ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΤΜΗΜΑ 12ο

ΑΡΙΘΜΟΣ 4229/2025

 

ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΟ από τη Δικαστή Αικατερίνη Α. Παπαδημητροπούλου, Εφέτη, την οποία όρισε με την υπ’ αριθμ. 58/26-7-2024 απόφασή του το ΤριμεΛές Συμβούλιο Διεύθυνσης του Εφετείου Αθηνών και από τη Γραμματέα Φωτεινή Μπριντζίκη.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 13η Φεβρουάριου του έτους 2025, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

ΤΟΥ ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ: …., ο οποίος και η πληρεξούσια δικηγόρος του Άννα Τσουλφίδου δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, αλλά η τελευταία εξ αυτών προκατέθεσε την από 12/2/2024 κατ' άρθρα 524 παρ. 1 και 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, δήλωσή της και τις έγγραφες προτάσεις του εντολέως της, καθώς και το υπ' αριθμ. …/10-2-2025 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσήμων του ΔΣ Αθηνών.

ΤΗΣ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία «....Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα Ν. Αττικής, …, νομίμως εκπροσωπουμένης [ΑΦΜ: …., Δ.Ο.Υ. ΦΑΕ ...], η οποία και η πληρεξούσια δικηγόρος της Θεοδώρα Ρουβά, μέλος και για λογαριασμό της δικηγορικής εταιρείας με την επωνυμία «.... ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, αλλά η τελευταία εξ αυτών προκατέθεσε την από 11/2/2025 κατ' άρθρα 524 παρ. 1 και 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, δήλωσή του και τις έγγραφες προτάσεις της εντολέως του, καθώς και το υπ' αριθμ. …./11-2-2025 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσή­μων του ΔΣ ….

Ο εφεσίβλητος/ενάγων ... ..., άσκησε κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία «.....», την από 26/7/2021 με αριθμ. κατάθ. δικογρ. .../26-7-2021 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Αθηνών [Ειδική Διαδικασία Περιουσιακών Διαφορών - Αυτοκίνητα]. Το Δικαστήριο εκείνο εξέδωσε αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, την υπ' αριθμ. 827/2-5-2024 οριστική απόφασή του, με την οποία, δέχτηκε εν μέρει την αγωγή ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα. Την απόφαση αυτή ο άνω εν μέρει ηττηθείς εκκαλών- εναγόμενος προσέβαλε με την από 29/7/2024 έφεσή του, η οποία κατατέθηκε στην Γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου Μονο­μελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. ενδίκου μέσου .../5-8-2024 και στο παρόν Δικαστήριο προς προσδιορισμό δικασίμου με την υπ' αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. .../5-8-2024 για την δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους Αννα Τσουλφίδου και Θεοδώρα Ρουβά δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, αλλά οι δύο τελευταίες εξ αυτών προκατέθεσαν τις από 12/2/2024 και 11/2/2024, κατ' άρθρα 524 παρ. 1 και 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, δηλώσεις τους και τις έγγραφες προτάσεις των εντολέων τους, αιτούμενες αμφότερες να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται σ' αυτές.

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΈ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

[I] Η ένδικη από 29/7/2024 με αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. ενδίκου μέσου .../5-8-2024 και αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. προσδ. .../ 5-8-2024 έφεση του πρωτοδίκως εν μέρει ηττηθέντος ενάγοντος ... ..., κατά της υπ' αριθμ. 827/2-5-2024 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών [Ειδική Διαδικασία Περιουσιακών διαφορών-διαφορές για ζημιές από αυτοκίνητα] ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, δεδομένου ότι από τα έγγραφα της δικογραφίας δεν προκύ­πτει επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης, ούτε κάποιος διάδικος επικα­λείται ότι έχει λάβει χώρα τέτοια και δεν παρήλθε διετία από τη δημο­σίευσή της [δημοσίευση εκκαλουμένης 2/5/2024, κατάθεση στη γραμ­ματεία του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου του δικογράφου της έφεσης την 5/8/2024, άρθρα 19, 495 παρ. 1, 511, 513 παρ. 1 περ. β', 516, 517, 518 παρ. 2 και 520 του ΚΠολΔ], αρμόδια δε φέρεται προς εκδίκαση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου [άρθρο 19 στοιχ. α' ΚΠολΔ]. Πρέπει, επομένως, η ένδικη αυτή έφεση να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της μέσα στα πλαίσια που καθορίζονται με αυτήν [άρθρα 522 και 533 παρ. 1 του ΚΠολΔ], κατά την ίδια ως άνω ειδική διαδικασία, σημειουμένου ότι για το παραδεκτό αυτής έχει κατατεθεί, όπως βεβαιώνεται στην έκθεση κατάθεσής της από τη Γραμματέα του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, το κατ' άρθρο 495 παρ. 3 στοιχ. A' περ. β' ΚΠοΛΔ, μετά την ισχύ του N. 4446/2016 [ΦΕΚ A' 240/ 22-12-2016] παράβολο ποσού εκατό [100 €] ευρώ [βΛ. σχετ. το αναγραφό­μενο επί της έκθεσης κατάθεσης της υπ' αριθμ. …/ 2024 e-παράβοΛο καί [β] ότι προσκομίζονται τα κατ' άρθρο 61 N. 4194/2013 γραμμάτια προκαταβολής εισφορών για τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων [βλ. σχετ. τα υπ' αριθμ. …/10-2-2025 και …./ 11-2-2025 γραμμάτια προκαταβολής εισφορών και ενσήμων του ΔΣ …].

[II] [α] Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 321, 322 παρ. 1 και 324 ΚΠολΔ από την τελεσιδικία της δικαστικής απόφασης παράγεται δεδικασμένο, ήτοι δέσμευση από την αναγνωριζόμενη στην απόφαση έννομη συνέπεια, η οποία δέσμευση εκτείνεται είτε στο ουσιαστικό ζήτημα που κρίθηκε, αν η απόφαση έκρινε οριστικά για έννομη σχέση προβληθείσα με αγωγή, ανταγωγή, κύρια παρέμβαση ή ένσταση συμψη­φισμού, είτε στο δικονομικό ζήτημα που κρίθηκε οριστικά και εμποδίζει την εκ νέου διάγνωση του κριθέντος ζητήματος, υπό την προϋπόθεση της ταυτότητας των προσώπων που εμπλέκονται στην έννομη σχέση με την ίδια ιδιότητα, του αντικειμένου της διαφοράς, αλλά και της ιστορικής και νομικής αιτίας. Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ακόμη ότι το δεδικασμένο προκύπτει από την ίδια την απόφαση και όχι από το περιεχόμενο της αγωγής που κρίθηκε, έστω και αν το δικαστήριο δεν εξάντλησε το αντικείμενο της, ή το υπερέβη, ή απομακρύνθηκε από αυτό, διότι δεδικασμένο παράγεται και από εσφαλμένες αποφάσεις. Εξάλλου, το δεδικασμένο καλύπτει όχι μόνο το δικαίωμα που κρίθηκε [την έννομη σχέση που διαγνώσθηκε], αλλά και την ιστορική αιτία που έγινε δεκτή από την απόφαση [υπό την έννοια των πραγματικών περιστατικών που ήταν αναγκαία για τη διάγνωση της έννομης σχέσης], καθώς και τη νομική αιτία [το νομικό χαρακτηρισμό], που το δικαστήριο έδωσε στα πραγματικά περιστατικά, υπάγοντας τα στην οικεία διάταξη νόμου, την οποία εφάρμοσε. Καλύπτει δηλαδή το δεδικασμένο ως ενιαίο όλο, ολόκληρο το δικανικό συλλογισμό που διατυπώνεται στην απόφαση. Τούτο σημαίνει ότι στη νέα δίκη στην οποία τίθεται ως κύριο ή προδικαστικό ζήτημα ο ίδιος νομικός συλλογισμός, το δικαστήριο δεσμεύεται για όλα τα στοιχεία αυτού και όχι μόνο για την έννομη συνέπεια. Όσον αφορά ειδικότερα την ιστορική αιτία είναι απαράδεκτη η προβολή ισχυρισμών ή προσαγωγή αποδεικτικών μέσων, με τα οποία τίθεται υπό αμφισβήτηση η ιστορική αιτία του νομικού συλλογισμού. Πραγματικά περιστατικά και γενικά όλα τα μέσα, με τα οποία επιδιώκεται διαφορετική ανάπλαση του νομικού συλλογισμού εμπειρικής πραγματικότητας είναι απαράδεκτα. Η ιστορική αιτία καθορίζεται με βάση το πραγματικό του κανόνα δικαίου, αναφέ­ρεται δε σε ορισμένη εμπειρική πραγματικότητα και αποτελεί κατηγορική κρίση περί του ότι αποδεικνύεται ότι συνέβησαν τα περιλαμβανόμενα στο πραγματικό του κανόνα δικαίου πραγματικά περιστατικά. Τα περιστα­τικά δηλαδή αυτά διαπιστώνονται στην ιστορική αιτία ως συγκεκριμένο και ατομικά προσδιοριζόμενο ατομικό συμβάν. Ακριβώς, δε, η εξατομίκευση αυτή του ιστορικού συμβάντος καλύπτεται από το δεδικασμένο, ενώ περαιτέρω, κάθε ισχυρισμός, ο οποίος θίγει την ατομικότητα του συμβάντος αυτού, τείνει σε μεταβολή της ιστορικής αιτίας και είναι συνεπώς απαράδεκτος [βλ. σχετ. ΕφΑθ 1493/2024 δημοσιευμένη στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Ειδικότερα, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 321, 322, 324, 325, 331 ΚΠολΔ και 914, 928 και 929 ΑΚ, συνάγεται ότι, σε περίπτωση αγωγής αποζημιώσεως που θεμελιώνεται σε αδικοπραξία, από την οποία έχει προκληθεί βλάβη του σώματος ή τα υγείας προσώπου, η τελεσίδικη απόφαση που έχει εκδοθεί επί προγενέστερης αγωγής του παθόντος, αποτελεί δεδικασμένο επί της νέας με την αυτή ιστορική και νομική αιτία δίκης, κατά την οποία, με βάση την αδικοπραξία που κρίθηκε, επιδιώκεται η παραπέρα ανόρθωση της συνεχιζόμενης ζημίας, εφόσον δεν επήλθε μεταβολή του νομικού καθεστώτος που διέπει το δικαίωμα και των πραγματικών περιστατικών που το αποτέλεσαν, τόσο ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα η αδικοπραξία, την ευθύνη του υπαιτίου και την τυχόν συνυπαιτιότητα του παθόντος, όσο και ως προς τη ζημία που υπέστη ο εναγών κατά το χρονικό διάστημα που περιλαμβάνεται στην πρώτη αγωγή, όχι όμως και για μεταγενέστερο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο είναι δυνατόν η αδικοπραξία να εξακολουθήσει να αναδίδει συνέπειες που δεν προβλέφθηκαν με την πρώτη αγωγή [ΕφΛαρ 76/2014, δημοσιευμένη στη ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ].

