αποδεικνύεται, εν προκειμένω, ότι επρόκειτο για συνήθη πρακτική που εφαρμοζόταν από τους εναγόμενους να υπογράφει επιταγές ο δεύτερος εναγόμενος και να τις θέτει σε κυκλοφορία ο τρίτος εναγόμενος, ακόμη και μετά την τυπική αποχώρηση του δεύτερου εξ αυτών, καθώς δεν μπορεί να θεωρηθεί λογικό ο τελευταίος να έχει θέσει την υπογραφή σε τουλάχιστον εννέα φύλλα επιταγών και να τα αφήσει στα γραφεία της εταιρείας, ενώ υποτίθεται ότι ο ίδιος πλέον δεν δραστηριοποιείτο επιχειρηματικά. Συνεπώς, δεν μπορεί να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός του τρίτου εναγομένου ότι αγνοούσε πως οι υπογραφές στις επιταγές είχαν τεθεί από τον πατέρα του, αντιθέτως, ενώ το γνώριζε, όπως και το ενδεχόμενο έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων, παρόλα αυτά τις μεταβίβασε στην ενάγουσα, υπολογίζοντας ότι ατομικά δεν θα είχε κάποια ευθύνη. Προκύπτει λοιπόν, ότι η ενάγουσα υπέστη περιουσιακή βλάβη, ανερχόμενη στο συνολικό ποσό των τριών επιταγών. Το γεγονός δε, ότι οι επίδικες επιταγές περιλήφθηκαν στις απαιτήσεις της συμφωνίας εξυγίανσης της πρώτης εναγομένης, δεν επάγεται την άρση του στοιχείου της υπαιτιότητας, ούτε και του παρανόμου της πράξεως της απάτης στο πρόσωπο του εκπροσώπου και ως εκ τούτου ο δεύτερος εναγόμενος δεν απαλλάσσεται από την υποχρέωσή του προς αποζημίωση της ενάγουσας. Συνεκδικάζει και δέχεται την υπό στ.Β’ έφεση κατά της υπ’ αρ.10.471/2023 αποφάσεως του ΜονΠρωτΘεσ, ως προς την πρώτη εκκαλούσα εταιρεία – Απορρίπτει την αγωγή ως προς την πρώτη εναγομένη-εκκαλούσα εταιρεία. [ Αρ.914 ΑΚ, αρ. 321, 322, 324, 331, 517, 524 παρ. 3 ΚΠολΔ ]