ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΟΔΗΓΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ – ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΔΗΓΟΥ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΑΣ – ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΥΝΤΡΕΧΟΝΤΟΣ ΠΤΑΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ ΣΕ ΠΟΣΟΣΤΟ 20% ΣΤΗ ΖΗΜΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΩ ΜΗ ΧΡΗΣΗΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΥ ΚΡΑΝΟΥΣ – ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΚΟΝΔΥΛΙΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΛΟΓΩ ΣΥΝΤΡΕΧΟΝΤΟΣ ΠΤΑΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΠΑΓΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. ΔΕΚΤΟ ΤΟ ΑΓΩΓΙΚΟ ΚΟΝΔΥΛΙΟ ΓΙΑ ΒΕΒΑΙΗ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟΥ. ΑΒΑΣΙΜΟ ΤΟ ΚΟΝΔΥΛΙΟ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΕΚ ΤΟΥ ΑΡ.931 ΑΚ ΛΟΓΩ ΜΟΝΙΜΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Στην επίδικη περίπτωση ο ενάγων εξέθεσε ότι ο μη διάδικος οδηγός επιβατικού αυτοκινήτου, ασφαλισμένου στην εναγομένη, προκάλεσε από αποκλειστική υπαιτιότητα του τροχαίο ατύχημα, συνεπεία του οποίου, ο ίδιος [εφεσίβλητος/ενάγων] ως οδηγός δίκυκλης μοτοσικλέτας τραυματίστηκε, η δε μοτοσικλέτα, κατέστη ολοσχερώς κατεστραμμένη. Κατ’αρχάς η αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ζημιογόνου οχήματος [παραβίαση ερυθρού σηματοδότη] κρίθηκε τελεσίδικα από την υπ’ αρ. 853/21 απόφαση του ΕιρΑθηνών, στοιχείο που έχει συνεκτιμηθεί από την εκκαλουμένη, η οποία και δεν προσβάλλεται για την κρίση της αυτή. Ωστόσο, η συνδεόμενη με την ένδικη υπόθεση κρίση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου επί της συνυπαιτιότητας του ενάγοντος, λόγω μη κατάλληλου προστατευτικού κράνους, στην έκταση του τραυματισμού του, δεν καλύπτεται από την τελεσίδικη κρίση της ως άνω απόφασης του ΕιρΑθηνών, καθόσον συνδέεται με διαφορετικό ουσιαστικό δικαίωμα, ερειδόμενο σε διαφορετική νομική βάση. Το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έσφαλε κάνοντας δεκτή την ένσταση συνυπαιτιότητας του ενάγοντος, λόγω μη χρήσης κατάλληλου κράνους τύπου «Flip up», καθώς δεν αποδείχθηκε ότι το χρησιμοποιούμενο από τον ενάγοντα κράνος, είτε δεν είχε δομική στοίβαρότητα, είτε δεν ήταν ορθά εφαρμοσμένο. Πρέπει συνεπώς, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη και να απορριφθεί η ένσταση της εναγομένης ασφ. εταιρείας περί συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος στην έκταση των σωματικών του βλαβών και ακολούθως πρέπει να επαναπροσδιοριστεί η αποζημίωση των αγωγικών κονδυλίων υλικών ζημιών, που έχουν γίνει πρωτοδίκως δεκτά, συνυπολογιζομένου του εσφαλμένα αναγνωρισθέντος ποσοστού 20% συνυπαιτιότητας του ενάγοντος. Συνολικά, λοιπόν, η αποζημίωση του ενάγοντος, λόγω της απόρριψης της κατά ποσοστό 20% συνυπαιτιότητας του ενάγοντος, πρέπει να ανέλθει στο ποσό των 9.279,11 €. Σημειώνεται ότι η κρίση για το αγωγικό κονδύλιο της δαπάνης πλασματικής απασχόλησης αποκλειστικής νοσοκόμας και οικιακής βοηθού, ομοίως επηρεάζεται και αφού προσβάλλεται με ειδικό λόγο έφεσης, το παρόν Δικαστήριο επαναπροσδιορίζει αυτή. Αντίθετα, πρέπει ν’ αναφερθεί αναφορικά με το αγωγικό κονδύλιο της κατ’ άρθρο 932 ΑΚ χρηματικής ικανοποίησης και σύμφωνα με πάγια αρχή της νομολογίας, ότι σε περίπτωση συντρέχοντος πταίσματος, δεν γίνεται μείωση αντιστοίχου ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης κι έτσι, ελλείψει και σχετικού ειδικού λόγους έφεσης, δεν συμπαρασύρεται η αναγνωρισθείσα από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο χρηματική ικανοποίηση ύψους 28.000 ευρώ. Περαιτέρω, κρίνεται από το παρόν ότι ο ενάγων εξαιτίας του τραυματισμού του θα δαπανήσει στο μέλλον με βεβαιότητα για χειρουργική επέμβαση το ποσό των 4.950 ευρώ, ενώ εσφαλμένα το κονδύλιο αυτό απορρίφθηκε πρωτοδίκως ως προώρως ασκηθέν. Ωστόσο, εν προκειμένω, δεν αποδείχθηκε ότι έχει παραμείνει στον ενάγοντα, εξαιτίας του τραυματισμού του κατά το ένδικο ατύχημα, κάποια μόνιμη και εφ όρου ζωής αναπηρία, ωστε να δικαιούται της ιδιαίτερης αποζημίωσης εκ του αρ.931 ΑΚ, όπως ορθώς έκρινε και η εκκαλουμένη. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ. 827/24 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ. 297, 298, 300, 330, 346, 914,931, 932 ΑΚ, αρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, αρ. 12 παρ. 6, 101 παρ.1 ΚΟΚ, Υ.Α. 16703/716/2001, αρ. 2,4,9, 10 Ν. ΓπΝ/1911, αρ.1,2,6 παρ. 1,2, 10 N. 489/76, αρ. 6 παρ. 1 N.3863/10 ]