[β] [ί] Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 εδάφ. β' και 914 ΑΚ προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, το παράνομο της πράξης ή παράλειψης αυτού και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξης ή της παράλειψης και της επελθούσας ζημίας. Η παράνομη συμπεριφορά, ως όρος της αδικοπραξίας, μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία ή από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη. Υπαιτιότητα είναι ο ψυχικός δεσμός του δράστη προς την αδικοπραξία. Ειδικότερα, αμέλεια, κατά το άρθρο 330 ΑΚ υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλ­λαγές, αυτή δηλαδή που πρέπει να καταβάλλεται κατά τη συναλλακτική καλή πίστη από το δράστη στον κύκλο της αρμοδιότητας του, είτε υπάρχει προς τούτο σαφές νομικό καθήκον είτε όχι, αρκεί να συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο αντίθετο από εκείνο που επιβάλλεται από τις καταστάσεις. Εξάλλου, αιτιώδης συνάφεια υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, που μπορεί να είναι και ο ζημιωθείς, στην περίπτωση που συνετέλεσε και ο ίδιος στην πρόκληση ή στην επαύξηση της ζημίας του, ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων το επιζήμιο αποτέλεσμα [βλ. σχετ. ΑΠ 1673/2022, ΑΠ 12/2020, ΑΠ 548/2020, ΑΠ 88/2019, ΑΠ 270/2018 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Η ύπαρξη του αιτιώδους συνδέσμου σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση είναι ζήτημα καθαρά πραγματικό και κρίνεται από το δικα­στήριο της ουσίας. Αν η ζημία οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του παθόντος, δεν οφείλεται αποζημίωση, ενώ, αν διαπιστωθεί οικείο πταίσμα αυτού, το δικαστήριο μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 300 ΑΚ, να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της. Η ύπαρξη της υπαιτιότητας δεν αποκλείεται, κατ' αρχάς, από το γεγονός ότι στο επιζήμιο αυτό αποτέλεσμα συνετέλεσε και συντρέχον πταίσμα του ζημιωθέντος, εφόσον δεν διακόπτεται ο αιτιώδης σύνδεσμος, αλλά η ύπαρξη αυτού, προβαλλόμενη από τον υπαίτιο κατ' ένσταση, συνεπάγεται τη μη επιδίκαση από το δικαστήριο αποζημίωσης ή τη μείωση του ποσού της, κατά το παραπάνω άρθρο 300 ΑΚ. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, γενικώς λαμβανόμενα, μπορούν να θεωρηθούν αντικειμενικώς ως πρόσφορη αιτία της ζημίας που επήλθε, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, ενώ η κρίση για το αν πράγματι στη συγκεκριμένη περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε την αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, καθόσον ανάγεται σε εκτίμηση πραγματικού υλικού, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ [βλ. σχετ. ΑΠ 1673/2022, ΑΠ 1060/ 2017 και ΑΠ 1309/2017 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Επίσης, οι έννοιες της υπαιτιότητας και της συνυπαιτιότητας είναι νομικές και, επομένως, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς τη συνδρομή ή όχι υπαιτιότητας του ζημιώσαντος ή οικείου πταίσματος του ζημιωθέντος κατά την επέλευση της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αρίθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ για ευθεία και εκ πλαγίου παράβαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου, καθώς και για παραβίαση διδαγμάτων κοινής πείρας [βλ. σχετ. ΑΠ 1060/2017 και ΑΠ 1309/2017 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»], αφενός ως προς το αν τα πραγματικά περιστατικά που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν αντικειμενικά την έννοια του πταίσματος, αφετέρου ως προς την ορθή υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, κατά πόσο δηλαδή τα περιστατικά αυτά του πταίσματος επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, αντικειμενικά, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος [βλ. σχετ. ΑΠ 12/2020 και ΑΠ 210/2013 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Εκφεύγει όμως του αναιρετικού ελέγχου η κρίση ως προς το βαθμό - τη βαρύτητα του πταίσματος και το ποσοστό, κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση, διότι η κρίση αυτή σχηματίζεται από την κατ’ άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, χωρίς την υπαγωγή τους σε νομική έννοια. Τα ανωτέρω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του Ν. ΓΠΝ/1911 ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, σύμφωνα με το οποίο άρθρο, αυτή [υπαιτιότητα] κρίνεται κατά το κοινό δίκαιο [βλ. σχετ. ΑΠ 1673/2022, ΑΠ 12/2020, ΑΠ 1657/2018, ΑΠ 1060/2017 και ΑΠ 1309/2017 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»].

[ιι] Εξάλλου, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθ' εαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, απο­τελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του αποτελέσματος που επήλθε [ βλ. σχετ. ΑΠ 68/2020, ΑΠ 87/2019 και ΑΠ 1032/2018 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 12 παρ. 6 του ΚΟΚ, όπως ίσχυε κατά το κρίσιμο χρόνο «[παρ. 6] Οι Οδηγοί και οι επιβάτες μοτοποδηλάτων, μοτοσικλετών και τρίτροχων οχημάτων χωρίς κουβούκλιο υποχρεούνται να φορούν προστατευτικό κράνος, κανονικά δεμένο. Με απόφαση του Υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών καθορίζονται τα χαρακτηριστικά, οι προδιαγραφές, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της διάταξης αυτής. Με την ίδια απόφαση καθορίζονται και οι εξαιρέσεις από την υποχρέωση αυτή». Επίσης, κατά το άρθρο 101 παρ. 1 του ίδιου ως άνω νόμου: «[παρ. 1] Οι Οδηγοί οδικών οχημάτων υποχρεούνται, όταν οδηγούν, να φορούν γυαλιά ή να χρησιμοποιούν άλλα βοηθητικά όργανα ή μέσα, αν τούτο αναγράφεται στην άδειά τους, οι οδηγοί δε μοτοσικλετών υποχρεούνται, αν το κράνος το οποίο φορούν δεν έχει διαφανές προστατευτικό κάλυμμα, να φορούν και γυαλιά κατά του ανέμου»". Εξάλλου, όπως προαναφέρθηκε, σύμφωνα τη διάταξη του άρθρου 300 παρ. 1 εδάφ. α’ AK «αν εκείνος που ζημιώθηκε συνετέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της, το δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της». Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι για να μην επιδικασθεί από το δικαστήριο αποζημίωση στο ζημιωθέντα ή για να μειωθεί το ποσό της, απαιτείται συντρέχον πταίσμα που να τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα. Αν δεν υπάρχει ο απαιτούμενος αυτός αιτιώδης σύνδεσμος διατηρείται πλήρης αξίωση αποζημιώσεως του ζημιωθέντος. Ειδικότερα, η παράλειψη χρήσεως προστατευτικού κράνους του τραυματισθέντος οδηγού μοτοσι­κλέτας που επιβάλλεται, όπως προαναφέρθηκε, από τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας [και δη τα ανωτέρω άρθρα 12 παρ. 6 και 101 παρ. 1 ΚΟΚ] λαμβάνεται υπόψη και θεμελιώνει συντρέχον πταίσμα του, εφόσον συνδέεται αιτιωδώς με τις επελθούσες θανατηφόρες σωματικές κακώσεις. Αν από το είδος και τον τρόπο επελεύσεως των σωματικών κακώσεων του θανόντος, η χρήση του προστατευτικού κράνους δεν ήταν ικανή ν' αποτρέψει το αποτέλεσμα του θανάτου, τότε λείπει η αναγκαίως απαιτούμενη αιτιώδης συνάφεια και η παράλειψη της χρήσεως του κράνους δεν μπορεί να θεμελιώσει συνυπαιτιότητά του [βλ. σχετ. ΑΠ 1039/2021 δημοσιευμένη στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Ο ισχυρισμός του ενάγοντος για αξιώσεις από τραυματισμό οδηγού μοτοσικλέτας ότι ως εκ του είδους και του τρόπου επελεύσεως των σωματικών κακώσεων του παθόντος η χρήση του προστατευτικού κράνους δεν ήταν ικανή να αποτρέψει το αποτέλεσμα, αποτελεί άρνηση της υπάρξεως αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παραλείψεως χρήσεως του κράνους και του επελθόντος θανατηφόρου αποτελέσματος, ώστε η παράλειψη της χρήσεως προστατευτικού κράνους δεν μπορεί να θεμελιώσει συνυπαιτιότητα [βλ. σχετ. ΑΠ 102/2015 και ΑΠ 1741/2011 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»].

[ui] Περαιτέρω, κατ' εξουσιοδότηση του ανωτέρω άρθρου 12 παρ. 6 του ΚΟΚ, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 16703/716/2001 [ΦΕΚ B' 538/11-5-2001) απόφαση του Υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών «Καθορισμός των χαρακτηριστικών, των προδιαγραφών κ.α. των προστατευτικών κρανών, για οδηγούς και επιβάτες μοτοποδηλάτων, μοτοσικλετών και τρίτροχων οχημάτων, καθώς και των εξαιρέσεων από την υποχρέωση χρήσης αυτών», με τα άρθρα 1 και 2 της οποίας ορίστηκε ότι: «1. Εγκρίνεται η δήλωση δέσμευσης της Ελλάδας από τον Κανονισμό Α22 της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρώπη (Ο.Ε.Ε) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.) "ομοιόμορφες διατάξεις που αφορούν στην έγκριση των προστατευ­τικών κρανών και των διαφανών προστατευτικών ενόρασής τους (VISORS), για οδηγούς και επιβάτες μοτοποδηλάτων μοτοσικλετών και τρίτροχων οχημάτων"» και «2. Το προστατευτικό κράνος που χρησιμοποιείται από οδηγό ή επιβάτη μοτοποδηλάτου, μοτοσικλέτας ή τρίτροχου οχήματος χωρίς κουβούκλιο, πρέπει να ικανοποιεί τις απαιτήσεις και προδιαγραφές του Κανονισμού Α22 της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρώπη (Ο.Ε.Ε.) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (OHE), όπως ισχύει". Σύμφωνα δε με τις διατάξεις του άρθρου 6 με τον τίτλο «Γενικές προδιαγραφές», του Κανονι­σμού R 22 [Regulation 22 / Α22] της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρώπη [Ο.Ε.Ε.] του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών [OHE], όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο στην ένδικη περίπτωση χρόνο [11/7/2019] και ειδικότερα με τις διατάξεις 6.1, 6.2, 6.2.1., 6.2.2., 6.5, 6.16.1, 6.16.3.5 και 6.16.3.6, ορίζεται ότι η βασική κατασκευή του κράνους θα πρέπει να είναι του τύπου ενός σκληρού εξωτερικού κελύφους, που περιέχει επιπρόσθετα μέσα για την απορρόφηση της ενέργειας πρόσκρουσης και ένα σύστημα συγκράτησης. Το προστατευτικό κράνος μπορεί να διαθέτει προστατευτικά των αυτιών και του Λαιμού. Μπορεί επίσης να διαθέτει αποσπώμενη κορυφή, προστατευτικό κάλυμμα ενόρασης [VISOR] και κάλυμμα του κάτω μέρους του προσώπου. Αν διαθέτει κάλυμμα του κάτω μέρους του προσώπου, που όμως δεν παρέχει προστασία θα πρέπει στην εξωτερική επιφάνεια του καλύμματος να αναγράφεται: «Δεν προστατεύει το πηγούνι από συγκρούσεις», ή / και το σύμβολο που φαίνεται στην εικόνα 1, δείχνοντας έτσι την ανικανότητα του καλύμματος αυτού να προσφέρει προστασία στο πηγούνι». Όταν δεν παρέχονται τα μέσα για την προσαρμογή διαφανούς προστατευτικού καλύμματος ενόρασης [VISOR], η κατασκευή του εμπρό­σθιου μέρους δεν θα πρέπει να εμποδίζει τον φέροντα από το να φοράει προστατευτικά γυαλιά. Τα συστήματα προσαρμογής του προστατευτικού καλύμματος ενόρασης [VISOR] στο κράνος, θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε αυτό να είναι αποσπώμενο. Το προστατευτικό κάλυμμα ενόρασης [VISOR], θα πρέπει να είναι ελεύθερο από σημαντικά ελαττώματα που περιορίζουν την όραση, όπως φυσαλίδες, γρατσουνιές, εγκλείσματα, νεκρά σημεία, τρύπες, λεκέδες, χαραγματιές ή άλλα ελαττώματα που προέρχονται από την διαδικασία κατασκευής και επηρεάζουν το οπτικό πεδίο. Το προστα­τευτικό κάλυμμα ενόρασης [VISOR], επιπλέον θα πρέπει να είναι ικανο­ποιητικά διαφανές, δεν θα πρέπει να προκαλεί αξιοσημείωτη παραμόρφωση του αντικειμένου, όπως αυτό φαίνεται μέσα από το κάλυμμα, θα πρέπει να είναι ανθεκτικό στις γρατσουνιές, ανθεκτικό στη σύγκρουση και να μη δημιουργεί οποιαδήποτε αμφιβολία για τα χρώματα που χρησιμοποιούνται στην οδική σήμανση». Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι το προστα­τευτικό κράνος, που έχει κατασκευασθεί σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ανωτέρω Κανονισμού R22 [Α22] και που πρέπει να χρησιμοποιείται από οδηγό μοτοποδηλάτου ή μοτοσικλέτας, πρέπει να προστατεύει σε περίπτωση συγκρούσεων την κεφαλή και το μέτωπο, ενώ μπορεί να προστατεύει τα αυτιά, το λαιμό και το πηγούνι, χωρίς όμως να είναι υποχρεωτική η προστασία τους. Με τη χρήση του προστατευτικού κράνους, που έχει κατασκευασθεί σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ανωτέρω Κανονισμού R22, δεν προβλέπεται η προστασία του προσώπου για την περίπτωση συγκρούσεων ή προσκρούσεων, καθόσον το διαφανές προστατευτικό κάλυμμα ενόρασης [VISOR], που προαιρετικά και όχι υποχρεωτικά δύναται να φέρει το κράνος, έχει ως σκοπό να προφυλάσσει κατά την οδήγηση από τον άνεμο τον οδηγό [ο οποίος, άλλωστε, όταν το προστατευτικό κράνος που φορά, δεν φέρει το άνω διαφανές προστα­τευτικό κάλυμμα, υποχρεούται να φέρει γυαλιά κατά του ανέμου (άρθρο 101 παρ. 1 ΚΟΚ)] και να διασφαλίζεται έτσι η καλή και ανεμπόδιστη ενόραση του οδηγού κατά την οδήγηση [γι' αυτό άλλωστε το εν λόγω κάλυμμα αναφέρεται από τις άνω διατάξεις ως «διαφανές προστατευτικό κάλυμμα ενόρασης», καθώς και ως «ασπίδα όρασης», βλ. την ανωτέρω υπ' αρίθμ. 16703/716/2001 Ύ.Α.]. Συνεπώς, σύμφωνα με όλα τα ανωτέρω, το διαφανές προστατευτικό κάλυμμα ενόρασης «VISOR» [το οποίο, όπως προεκτέθηκε, δεν συνιστά υποχρεωτικό εξοπλισμό του προστατευτικού κράνους], δεν έχει ως σκοπό την προστασία του προσώπου από τη σύγκρουση ή την πρόσκρουση. Ενόψει των παραπάνω διατάξεων το πρόσωπο, το οποίο κατά νόμο υποχρεούται να φέρει προστατευτικό κράνος, θεωρείται ότι δεν ανταποκρίνεται στην υποχρέωση του αυτή, αν το προστατευτικό κράνος δεν είναι σύμφωνο προς τις ανωτέρω προδια­γραφές του νόμου.

