ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ – ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε. – ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ – ΣΥΜΒΑΣΗ ΠΩΛΗΣΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΜΕ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΗ/ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ ΤΙΜΗ. ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΡ.40 Ν.2773/99 – ΘΕΣΠΙΣΗ ΜΕΤΡΩΝ ΜΕ ΤΟ Ν.4254/14 – ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ ΑΓΟΡΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ – ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ – ΛΟΓΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ – ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ – ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Στην επίδικη περίπτωση, η ενάγουσα εταιρεία ιστορούσε ότι διατηρεί φωτοβολταϊκό σταθμό, ότι δυνάμει της σύμβασης, που συνήφθη μεταξύ αυτής και του ”ΔΕΣΜΗΕ Α.Ε”., τον οποίο διαδέχθηκε η ”ΛΑΓΗΕ Α.Ε.”, ήδη ”ΔΑΠΕΕΠ Α.Ε.”, ανέλαβε, για διάστημα 20ετούς διάρκειας, την υποχρέωση αγοράς, από αυτήν (ενάγουσα) της παραγόμενης από το φωτοβολταϊκό σταθμό της ενέργειας αντί των προκαθορισμένων και εγγυημένων τιμών – Ωστόσο για την κάλυψη του ελλείμματος του Ειδικού λογαριασμού του άρθρου 40 του Ν.2773/99, θεσπίστηκε ο Ν.4254/14, επιβάλλοντας όμως, επαχθή μέτρα μόνο σε βάρος των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ – Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι η δυσμενής διάκριση μίας επένδυσης φωτοβολταϊκών σταθμών αναλόγως της λήψης ή όχι ενίσχυσης ορισμένου ποσοστού του κόστους της είναι παράνομη και οι θεσπισθείσες διατάξεις του Ν. 4254/14 παραβιάζουν το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. Κρίνεται ότι τόσο οι ρυθμίσεις της υποπαρ. ΙΓ.3 της παρ. ΙΓ τουαρ. 1ου του Ν.4254/14, για την παροχή έκπτωσης επί της ηλεκτρικής ενέργειας που τιμολογήθηκε εντός της διαχειριστικής χρήσης του 2013, όσο και και αυτές της υποπαρ. ΙΓ.1 για τη μείωση μονομερώς των εγγυημένων τιμών αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας από παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ και ΣΗΘΥΑ, έχουν θεσπιστεί για λόγους προστασίας της εθνικής οικονομίας και του δημοσίου συμφέροντος και συγκεκριμένα, για την εξυγίανση και βιωσιμότητα του Ειδικού Λογαριασμού του άρθρου 40 του Ν.2773/99. Δεν τίθεται λοιπόν, ζήτημα παραβίασης των άρθρων 2 παρ. 1 και 4 παρ. 1, 5 παρ. 1, 17, 25 του Συντ., καθώς και των άρθρων 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, 1 του ΠΠ της ΕΣΔΑ και 17 του ΧΘΔΕΕ, αφού έχουν θεσπιστεί για λόγους προστασίας της εθνικής οικονομίας και του δημοσίου συμφέροντος και ελήφθησαν βάσει γενικών, αντικειμενικών και πρόσφορων κριτηρίων. Περαιτέρω, το αιτούμενο από την εκκαλούσα ποσό της διαφοράς μεταξύ της ενισχύσεως με βάση την τιμή η οποία δυνάμει του προϊσχύσαντος κανονιστικού καθεστώτος είχε καθορισθεί ως το συμβατικό αντάλλαγμα και εκείνης που πράγματι εισέπραξε με βάση τη νέα, μειωμένη, τιμή του νεότερου νόμου, έχει χαρακτήρα κρατικής ενίσχυσης και όχι «αποζημίωσης» κατά τη σχετική νομολογία του ΔΕΕ. Κατά συνέπεια, τυχόν επιδίκαση από το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο του ανωτέρω ποσού, που αξιώνει η εκκαλούσα, θα ισοδυναμούσε με θέσπιση άλλης κρατικής ενισχύσεως υπέρ αυτής, ως παραγωγού, με δικαστική απόφαση, πράγμα ανεπίτρεπτο ως μη ανήκον στη δικαστική εξουσία, οπότε το αίτημα αυτό είναι μη νόμιμο. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 2231/22 απόφασης του ΠολΠρωτΑθ. [ Αρ. 2 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 παρ. 1, 25 Συντ., αρ. 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ, αρ. 40 Ν.2773/99, αρ. 27Α Ν.3734/09, αρ.1ο Ν.4254/14, αρ.108 παρ. 3 ΣΛΕΕ, αρ. 21ο Υ.Α. ΑΥ/Φ1/οικ/17149/30.8.2010 ]