[γ] Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 929 εδάφ. α' ΑΚ «Σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου, η αποζημίωση περιλαμβάνει, εκτός από τα νοσήλια και τη ζημία που έχει επέλθει, οτιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του». Κατά την έννοια της προαναφερθείσας διάταξης τα «νοσήλια» έχουν ευρύ περιεχόμενο και περιλαμ­βάνουν κάθε δαπάνη που έγινε ή κρίθηκε αναγκαία ή πρόκειται να είναι στο μέλλον αναγκαία για την αποκατάσταση της υγείας του παθόντος, αδιάφορα αν αυτός πράγματι τις έκανε [βλ. σχετ. ΜΕφΑθ 107/2020, ΜΕφΑθ 361/2019 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Βέβαια, από τα έξοδα θεραπείας του παθόντος αποδίδονται μόνον τα εύλογα, δηλαδή εκείνα τα οποία, από τη σκοπιά του μέσου συνετού παρατηρητή, φαί­νονται σκόπιμα βάσει των δεδομένων της συγκεκριμένης περίπτωσης, σκοπιμότητα την οποία οφείλει να επικαλεσθεί και να αποδείξει ο παθών. Κριτήριο για το ποια είναι τα νοσήλια που αποκαθίστανται δυνάμει της ανωτέρω διάταξης αποτελεί η ανάγκη για την πραγματοποίηση της σχετικής δαπάνης και όχι η πραγματοποίησή της [βλ. σχετ. ΑΠ 1572/2018, ΑΠ 1543/2017, ΑΠ 1935/2013 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Αν για την αντιμετώπιση του τραυματισμού του παθόντος και την αποκατάσταση της υγείας του υπάρχουν πολλές δυνατότητες, εκείνος έχει το δικαίωμα να επιλέξει αυτή που ανταποκρίνεται καλύτερα στις προσωπικές του σχέσεις. Ειδικότερα, η ελεύθερη επιλογή του θεράποντος ιατρού, νοσοκομείου, θεραπευτικού ιδρύματος και θεραπευτικής μεθόδου ανήκει κατά κανόνα στον ίδιο τον ζημιωθέντα [βλ. σχετ. ΑΠ 415/2019, ΑΠ 1935/2013 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Το ζήτημα εμφανί­ζεται τόσο για τους ασφαλιστικά καλυμμένους παθόντες, όσο και για τους ανασφάλιστους ή μη έχοντες επαρκή ασφαλιστική κάλυψη. Ορθώς γίνεται δεκτό ότι ο παθών από αδικοπραξία δεν είναι υποχρεωμένος, για να μην επιβαρύνει τον υπόχρεο, να αρκεστεί να δεχθεί τις υπηρεσίες, τις οποίες του προσφέρει το ασφαλιστικό του ταμείο από πλευράς διαθέσιμων ιατρών και θεραπευτικών κλινικών, ή να νοσηλευτεί σε κλινική κατώτερης θέσης και όχι σε ανώτερη ή και στην πρώτη θέση. Ενόψει, όμως, του ισχύοντος κανόνος ότι αποδίδονται μόνο εκείνα τα έξοδα νοσηλείας-θεραπείας που θεωρούνται εύλογα, δηλαδή εκείνα τα οποία, από την άποψη ενός συνετού παρατηρητή, φαίνονται σκόπιμα βάσει των δεδομένων της συγκεκριμένης περίπτωσης, το ζήτημα επιλύεται με τη σκέψη ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο τρόπος αντιμετώπισης του θέματος από τον παθόντα αν δεν υπήρχε υπόχρεος προς αποζημίωση και ο ίδιος ο παθών έπρεπε να αντιμετωπίσει εξ ιδίων την κατάστασή του. Δηλαδή επιβάλλεται να αποδίδονται μόνο εκείνες οι δαπάνες νοσηλείας - θεραπείας, τις οποίες θα πραγματοποιούσε ο παθών εξ ιδίων, ακόμη και αν δεν υπήρχε τρίτος υπόχρεος προς αποζημίωση [βλ. σχετ. ΕφΑθ 107/2020 δημοσιευμένη στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ», Αθαν. Κρητικός, «Αποζημίωση από Αυτοκινητικά Ατυχήματα», 5η έκδοση 2019, τόμος I, παρ. 17, αριθμ. 86 επ.]. Περαιτέρω, από τις αυτές ως άνω διατάξεις των άρθρων 297, 298, 330 και 914 ΑΚ προκύπτει ως προς τη ζημία ότι αποκαθίσταται τόσο η παρούσα, δηλαδή αυτή που προκαλείται με την επέλευση του ζημιογόνου γεγονότος, όσο και η μέλλουσα, δηλαδή εκείνη που επέρχεται σε χρόνο μεταγενέστερο από το χρόνο επέλευσης του ζημιογόνου γεγονότος. Η ζημία, που εκτείνεται στο μέλλον πρέπει, για το από τούδε απαιτητό της, να είναι και προβλεπτή και ως προς την ύπαρξή της και ως προς την έκταση της, δηλαδή η επέλευσή της να προσδοκάται μετά πιθανότητας και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων [βλ. σχετ. ΑΠ 1751/2017, ΑΠ 481/2016, ΕφΑθ 755/2020, ΕφΑθ 303/2019 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»]. Διαφορετικά, εάν δηλαδή η στο μέλλον πραγμά­τωσή της τόσο ως προς το χρόνο γένεσής της, όσο και ως προς την ύπαρξή της εξαρτάται και από άλλους παράγοντες, άγνωστους και αστάθμητους από τούδε, και από πιθανότητες οι οποίες είναι ενδεχόμενο να επέλθουν ή όχι στο μέλλον και των οποίων η μέλλουσα πραγματοποίηση είναι αδύνατο να προβλεφθεί από τώρα ασφαλώς, τότε κατά τους κανόνες της κοινής πείρας και Λογικής, αποζημίωση δεν μπορεί να ζητηθεί, καθόσον η σχετική αξίωση δεν έχει ακόμα πλήρως γεννηθεί και διαμορφωθεί και δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί το πραγματικό της αγωγής, αναβαλλομένου του καθορισμού της αποζημίωσης και της καταδίκης του εναγομένου σε ευθετότερο χρόνο. Έτσι για να επιδικασθεί αποζημίωση για τη μέλλουσα ζημία θα πρέπει να είναι δυνατός ο προσδιορισμός αυτής κατά το χρόνο της απόφασης [με την επιδίκαση αυτής εφάπαξ είτε κατά χρονικές περιόδους/ βΛ. σχετ. ΕφΘεσ/κης 422/2017 αδημ]. Όπως προαναφέρθηκε, όταν αυτό δεν συμβαίνει, γιατί η ζημία είναι μέλλουσα, αλλά ο προσδιορισμός της εξαρτάται από άλλους παράγοντες, οι οποίοι είναι ενδεχόμενο να επέλθουν στο μέλλον και των οποίων η τυχόν μέλλουσα πραγματοποίηση είναι αδύνατο να προβλεφθεί κατά τους κανόνες της κοινής πείρας, τότε η άσκηση της αξίωσης αποζημίωσης είναι πρόωρη και αυτή θα επιδικαστεί μόνο όταν επέΛθεί [βΛ. σχετ. ΑΠ 1105/2015, ΑΠ 869/2013, ΑΠ 157/2012 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»] χωρίς βεβαίως να δημιουργείται ως προς τούτο δεδικασμένο από την τελεσίδικη απόφαση, με την οποία απορρίπτεται η αγωγή ως προώρως ασκηθείσα, αφού δεν πρόκειται για τομή της διαφοράς [βΛ. σχετ. ΑΠ 163/2022, АП 416/2019, АП 91/2017, АП 1105/2015, АП 869/2013, ΕφΑθ 755/2020 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»].

[δ] Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ προκύπτει ότι «...η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προκλήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του». Ως «αναπηρία» θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως «παραμόρφωση» κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου, σύμφωνα με τις απόψεις της ιατρικής αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής. Ως «μέλλον» εξάλλου, νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Στον επαγγελματικό καί οικονομικό τομέα, η αναπηρία ή παραμόρφωση του ανθρώπου κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξελίξεως και προαγωγής του και οι σχετικές δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας, καθόσον οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ προβλέπει επιδίκαση από το Δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον βεβαίως αυτές είναι μόνιμες και διαρκείς κι επηρεάζουν το μέλλον του. Η αναπηρία ή παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της άνω διάταξης που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από την διάταξη η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλο­γου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιοριστεί. Το ποσό του επιδικαζόμενου κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ εύλογου χρηματικού ποσού εξευρίσκεται βάσει του είδους και των συνεπειών της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως αλλά καί της ηλικίας του παθόντος. Είναι πρόδηλο ότι η κατά την αυτή διάταξη αξίωση είναι διαφορετική τόσο από την κατ' άρθρο 929 ΑΚ αξίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, όσο και από την κατ' άρθρο 932 ΑΚ χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικώς, είτε μεμονωμένως, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση εκάστης εξ αυτών δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη μίας των υπολοίπων [βλ. σχετ. ΑΠ 187/2021, ΑΠ 929/ 2020, ΑΠ 1335/2017, ΑΠ 1999/2017 ΑΠ 209/2017, ΑΠ 158/2016 και ΕφΑθ 703/2021, δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»].

[β] Με την από 26/7/2021 με αριθμ. κατάθ. δικογρ. .../ 26-7-2021 αγωγή του, αντίγραφο της οποίας επιδόθηκε νομότυπα στον προϊστάμενο της αρμόδιας Δ.Ο.Ύ. ... [βλ. σχετ. την υπ' αριθμ. … έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Αθηνών με έδρα το Πρωτοδικείο ….]ο ενάγων ... ... εξέθεσε ότι ο … [όν.] ... [επ.], μη διάδικος στην ανοιγείσα μεταξύ των διαδίκων δίκη, οδηγώντας το αναφερόμενο ιδιωτικής χρήσεως επιβατικό αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του, ως προς το οποίο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη υπόχρεη τυγχάνει η εναγομένη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία «...Α.Ε.», προκάλεσε από αποκλειστική υπαιτιότητα του το τροχαίο οδικό ατύχημα, που έλαβε χώρα, την 11η/7/2011 στην Λεωφόρο Πειραιώς, υπό τις εκτιθέμενες συνθήκες συνεπεία του οποίου, ο ίδιος [εφεσίβλητος/ενάγων] ως οδηγός της αναφερόμενης δίκυκλης μοτοσικλέτας τραυματίστηκε έχοντας υποστεί τις εκτιθέμενες σωματικές βλάβες, η δε δίκυκλη μοτο­σικλέτα, ιδιοκτησίας του, λόγω των αναλυτικά εκτιθέμενων εκτεταμένων φθορών κατέστη από τεχνικής και οικονομικής απόψεως ολοσχερώς κατεστραμμένη. Με βάση το ιστορικό αυτό ζητήθηκε, μετά την παραδεκτή κατ' άρθρα 223, 294 εδάφ. α', 295 παρ. 1 και 297 σε συνδ. με άρθρο 591 παρ. 1 και 614 παρ. 6 ΚΠολΔ, μετατροπή του αιτήματος της αγωγής από καταψηφιστικό σε έντοκο αναγνωριστικό στο σύνολο του, ζήτησε ν' αναγνωριστεί, με προσωρινά εκτελεστή απόφαση, η υποχρέωση της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας, να του καταβάλει [α] ως αποζημίωση για αποκατάσταση της θετικής και αποθετικής ζημίας, που υπέστη από το τροχαίο ατύχημα, το συνολικό ποσό των είκοσι μία χιλιάδων εκατόν πενήντα τεσσάρων ευρώ και ενενήντα τριών λεπτών [{600 € συν 144,40 €=} 744,40 (ζημία εκ της ολοσχερούς καταστροφής δίκυκλης μοτοσικλέτας και εξόδων μεταφοράς & φύλαξής της) συν 835,76 € (ζημία εκ της κατα­στροφής προσωπικών ειδών) συν 814,56 € [διαφυγόντα κέρδη] συν 67,94 € [ζημία εξ αγοράς μη χρησιμοποιηθέντος αεροπορικού εισιτηρίου) συν 9.280,37 € (δαπάνη για ιατροφαρμακευτική περίθαλψης & ιατρικές δαπά­νες) συν 4.950 € (δαπάνη μελλοντικής χειρουργικής επεμβάσεως) συν 205,90 € (δαπάνη αεροπορικών εισιτηρίων επιστροφής οικογένειας του, λόγω τραυματισμού του) συν 4.256 € (πλασματική δαπάνη αποκλειστικής νοσοκόμας και οικιακής βοηθού) = 21.154,93] ευρώ, [β] 70.000 € ως ειδική κατ' άρθρο 931 ΑΚ αποζημίωση λόγω της περιγραφόμενης αναπηρίας του και [γ] το ποσό των τριάντα χιλιάδων [30.000 €] ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από την σε βάρος του αδικοπραξία, κάθε δε επιμέρους ποσό με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την πλήρη εξόφληση, καθώς να καταδικαστεί η εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία στη δικαστική του δαπάνη. Επί της αγω­γής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 827/2-5-2024 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο έκρινε την αγωγή ορισμένη και νόμιμη, ερειδόμενη στις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 299, 330 εδάφ. β', 346, 914, 929 εδάφ. α’, 930 παρ. 3, 932 ΑΚ, 2,4,9 και 10 Ν. ΓπΝ/1911, άρθρα 1,2,6 παρ. 1,2 και 10 N. 489/1976, 70 και 176 εδάφ. a ΚΠοΛΔ, πλην του αγωγικού αιτήματος επιδίκασης ποσού 205,90 ευρώ για την δαπάνη μετακίνησης, Λόγω του τραυματισμού του, της οικογένειας του από τον τόπο παραθερισμού τους. Στη συνέχεια δε κρίνοντας ότι δυνάμει της υπ' αριθμ. 853/23-4-2021 απόφασης του Ειρηνοδικείου Αθηνών [επί της από 12/3/2020 υπ' αριθμ. έκθ. κατάθ. .../3-4-2020 αγωγής ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών, του έτερου εμπλεκόμενου οδηγού ... ...] έχει κριθεί με ισχύ δεδικασμένου ότι η ένδικη σύγκρουση οφεί­λεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα [παραβίαση ερυθρού σηματοδότη] του οδηγού του ασφαλισμένου στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία ιδιωτικής χρήσεως επιβατικού οχήματος, καθώς και ότι ο ενάγων έχει συμβάλει σε ποσοστό 20% στο είδος και στην έκταση της ζημίας του εκ της χρήσης κατάλληλου προστατευτικού κράνους, δέχτηκε την ένδικη αγωγή εν μέρει ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα. Κατ' επέκταση αναγνώρισε την υποχρέωση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας να καταβάλει στον ενάγοντα ως αποζημίωση για αποκατάσταση της θετικής και αποθετικής ζημίας, που υπέστη από το τροχαίο ατύχημα και ως χρηματική ικανοποίηση για την κατ' άρθρο 932 ΑΚ ηθική βλάβη που υπέστη, το συνολικό ποσό των δέκα χιλιάδων τριακοσίων πενήντα ευρώ και εννέα λεπτών [{600 € συν 144,40 €=} 744,40 (ζημία εκ της ολοσχερούς καταστροφής δίκυκλης μοτοσικλέτας και εξόδων μεταφοράς & φύλαξής της) συν 160 € (ζημία εκ της καταστροφής προσωπικών αντικειμένων, ήτοι δύο μπαγκαζιέρες και κράνος) συν 814,46 € (διαφυγόντα κέρδη) συν 67,94 € (ζημία εξ αγοράς μη χρησιμοποιηθέντος αεροπορικού εισιτηρίου) συν [6.976 € (οδοντιατρικές εργασίες) συν 180 € (ιατρικές επισκέψεις) συν 246,40 € (δαπάνη αγοράς φαρμάκων) συν 20,89 (αιματολογικές εξετάσεις)=} 7.423,29 € συν 1.040 € (πλασματική δαπάνη νοσηλεύτριας και οικιακής βοηθού) συν 100 € (ζημία εκ καταστροφής ρουχισμού & υποδημάτων = 10.350,09] ευρώ, σημειωμένου ότι εκ λανθασμένου υπολογισμού στο ποσό της δαπάνης πλασματικής βοηθού σε 1.080 ευρώ αντί του ορθού 1.040 ευρώ το τελικό ποσό αποζημίωσης έχει υπολογιστεί λανθασμένα σε 10.390,09 ευρώ αντί του άνω ορθού 10.350,09 ευρώ και [β] το ποσό των είκοσι οκτώ χιλιάδων [28.000 €] ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από την σε βάρος του αδικοπραξία ευρώ, με το νόμιμο τόκο επιδικίας από την επίδοση της αγωγής μέχρι την πλήρη και ολοσχερή εξόφληση και επιβάλλοντας παράλληλα σε βάρος της εναγόμενης μέρος της δικαστικής του δαπάνης συνολικού ποσού χιλίων [1.000 €] ευρώ. Κατά της απόφασης αυτής παραπονείται με την ένδικη έφεσή του ο νυν εκκαλών, εν μέρει ηττηθείς ενάγων, για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτήν και οι οποίοι ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων και ζητεί να εξαφανιστεί, η εκκαλουμένη απόφαση ως προς τα προσβληθέντα κεφάλαια προκειμένου να γίνει καθ' ολοκληρίαν δεκτή η ασκηθείσα ένδικη αγωγή του, καθώς και να καταδικαστεί η εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία στην εν γένει δικαστική του δαπάνη αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.

[III] Από την επανεκτίμηση της ένορκης επ' ακροατηρίου του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου εξέταση της μάρτυρος ... ..., που περιέχεται στα υπ' αρίθμ. 7833/2023 πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης της εκκαλουμένης υπ' αρίθμ. 827/ 2-5-2024 απόφασης του άνω Δικαστηρίου, των οποίων η τήρηση έγινε με φωνοληψία [άρθρα 591 παρ. 1, 256 παρ. 1 & 3 ΚΠολΔ - η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία δεν ζήτησε την εξέταση μάρτυρα], η οποία εκτιμάται μόνη της και σε συνδυασμό προς τα λοιπά αποδεικτικά μέσα κατά το λόγο γνώσης και το βαθμό αξιοπιστίας του μάρτυρος, όλων ανεξαιρέτως των νομίμως προσκομιζομένων μετ' επικλήσεως εγγράφων, τα οποία λαμβάνονται υπόψη είτε προς άμεση απόδειξη είτε για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων [άρθρα 395, 591 παρ. 1 σε συνδ. με 614 αριθμ. 6 του ΚΠοΛΔ], στα οποία περιλαμβάνονται και τα εν γένει έγγραφα και ένορκες καταθέσεις της ποινικής δικογραφίας, που σχηματίστηκε σχετικά, τα οποία εκτιμώνται ελεύθερα στην προκείμενη δίκης ως δικαστικά τεκμήρια, για κάποια από τα οποία γίνεται ιδιαίτερη σημείωση κατωτέρω χωρίς πάντως να παραλείπεται κανένα κατά την εκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης, τις μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενες φωτογραφίες, το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητείται από τους διαδίκους [άρθρα 444 παρ. 1 περ. γ', 449 παρ. 2, 453 παρ. 1, 457 παρ. 4, 458 και 591 παρ. 1 σε συνδ. με 614 παρ. 6 ΚΠοΛΔ, βλ. σχετ. ΑΠ 64/2019, ΑΠ 1212/2018, ΜΕφΑθ 581/2018 και ΜΕφΑΘ 745/2018 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»], τις άμεσες και έμμεσες ομολογίες που συνάγονται από τους ισχυρισμούς των διαδίκων, όπως περιέχονται στις νομίμως κατατε­θειμένες έγγραφες προτάσεις τους [άρθρα 261, 352, 339, 591 παρ. 1 σε συνδ. με 614 παρ. 6 ΚΠοΛΔ ΚΠοΛΔ], καθώς και τα διδάγματα της κοινής πείρας, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως και χωρίς απόδειξη [άρθρα 336 παρ. 4, 591 παρ. 1 σε συνδ. με 614 παρ. 6 ΚΠοΛΔ], αποδεικνύονται σε σχέση με τους λόγους της έφεσης και τα πληττόμενα κεφά­λαια της εκκαλουμένης απόφασης, τα ακόλουθα πραγματικά περι­στατικά: Την 11η Ιουλίου του έτους 2019 και περί ώρα 14:50 μ.μ. ο ενάγων ... ..., φορώντας προστατευτικό κράνος τύπου «flip up», οδηγούσε την υπ' αριθμ. κυκλοφ. …-... δίκυκλη μοτοσικλέτα του, επί της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας της οδού Πειραιώς στην Αθήνα με κατεύθυνση από Πειραιά προς την οδό Κηφισού [παράδρομος] και έχων πρόθεση εισόδου του στην τελευταία δια διενεργούμενης αριστερής στροφής, φτάνοντας δε στη διασταύρωση των άνω οδών ακινητοποίησε την δίκυκλη μοτοσικλέτα του έμπροσθεν του υφιστάμενου σ' αυτήν φωτεινού σηματοδότη, ο οποίος έδειχνε ερυθρό φως με μορφή βέλους για την κίνηση των οχημάτων προς την οδό Κηφισού, αναμένοντας την αλλαγή του σε ένδειξη πράσινου βέλους, ώστε να εισέλθει σ αυτήν. Κατά τον ίδιο χρόνο ο ... ... [μη διάδικος στην ανοιγείσα μεταξύ των νυν διαδίκων δίκη] οδηγούσε με αυξημένη για τις επικρατούσες συνθήκες περί τα 60 χλμ/ώρα [με ανώτατο όριο τα 50 χλμ/ώρα] το υπ' αρίθμ. κυκλοφ. …-... ιδιωτικής χρήσεως επιβατικό αυτοκίνητο ιδιο­κτησίας του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την προς τρίτους αστική του ευθύνη από την κυκλοφορία του στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία «...Α.Ε.», κινούμενος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού Πειραιώς με κατεύθυνση από Αθήνα προς Πειραιά. Από αποκλειστική δε υπαιτιότητα [αμέλεια] του άνω οδηγού του ασφαλι­σμένου σ' αυτήν οχήματος, προκλήθηκε το ένδικο οδικό τροχαίο ατύχημα, συνιστάμενη αυτή στο ότι συνέχισε την πορεία του, παρά το γεγονός ότι ο έμπροσθεν της πορείας του υφιστάμενος στη διασταύρωση των άνω οδών φωτεινός σηματοδότης έδειχνε ερυθρό κυκλικό φως, και εισήλθε χωρίς να μειώσει την ταχύτητά του στην διασταύρωση, όπου συγκρούστηκε με σφοδρότητα με την κανονικά κινούμενη εντός αυτής δίκυκλη μοτοσικλέτα του ενάγοντος. Τέτοια δε ήταν η σφοδρότητα της σύγκρουσης κατά τον εμβολισμό της δίκυκλης μοτοσικλέτας, με συνέπεια την εκτίναξή της περί τα 6,00 μέτρα, το σύρσιμο της εν συνεχεία επί του οδοστρώματος σε μήκος 18,50 μέρα [βλ. σχετ. ένδειξη «X» επί του συνταγέντος σχεδιαγράμματος] καθώς και την εκτίναξη και τον αποχωρισμό του σώματος του ενάγοντος την βίαιη πρόσκρουσή του με το κεφάλι στο καπώ και εμπρόσθιο παρμπρίζ του ζημιογόνου επιβατικού οχήματος και την εν συνεχεία πτώση του στο οδόστρωμα, όπου και σύρθηκε. Η προπεριγραφόμενη απο­κλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του άνω ζημιογόνου επιβατικού οχή­ματος, στην πρόκληση του ένδικου ατυχήματος και τα πραγματικά περιστατικά που τη θεμελιώνουν κρίθηκαν τελεσίδικα [λόγω μη άσκησης ενδίκων μέσων εκ μέρους απάντων των διαδίκων, γεγονός που συνομολογείται] από την υπ' αριθμ. 853/23-4-2021 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε επί της από 12/3/2020 με αριθμ. κατάθ. δικογρ. .../3-4-2020 αγωγής του ... ... ενώπιον του άνω Δικαστηρίου, στρεφόμενη κατά του νυν εκκαλούντος - ενάγοντος, η οποία ερειδόμενη στο ένδικο τροχαίο οδικό ατύχημα, απορρίφθηκε με την αιτιολογία της αποκλειστικής υπαιτιότητας του ιδίου στην πρόκλησή του, στοιχείο που έχει συνεκτιμηθεί από την εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 827/ 2-5-2024 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, η οποία και δεν προσβάλλεται για την κρίση της αυτή εκ μέρους αμφοτέρων των διαδίκων της παρούσας δίκης. Στο σημείο δε αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι εν προκειμένω από την άνω τελεσίδικη απόφαση δεν υφίσταται δεδικασμένο, λόγω πρωτίστως της έλλειψης της νόμιμης, κατ' άρθρα 321,322 και 324 ΚΠολΔ, προϋπόθεσης της ταυτότητας διαδίκων με την ίδια ιδιότητα, δεδομένου ότι η νυν εκκαλούσα/εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία δεν είχε την ιδιότητα του διαδίκου στην δίκη ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών, ο δε εκεί ενάγων ... ... δεν τυγχάνει εξαρχής διάδικος στην παρούσα υπόθεση. Ομοίως δεν προσβάλλονται με την υπό κρίση έφεση αλλά, ούτε και με ασκηθείσα, εκ μέρους της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, αυτοτελή έφεση ή αντέφεση και συνεπώς, δεν ερευνώνται από το παρόν Δικαστήριο τα κεφάλαια που αφορούν και στην συνεπεία του ένδικου τροχαίου ατυχήματος έκταση της ζημίας της βλαβείσας δίκυκλης μοτοσικλέτας του ενάγοντος και κατ επέκταση η κρίση περί ολοσχερούς από οικονομικής άποψης καταστροφή της και [β] στον επελθόντα τραυματισμό του κατ' είδος και έκταση και στην συνεπεία αυτού αποζη­μίωση για επιμέρους αγωγικά κονδύλια και συγκεκριμένα: [ι] [744,40 (ζημία εκ της ολοσχερούς καταστροφής δίκυκλης μοτοσικλέτας και εξόδων μεταφοράς & φύλαξής της) συν 160 € (ζημία εκ της καταστροφής προσωπικών αντικειμένων, ήτοι δύο μπαγκαζιέρες και κράνος) συν 814,46 € (διαφυγόντα κέρδη) συν 67,94 € (ζημία εξ αγοράς μη χρησιμοποιηθέντος αεροπορικού εισιτηρίου) συν 100 € (ζημία εκ καταστροφής ρουχισμού & υποδημάτων), ήτοι συνολικού ποσού χιλίων οκτακοσίων ογδόντα έξι ευρώ και οκτώ Λεπτών [1.886,8 €], το οποίο και έχει υποχρεωθεί η εναγομένη ασφαλιστική εταιρία με σχετική καταψηφιστική διάταξη της εκκαλουμένης απόφασης να καταβάλει στον ενάγοντα ως οφειλόμενη αποζημίωση και [γ] την, κατ' άρθρο 932 ΑΚ χρηματικής ικανοποίησης της ηθικής βλάβης που υπέστη εκ της σε βάρος του αδικοπραξίας, ποσού είκοσι οκτώ χιλιάδων [28.000 €] ευρώ. Σημειώνεται ότι η αποζημίωση του ενάγοντος που αφορά το πρωτοδίκως αναγνωρισθέν ποσό των 9.279,11 ευρώ [8.720 € (οδοντιατρικές εργασίες) συν 225 € (ιατρικές επισκέψεις) συν 308 € (δαπάνη αγοράς φαρμάκων) συν 26,11 (αιματολογικές εξετάσεις)], δεν προσβάλλεται με ειδικό λόγο έφεσης ως προς το αρχικό ύψος των κριθέντων ως άνω επιμέρους αγωγικών κονδυλίων, πλην όμως λόγω του ειδικού Λόγου έφεσης του ενάγοντος ως προς το κεφάλαιο της συνυπαιτιότητας [στο είδος και την έκταση των σωματικών βλαβών λόγω μη χρήσης κατάλληλου προστατευτικού κράνους], νοείται ότι συμπροσβάλλεται αναγκαίως και αυτό ως κεφάλαιο σχετικής αποζημίωσης και συγκεκριμένα ως προς το τελικά αναγνωρισθέν ποσό ύψους [9.279,11 € μείον (20% =) 1.855,82 €=] 7.423,29 ευρώ [αφαιρουμένου δηλαδή του κριθέντος ποσοστού συνυπαιτιότητας 20%,] το οποίο έχει αναγνωριστεί με σχετική διάταξη ότι οφείλει η ενάγουσα να του καταβάλει για την αιτία αυτή, και ως εκ τούτο θα διερευνηθεί ειδικά κατωτέρω. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων αμέσως μετά το ένδικο ατύχημα, διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του 251 Γενικό Νοσοκομείο Αερο­πορίας, με περιτραυματική αμνησία, υποβληθείς δε σε γενικό κλινικο- εργαστηριακό, ακτινολογικό και αξονικό διαγνώστηκε ότι συνεπεία του ένδικου τροχαίου ατυχήματος είχε υποστεί πολλαπλά κατάγματα σπλαχνικού κρανίου και προσώπου και συγκεκριμένα, κάταγμα μετω­πιαίου οστού [ΔΕ], διερχόμενου εκ του μετωπιαίου κόλπου με συνοδά αιμορραγικά στοιχεία, κάταγμα ρινικού οστού, κατάγματα υοειδούς οστού, κατάγματα ηθμοειδούς οστού, κατάγματα σφηνοειδών οστών, κάταγμα πρόσθιου τοιχώματος [ΑΡ] γναθιαίου άντρου,, κατάγματα πρόσθιου, πλάγιας, έσω-έξω παρυφής και βάσης [ΔΕ] ιγμορείου άντρου, κάταγμα μεσότητας άνω γνάθου και υπερώιου οστού, κάταγμα κονδύλου κάτω γνάθου [ΔΕ] με παρεκτόπιση εκ της κροταγογναθικής άρθρωσης και απώλεια του [22ου] οδόντος, παρουσίασε επίσης οίδημα μαλακών μορίων στα πρόσθια-κατώτερα όρια του [ΔΕ] οφθαλμού καθώς και ρωγμώδη κατάγματα 5η-6ης πλευράς [ΔΕ] και 5ης πλευράς [ΑΡ] και επιπροσθέτως διαπιστώθηκαν πολλαπλά θλαστικά τραύματα [μετώπου, χείλους, πώγωνος, κάτω τρίτη μορίου ΑΡ κνήμης] στα οποία έγινε συρραφή, καθώς και εκδορές έξω επιφάνειας εγγύς τριτημορίου [ΔΕ] αντιβραχίου που παροχεύτηκε [βλ. σχετ. την από 11/7/2019 έκθεση από το Τμήμα Αξονικής Τομογραφίας του άνω νοσοκομείου του Ασμχου (ΥΙ) … ... σε συνδ. με την από 24/9/2019 ιατρική γνωμάτευση του Ταξχου (ΥΟ) …. του ιδίου νοσοκομείου]. Κατά τη διάρκεια δε της νοσηλείας του και συγκεκριμένα στις 15/7/2019 πραγματο­ποιήθηκε χειρουργική επέμβαση υπό γενική αναισθησία ανάταξης και οστεοσύνθεση των καταγμάτων του σπλαχνικού κρανίου, κλειστή ανάταξη των καταγμάτων ρινικών οστών, εξαγωγή του 21ου οδόντος και διαγναθική ακινητοποίηση, παρέμεινε δε νοσηλευόμενος μέχρι την 19V7/2019, οπότε και εξήλθε με διαγναθική ακινητοποίηση - κλειστό στόμα και με οδηγίες [ι] η σίτιση να γίνεται για διάστημα περίπου σαράντα [40] ημερών μέσω levin [περαστά με σωληνάκι μέσω του κενού των οδόντων που είχε απωλέσει, ήτοι 2101 & 22ου, βλ. σχετ. την από 30/7/2019 ιατρική γνωμάτευση του Ασμχου (ΥΙ) Στοματικού- Γναθοπροσωπικού Χειρουργού του άνω νοσοκομείου...], [u] για παρακολούθηση προγράμματος φυσιοθεραπειών στοματογναθικού, παραμένων σε παρακολούθηση τακτικών επανεξετάσεων και του χορη­γήθηκε αρχικά αναρρωτική άδεια σαράντα [40] ημερών, ενώ σύμφωνα με την υπ' αριθμ. … απόφαση της Επιτροπής Αναρρωτικών Αδειών της Υγειονομικής Υπηρεσίας του Πυροσβεστικού Σώματος, όπου υπηρετούσε κατά τον χρόνο του ένδικου τροχαίου ατυχήματος ως πυρονόμος, χορηγήθηκε σ' αυτόν αναρρωτική άδεια εξήντα [60] ημερών, αρχόμενη από την 24η/7/2019 μέχρι την 25/9/2019. Στο σημείο αυτό πρέπει ν' αναφερθεί ότι ο ενάγων κατά το χρόνο του ένδικου τροχαίου ατυχή­ματος, φορούσε προστατευτικό κράνος τύπου «Flip up» [εργοστασίου κατασκευής Kappa KV25 Nevada], ήτοι κράνος με προστατευτικό ανοιγόμενο κάλυμμα ενόρασης [VISOR] και κάλυμμα του κάτω μέρους του προσώπου [πηγούνι]. Με βάση τη χρήση του συγκεκριμένου τύπου κρά­νους και συνεκτιμώμενου του είδους των σωματικών βλαβών που υπέστη ο ενάγων στο σπλαχνικό κρανίο και στο πρόσωπο, όπως αυτές αναλυτικά εκτέθηκαν ανωτέρω, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δεχόμενο την υποβληθείσα εκ μέρους της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας ερειδόμενη στη διάταξη του άρθρου 300 ΑΚ σε συνδ. με το άρθρο 12 παρ. 6 ΚΟΚ, ένστασης συνυπαιτιότητας αποφάνθηκε, κατ' ακριβή προς τούτο αντιγραφή ότι: «... Αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας καί από το προσκομισθέν τιμολόγιο αγοράς τον κράνους τον ενάγοντος και από την προσκομισθείσα φωτογραφία ότι ο ενάγων δεν φορούσε κατάλληλο κράνος πλήρους προσώπου, καλύπτον όλο το πρόσωπο με ασφάλεια τύπον «full fase», αλλά φορούσε κράνος, καλύπτον μεν όλο το πρόσωπο, ωστόσο ανοιγόμενο σπαστό τύπον «flip up» που δεν διακρίνεται από δομική στιβαρότητα, όπως το πλήρους προσώπου κράνος, το οποίο δεν ανοίγει, ενώ το είδος του κράνους που φορούσε ο ενάγων φέρει πρόσθετο τμήμα στην περιοχή τον προσώπου που ανασηκώνεται εύκολα και επομένως σε περίπτωση σύγκρουσης αποσπάται ευχερέστατα και αφήνει ακάλυπτο το πρόσωπο από το μέτωπο έως τον πώγωνα, προστατεύοντας μόνο τον εγκέφαλο (όπως στην προκειμένη περίπτωση) αφήνοντας απροστάτευτα τα οστά πέριξ των ομμάτων, τη ρίνα, τις γνάθους και του στοματική κοιλότητα. Αν φορούσε καλύπτον όλο το πρόσωπο κράνος ορθά εφαρμοσμένο, μετά βεβαιότητας, δεν θα του είχε αποσπαστεί ώστε να υποστεί τέτοιο αριθμού κατάγματα στο πρόσωπο και δη στην οδοντοστοιχία του, τραυματισμός που απαντάται σπάνια στους μοτοσικλετιστές και συνέχεται με τη μη επαρκή λήψη μέτρων προστασίας του προσώπου του μοτοσικλετιστή. Συνεπώς κρίνεται ότι ο ενάγων φορούσε ανοιγόμενο ή σπαστό κράνος (τύπου «fiïpup»), το οποίο δεν παρέχει τόσο μεγάλη ασφάλεια όσο το κράνος πλήρους προσώπου, ως προς το οποίο υπήρχε αμέλεια. Περαιτέρω κρίνεται ότι το φορούσε και μη ορθά εφαρμοσμένο έχοντας λόγω ζέστης (11/7) ανοίξει το μπροστινό προστα­τευτικό, για να έχει υποστεί τέτοιου είδους ζημία στην οδοντοστοιχία και σε τόσο μεγάλο αριθμό οστών του προσώπου, καθώς σε περίπτωση ορθής εφαρμογής θα είχε απορροφήσει μετά βεβαιότητας μέρος της ισχύος της σύγκρουσης και δεν θα είχε υποστεί τέτοιας έκτασης ζημίας. Ως εκ τούτου, από το υπάρχον αποδεικτικό υλικό, τυγχάνει προφανές ότι ο ενάγων φέρει συνυπαιτιότητα (παράβαση άρθρου, 12 παρ. 6 ΚΟΚ, 330 ΑΚ) στον τραυμα­τισμό του αναφορικά με τις κακώσεις κατάγματα που υπέστη στο κρανίο, στο πρόσωπο και στις κακώσεις (κατάγματα) που υπέστη στο κρανίο, στο πρόσωπο και τις κακώσεις στη στοματική του κοιλότητα, γενομένης δεκτής της ενστάσεως περί συντρέχοντος πταίσματος που προέβαλε η εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, η οποία εκτιμωμένου του τρόπου επέλευσης του ατυχήματος, πρέπει να προσδιορισθεί σε ποσοστό 20%. Ως εκ τούτου, η αξίωση του ενάγοντος για αποζημίωση πρέπει να περιοριστεί κατά το ανωτέρω ποσοστό ως προς τις δαπάνες που συνέχονται με την αμέλεια που επέδειξε εκ της μη ορθής χρήσεως προστατευτικού κράνους...». Καταρχήν αναφορικά με την κρίση αυτή του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ο εκκαλών με το πρώτο σκέλος του πρώτου [υπ αριθμ. 1ος, σελ. 2-3] λόγου της ένδικης εφέσεως του, μέμφεται το πρωτοβάθμιο ότι εσφαλμένα ερμή­νευσε και εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 300 ΑΚ σε συνδ. με τις διατάξεις των άρθρων 321, 322 παρ. 1 και 324 ΚΠοΛΔ περί δεδικασμένου, καθόσον δεχόμενο, κατά την αναλυτικά ως άνω σκέψη του, ότι υφίσταται συντρέχον πταίσμα του ενάγοντος στην έκταση του τραυματισμού του, προσδιοριζόμενο σε ποσοστό 20%, εκ της μη χρήσης κατάλληλου προστατευτικού κράνους κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος, παρα­βίασε το απορρέον από την υπ' αριθμ. 853/232-4-2021 τελεσίδικη απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών σύμφωνα με την οποία «...για το ένδικο τροχαίο ατύχημα βαρύνεται με αποκλειστική υπαιτιότητα στην επέλευσή του ο ... ... οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου». Πλην όμως ο σχετικός λόγος έφεσης κατά το σκέλος του αυτό απορριπτέος τυγχάνει ως μη νόμιμος και τούτο διότι δεν συντρέχουν οι νόμιμες, κατά τις διατάξεις των άρθρων 321, 322 παρ. 1 και 324 ΚΠολΔ, προϋποθέσεις για την ύπαρξη δεδικασμένου. Συγκεκριμένα, η υπ' αριθμ. 853/23-4-2021 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών αποφάνθηκε επί της από 12/3/2020 και με αριθμ. έκθ. κατάθ δίκογρ. .../3-4-2020 αγωγής του φέροντος την ιδιότητα του ενάγοντος εμπλεκομένου στο ένδικο ατύχημα οδηγού του ιδιωτικής χρήσεως επιβατικού οχήματος ... ... -μη διαδίκου στην ένδικη υπόθεση-, στρεφόμενη κατά των φερόντων την ιδιότητα των εναγομένων οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας ... ... [νυν ενάγοντος-εκκαλούντος] και της ασφαλιστικής του εταιρίας «... Α.Α.Ε.»- μη διάδικο στην ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικα­στηρίου παρούσας κρινόμενης υπόθεσης-. Αντικείμενο της δε εκείνη η αγωγή είχε την συνεπεία του ένδικου ατυχήματος [ι] αποζημίωση της θετικής ζημίας ... ... εκ των βλαβών που υπέστη το όχημά του και [ιι] την χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής του βλάβης εκ της σε βάρος του αδικοπραξίας, αγωγή η οποία και απορρίφθηκε καθόσον κρίθηκε ότι ο ίδιος ήταν αποκλειστικά υπαίτιος της πρόκλησης του ένδι­κου ατυχήματος. Συνάγεται συνεπώς ότι τα ζητήματα που εισάγονται προς κρίση με την ένδικη αγωγή δεν καταλαμβάνονται από το δεδικασμένο της άνω υπ' αριθμ. 85323-4-2021 τελεσίδικης απόφασης του Ειρηνοδικείου Αθηνών καθόσον πρόκειται [ι] για διαφορετικά ουσιαστικά δικαιώματα που απορρέουν μεν από το ίδιο ένδικο τροχαίο ατύχημα, ερείδονται ωστόσο σε διαφορετική ιστορική και νομική βάση και εγεί­ρονται μεταξύ διαδίκων εν μέρει μη εμπλεκομένων σε αμφότερες tlç δίκες [όπως η νυν εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία «... Ε.Α.Α.Ε.» η οποία δεν ήταν διάδικος στην πρώτη προηγηθείσα δίκη, όπως και ο ενάγων σ' αυτήν δεν τυγχάνει εξαρχής διάδικος στην παρούσα δίκη]. Ως εκ τούτου η συνδεόμενη με την ένδικη υπόθεση κρίση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου επί της συνυπαιτιότητας του ενάγοντος, λόγω μη κατάλληλου προστατευτικού κράνους, στην έκταση του τραυμα­τισμού του και της συνδεόμενης μ' αυτόν αποζημίωσής του, σύμφωνα και με όσα αναπτύσσονται στην μείζονα υπό στοιχείο [II (α)] μείζονα σκέψη, δεν καλύπτεται για όσους λόγους προαναφέρθηκαν από την κρίση της τελεσίδικης ως άνω απόφασης του Ειρηνοδικείου Αθηνών, καθόσον συνδέεται με διαφορετικό ουσιαστικό δικαίωμα [με αντικείμενο μη κρινόμενο σ' εκείνη τη δίκη], ερειδόμενο σε διαφορετική νομική βάση ελλείπουσας παράλληλα και της προϋπόθεσης της ταυτότητας διαδίκων. Ως εκ τούτου, τα όσα αντίθετα υποστηρίζονται εκ μέρους του εκκαλούντος με το πρώτο σκέλος του πρώτου [υπ' αριθμ. 1ος, σελ. 2-3] λόγου της ένδικης εφέσεώς του πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμα. Περαιτέρω, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του δέχτηκε την κατ' άρθρο 300 ΑΚ σε συνδ. με άρθρο 12 παρ. 6 ΚΟΚ ένσταση συνυπαιτιότητας, λόγω μη χρήσης κατάλληλου κράνους τύπου «Flip up», ως ουσία βάσιμη, εσφαλμένα εφήρμοσε το νόμο καί εκτίμησε τις αποδείξεις και ο σχετικός πρώτος [υπ' αριθμ. loç, σελ. 3-14] λόγος κατά το δεύτερο αυτό σκέλος του πρέπει να γίνει δεκτός ως προς την ουσιαστική του βασιμότητα. Και τούτο διότι, με την κρίση του το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ότι ο ενάγων οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας είναι συνυπαίτιος του τραυματισμού του κατά ποσοστό 20%, επειδή δεν φορούσε κατάλληλο προστατευτικό κράνος «full face», η χρήση του οποίου, εάν δεν απέτρεπε τις επελθούσες αναλυτικά εκτιθέμενες ως άνω σωματικές βλάβες του στο σπλαχνικό κρανίο και το πρόσωπο, θα τις περιόριζε, αλλά αποδίδει την συνυπαιτιότητά του στη χρήση του κράνους τύπου «flip-up», παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 εδάφ. β' και 914 Α.Κ., 12 παρ. 6 και 101 παρ. 1 του ΚΟΚ, 1 και 2 της με αριθμό 16703/716/2001 Ύ.Α., σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες διατάξεις του Κανονισμού R22 [Α22] της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρώπη, του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Πρόκειται δηλαδή για εσφαλμένη κρίση, καθόσον το προστατευτικό κράνος τύπου «Flip up», το οποίο νόμιμα φορούσε ο ενάγων οδηγός της μοτοσικλέτας και το οποίο ήταν κατασκευασμένο σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις του Κανονισμού R22 της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρώπη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών [γεγονός που δεν αμφισβητείται], δεν έχει προορισμό και ικανότητα να προστατεύσει το πρόσωπο του οδηγού της μοτοσικλέτας κατά τη σύγκρουση ή την πρόσκρουση και κατά συνέπεια να αποτρέψει τα κατάγματα στο σπλαχνικό κρανίο [μέτωπο, ρινικό οστό πηγούνι], ή έστω να περιορίσει τις σωματικές αυτές κακώσεις, δεδομένου ότι, σύμφωνα και με τα αναλυτικά εκτεθέντα στην υπό στοιχείο [II (β)] νομική σκέψη της παρούσας, ως σκοπό και προορισμό εκ του νόμου έχει την κάλυψη του προσώπου από τον άνεμο και την προστασία της ενόρασης του οδηγού και όχι την προστασία του προσώπου από τη σύγκρουση ή την πρόσκρουση και συνακόλουθα η απόφαση εκ μέρους του άνω ενάγοντος οδηγού της μοτοσικλέτας να φορέσει το συγκεκριμένο προστατευτικό κράνος, τηρουμένων των τεθέντων κατασκευαστικών προδιαγραφών, δεν μπορεί να θεωρηθεί, αντικειμενικώς εκτιμούμενη, ως πρόσφορη αιτία του συγκε­κριμένου ως άνω τραυματισμού του και δη των επελθόντων σωματικών βλαβών. Σημειώνεται δε ότι δεν αποδείχθηκε από οιοδήποτε βάσιμο αποδεικτικό μέσο ότι το χρησιμοποιούμενο από τον ενάγοντα στην προκειμένη περίπτωση προστατευτικό κράνος τύπου «flip up», είτε δεν είχε δομική στοίβαρότητα, είτε δεν ήταν ορθά εφαρμοσμένο. Άλλωστε από τις συνθήκες του ένδικου ατυχήματος, ιδίως δε την σφοδρότητα της σύγκρουσης [εμβολισμός μηχανής, εκτίναξη περί τα 6,00 μέτρα, σύρσιμο επί του οδοστρώματος σε μήκος 18,50 μέρα (βλ. σχετ. ένδειξη «X» επί του συνταγέντος σχεδιαγράμματος)] και την επίπτωση αυτής στο σώμα του ενάγοντος, το οποίο εκτινάχθηκε από τη δίκυκλη μοτοσικλέτα, αποχω­ρίστηκε από αυτήν και προσέκρουσε βίαια με το κεφάλι στο καπώ και εμπρόσθιο παρμπρίζ του ζημιογόνου επιβατικού οχήματος, εν συνεχεία δε έπεσε στο οδόστρωμα, όπου και σύρθηκε υποστάς εγκαύματα τριβής στα κάτω και άνω άκρα του [κινήσεις που δεν αμφισβητούνται από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία αλλά και από τον ασφαλισμένο της οδηγό στην αρχική αγωγή του], βάσιμα κρίνεται ότι ακόμη κι αν ο ενάγων φορούσε προστατευτικό κράνος «full face», το οποίο έκρινε ως κατάλληλο η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν θα είχε προστατευθεί ως προς το είδος και την έκταση των σωματικών βλαβών. Προς επίρρωση των ανωτέρω, σαφής τυγχάνει και η επ' ακροατηρίου κατάθεση της μάρτυρος ... ... ότι το χρησιμοποιούμενο κράνος συνεπεία της σφοδρότητας της κατά τα ανωτέρω σύγκρουσης και της πρόσκρουσης του ενάγοντος στο όχημα αποκόπηκε σε δύο [2] τμήματα, κατάθεση η οποία δεν αμφισβη­τείται ειδικά από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, για δε την αξιοπιστία της μάρτυρος δεν έχει Λόγο να αμφιβάλλει το παρόν Δικα­στήριο, επιβεβαιώνεται δε το περιεχόμενό της και από το μετ' επικλήσεως με αριθμό [59] σχετικό, ήτοι φωτογραφία του επίμαχου κράνους. Συνεπώς το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε διαφορετικά δεχόμενο συνυπαιτιότητα σε ποσοστό 20% του άνω οδηγού της δίκυκλης μοτοσι­κλέτας στο τραυματισμό του, Λόγω της χρήσης κατά την οδήγησή της μη κατάλληλου προστατευτικού κράνους τύπου «flip up» έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 297, 298, 300, 330 εδάφ. β' και 914 Α.Κ., 12 παρ. 6 και 101 παρ. 1 του ΚΟΚ, 1 και 2 της με αριθμό 16703/716/2001 Υ.Α., σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες δια­τάξεις του Κανονισμού R22 [Α22] της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρώπη, του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και πλημμελώς εκτίμησε τις αποδείξεις, ως εκ τούτου ο σχετικός πρώτος [υπ αριθμ. 1ος, σελ. 3-14] λόγος κατά το δεύτερο σκέλος του πρέπει να γίνει δεκτός ως προς την ουσιαστική του βασιμότητα. Πρέπει συνεπώς, να εξαφανιστεί η υπ' αριθμ. 827/2-5-2024 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και στη συνέχεια, πρέπει αφού κρατηθεί, να δικαστεί κατ' ουσίαν από το Δικαστήριο αυτό η υπόθεση [άρθρο 535 παρ. 1 ΚΠολΔ], και να απορριφθεί ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα η σχετικά υποβληθείσα πρωτοδίκως ένσταση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας περί συντρέχοντος, κατ' άρθρο 300 ΑΚ σε συνδ. με άρθρο 12 παρ. 6 ΚΟΚ, πταίσματος του ενάγοντος στο είδος και την έκταση των σωματικών βλαβών που αυτός υπέστη εκ του ένδικου ατυχήματος. Στο σημείο αυτό πρέπει ν' αναφερθεί ότι επειδή σε περίπτωση που με την έφεση διατυπώνεται παράπονο κατά πρωτόδικης απόφασης είτε από τον ενάγοντα, είτε από τον εναγόμενο ως προς το κεφάλαιο της συνυπαιτιότητας, νοείται ότι συμπροσβάλλεται αναγκαίως και το κεφάλαιο της αποζημίωσης της περιουσιακής ζημίας [υλικών ζημιών] του παθόντος, υπό την έννοια ότι, σε περίπτωση παραδοχής της έφεσης, αυξάνεται ή μειώνεται αναλόγως και η αποζημίωση αυτής, έστω και αν δεν υποβάλλεται ειδικό παράπονο με την έφεση [βλ. σχετ. ΑΠ 1001/2013 καί ΕφΑθ 3636/2021 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ», Αθαν. Κρητικός, «Αποζημίωση από αυτοκινητικά ατυχήματα», έκδοση 2019, παρ. 36, αρίθμ. 57, σελ. 602 καί Κεραμέας/ ΚονδύΛης/Νίκας «Ερμηνεία ΚΠοΛΔ - Αρθρα 495-590», έκδοση 2020, ερμηνεία άρθρου 522, παρ. 4 σεΛ. 124-125], πρέπει, μετά την παραδοχή του δεύτερου σκέλους του πρώτου Λόγου της ένδικης έφεσης, να επαναπροσδιοριστεί τόσο η αποζημίωσή των συνδεόμενων με τον ένδικο τραυματισμό αγωγικών κονδυλίων υλικών ζημιών, που έχουν γίνει πρωτοδίκως δεκτά ως κατ' ουσίαν βάσιμα, συνυπολογιζομένου ωστόσο του εσφαλμένα αναγνωρισθέντος ποσοστού 20% συνυπαιτιότητας του. Συνολικά, η αποζημίωση του ενάγοντος σύμφωνα με την πρωτόδικη απόφαση ανήλθε σε επτά χιλιάδες τετρακόσια είκοσι τρία ευρώ και είκοσι εννέα λεπτά [{6.976 € (οδοντιατρικές εργασίες) συν 180 € (οδοντιατρικές επισκέψεις) συν 246,40 € (δαπάνη αγοράς φαρμάκων) συν 20,89 € (αιματολογικές εξετάσεις)=] 7.423,29 €] λόγω ωστόσο, της απόρριψης της κατά ποσοστό 20% συνυπαιτιότητας του στο είδος και την έκταση του προκληθέντος τραυματισμού του, πρέπει να ανέλθει και αντίστοιχα να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας να καταβάλει στον ενάγοντα για την αιτία αυτή ,το συνολικό ποσό των εννέα χιλιάδων διακοσίων εβδομήντα εννέα και έντεκα λεπτών [7.423,29 € επί 100/80 = 9.279,11 €]. Σημειώνεται ότι η κρίση για το αγωγικό κονδύλια της δαπάνης πλασματικής απασχόλησης αποκλειστικής νοσοκόμας και οικιακής βοηθού, το οποίο ομοίως επηρεάζεται από την εσφαλμένα αναγνωρισθείσα ένσταση συνυπαιτιότητας, θα διερευνηθεί κατωτέρω ξεχωριστά δεδομένου ότι προσβάλλεται με ειδικό λόγο έφεσης. Αντίθετα, πρέπει ν' αναφερθεί αναφορικά με το αγωγικό κονδύλι της κατ' άρθρο 932 ΑΚ χρηματικής ικανοποίησης ότι αυτή, ως μέσο αποκατάστασης της ζημίας που προκαλείται από μία αδικοπραξία, δεν αποκαθιστά υλική ζημία [π.χ. έξοδα νοσηλείας, νοσήλια, διαφυγόντα κέρδη, δαπάνη απα­σχόλησης τρίτων προσώπων κλπ], αλλά την ψυχική ή συναισθηματική επιβάρυνση του θύματος, αποσκοπούσα στην ανακούφισή του, τυγχάνει δηλαδή ανεξάρτητη από την ύπαρξη περιουσιακής ζημίας. Σύμφωνα δε με πάγια αρχή της νομολογίας, σε περίπτωση συντρέχοντος πταίσματος, δεν γίνεται μείωση αντιστοίχου ποσού της εύλογης χρηματικής ικανο­ποίησης, όπως γίνεται στην αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, αλλά επιδικάζεται το ποσόν, αφού ληφθεί υπόψιν και ο βαθμός του πταί­σματος. Για αυτό και όταν διατυπώνεται παράπονο κατά πρωτόδικης απόφασης είτε από τον ενάγοντα, είτε από τον εναγόμενο ως προς το κεφάλαιο της συνυπαιτιότητας, δεν νοείται αναγκαίως ότι συμπροσβάλ­λεται και το κεφάλαιο της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αλλά απαιτείται να υποβάλλεται ειδικό παράπονο με την ασκηθείσα έφεση, ως προς το εύλογο αυτής και συγκεκριμένα ως εκείνο, εκ των ουσιωδών χαρακτηριστικούς της έννοιας του «ευλόγου» που συνδέεται με την συνυπαιτιότητα του παθόντος. Ως εκ τούτου, στην προκειμένη περίπτωση, ελλείψει σχετικού ειδικού λόγους έφεσης ως προς το επιμέρους αγωγικό κονδύλιο της χρηματικής ικανοποίησης κατ' άρθρο 932 ΑΚ, η αποδοχή του πρώτου σκέλους του άνω πρώτου λόγου της ένδικης έφεσης δεν συμπαρασύρει την κατ' άρθρο 932 ΑΚ αναγνωρισθείσα από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με σχετική διάταξη χρηματική ικανοποίηση ύψους είκοσι οκτώ [28.000 €] ευρώ. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι από την επομένη ημέρα του ένδικου τραυματισμού του [ήτοι την 12η/7/2019] και για χρονικό διάστημα εβδομήντα έξι [76] ημερών, ήτοι μέχρι τη λήξη της κατά τα ανωτέρω χορηγηθείσας αναρρωτικής του άδειας [25/9/2019] ο ενάγων είχε, λόγω της κατάστασης της υγείας του [τραυματισμός προσώπου με διαγναθική ακινητοποίηση, ειδική διατροφή μέσω levin, μερική ακινητοποίηση λόγω λοιπών τραυμάτων (εγκαύματα κνήμης αιματώματα αντιβραχίου και εκδορές κνήμης, κατάγματα στα πλευρά], ανάγκη της βοήθειας τρίτου προσώπου επί 8ωρης κατά μέσο όρο βάσης ημερησίως, όπως ο ίδιος βάσιμα ισχυρίζεται. Πιο συγκεκριμένα, από τα ανωτέρω σημειούμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε ότι ο ενάγων συνεπεία του ένδικου τραυματισμού του κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας κατέστη σε σημαντικό βαθμό ανίκανος προς αυτοεξυπηρέτηση και έχρηζε βοήθειας τρίτου προσώπου, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις καθημερινές του ανάγκες, που σχετίζονται με τη διατροφή του, την καθαριότητά του, την ένδυση του, τις μετακινήσεις του προς το νοσοκομείο προς κατά σύσταση των θεραπόντων ιατρών του επανελέγχου της κατάστασης της υγείας του και επιστροφής του στην οικία του. Τις υπηρεσίες αυτές του τις προσέφερε η σύζυγός του ... ... [νοσηλεύτρια], η οποία χωρίς αντάλλαγμα με εντατικοποίηση των προσπαθειών της στο πλαίσιο της συζυγικής τους σχέσης και με υπηρεσίες που υπερβαίνουν την από την ηθική επιβαλ­λόμενη υποχρέωσή της για φροντίδα και βοήθεια. Αν προσλάμβανε υποκατάστατη δύναμη [αποκλειστική και οικιακό βοηθό] προς παροχή των ως άνω υπηρεσιών ο ενάγων θα δαπανούσε μηνιαίως για την αναγκαία οκτάωρη ημερήσια απασχόληση για τους δύο [2] μήνες το ποσό των τετρακοσίων [400 €] ευρώ μηνιαίως και συνολικά το ποσό των οκτακόσιων [2 μήνες επί 400 € = 800 €] ευρώ και όχι μεγαλύτερο, όπως αυτός ισχυρίζεται, το οποίο και δεν δικαιολογείται σύμφωνα με την πραγματική κατάσταση του ενάγοντος σε συνδυασμό με τις κρατούσες στον οικείο επαγγελματικό τομέα συναλλακτικές συνθήκες και αντι­λήψεις. Για το υπόλοιπο δε χρονικό διάστημα των δεκαέξι [16] ημερών θα δαπανούσε για την αναγκαία οκτάωρη ημερήσια απασχόληση το ποσό των πενήντα έξι [7,00 €/ώρα επί 8 ώρες = 56,00 €] ημερησίως και συνολικά το ποσό των οκτακόσιων ενενήντα έξι [56,00 € ημερησίως επί 16 ημέρες = 896 €]. Συνεπώς, ο ενάγων δικαιούται να αξιώσει, κατ' άρθρο 930 παρ. 3 AK, από την εναγόμενη το συνολικό για την αιτία αυτή ποσό των χιλίων εξακοσίων ενενήντα έξι [(400 € το μήνα επί 2 μήνες =) 880 € συν (56,00 € ημερησίως επί 16 ημέρες=) 896 € = 1.696 €] ευρώ, απορριπτόμενου του επιπλέον αιτηθέντος ποσού ως υπερβολικού και αναπόδεικτου. Κατά συνέπεια, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που δέχθηκε ότι ο ενάγων αδυνα­τούσε πλήρως να αυτοεξυπηρετηθεί για χρονικό διάστημα δύο [2] μόνο μηνών κατά το οποίο χρειαζόταν, χωρίς ειδικό προσδιορισμό ωρών ημερήσιας απασχόλησης, βοήθεια τρίτου προσώπου, στο οποίο θα κατέβαλε το ποσό των χιλίων τριακοσίων [800 € συν 500 € αντίστοιχα = 1.300 €] ευρώ και αναγνώρισε, αφαιρώντας εσφαλμένα, σύμφωνα με όσα αναλυτικά εκτέθηκαν ανωτέρω, το ποσοστό 20% συνυπαιτιότητάς του [εκ της μη χρήσης κατάλληλου προστατευτικού κράνους], ότι η σχετική αξίωση του ενάγοντος ανέρχεται στο ποσό των χιλίων σαράντα [1.300 € επί 80% = 1.040 €] ευρώ, έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και πρέπει ο σχετικός τρίτος [υπό αριθμ. 3σς, σελ. 22-33] λόγος της ένδικης έφεσης να γίνει δεκτός ως προς την ουσιαστική του βασιμότητα. Περαιτέρω, όπως αποδεικνύεται από την μετ' επικλήσεως προσαγόμενη από 13/11/2019 ιατρική γνωμάτευση του πλαστικού χειρουργού ... συνεπεία του ένδικου τραυματισμού του ο ενάγων κατ' ακριβή προς τούτου αντιγραφή, φέρει,: «1) Ουλή δύσμορφη ανώμαλη, ερυθρή, στη μετωπιαία, χώρα με φορά από τη γραμμή τριχοφυΐας προς τη βάση της ρινός μήκους 9 εκατοστών και πλάτους 7 χιλιοστών, 2) ουλή ομαλή, γραμμοειδή, μήκους 3 εκατοστών, στο βλεφαρικό χείλος τον δεξιού κάτω βλεφάρου, 3) ουλή ομαλή, γραμμοειδή μήκους 3 εκατοστών στο βλεφαρικό χείλος του αριστερού κάτω βλεφάρου, 4) ουλή δύσμορφη, υπερτροφική στο άνω χείλος, με φόρα από την στυλίδα προς το λευκό κράσπεδο των χειλέων, μήκους 15 χιλιοστών, η οποία προκαλεί δυσμορφία στο άνω χείλος, 5) ουλή υπερτροφική μεταξύ του κάτω χείλους και τον πώγωνος, μήκους 28 χιλιοστών και πλάτους 2 χιλιοστών, 6) ουλή δύσμορφη, με εσολκή, στη δεξιά παρειά, διαστάσεων 5x5 χιλιοστών και 7) ουλή δύσμορφη, ανώμαλη κατά τόπους υπερτροφική στην υπογενείδιο χώρα, μήκους 3 εκατοστών και πλάτους 2 χιλιοστών». Για τη αποκατάσταση των προαναφερθεισών ουλών, πλην των υπ' αριθμ [2 & 3] που είναι ομαλές και γραμμοειδείς, κρίνεται αναγκαία η πλαστική χειρουργική επέμβαση διόρθωσής τους με χειρουργική αφαίρεση των ουλών και επανασυρραφή υπό γενική αναισθησία, η οποία θα βελτιώσει την εμφάνιση των ουλών, αλλά δεν θα τις εξαφανίσει, το κόστος της οποίας ανέρχεται σύμφωνα με την ως άνω γνωμάτευση στο συνολικό ποσό των τεσσάρων χιλιάδων εννιακοσίων πενήντα [4.950 €] ευρώ, το οποίο αναλύεται ως εξής: «Α. Δαπάνες νοσηλείας, προ εγχειρητικού ελέγχου, έξοδα ναρκώσεως, έξοδα χειρουρ­γείου, υλικά χειρουργείου 1.800 ευρώ, ήτοι δαπάνη πρώην θετικού ελέγχου 100 ευρώ, δαπάνη νοσηλείας για μια μέρα 300 ευρώ, έξοδα χειρουργείου για μια μεγάλη επέμβαση 800 ευρώ, έξοδα ναρκώσεως για μια μεγάλη επέμβαση 400 ευρώ, υλικά χειρουργείου 200 ευρώ (ράμματα & επιδεσμικό υλικό), Β. Αμοιβή αναισθησιολόγου 400 ευρώ Γ. Αμοιβή πλαστικού χειρουρ­γού και βοηθού 2.000 ευρώ (1.800 ευρώ για τον χειρουργό, 200 ευρώ για το βοηθό), Δ. Μετεγχειρητική παρακολούθηση 300 ευρώ (5 επισκέψεις x 60 ευρώ) και Η. Θεραπεία με ακτίνες laser που θα γίνει μετά την πλήρη επούλωση των τραυμάτων 450 ευρώ (3 συνεδρίες χ 150 ευρώ)». Από το σύνολο της ως άνω ιατρικής γνωμάτευσης βάσιμα συνάγεται ότι η πραγματοποίηση από τον ενάγοντα χειρουργικής πλαστικής επέμβασης για την αποκατάσταση των ουλών κρίνεται αναγκαία, λόγω της δύσμορ­φης εμφάνισης του προσώπου του, δεδομένης και της ηλικίας του [έτος γεν. 1973, 43 ετών κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος] και του ψυχικού, οικογενειακού [ως συζύγου και πατέρα δύο ανηλίκων τέκνων] και κοινωνικού αντικτύπου που έχει η εμφάνισή του, πρόκειται δε για μέλλουσα ζημία, η αποκατάστασή της μπορεί να αξιωθεί και πριν την πραγματοποίηση της, η οποία καί αποτελεί εκπεφρασμένη βούληση του παθόντος ενάγοντος. Γίνεται μνεία ότι, σύμφωνα με το άρθρο 12 παρ. 4 της ΥΑ Αρίθμ. ΕΑΛΕ/Γ.Π. 80157/31-10-2018 «Τροποποίηση καί αντικατά­σταση της με αριθμό πρωτ. ΕΑΛΕ/Γ.Π. 46846/2018, ΦΕΚ B' 2315/19.6.2018 με περιεχόμενο «Ενιαίος Κανονισμός Παροχών Υγείας του ΕΟΠΥΥ», ΦΕΚ B' 4898/1 Νοεμβρίου 2018, δεν αποζημιώνονται δαπάνες για αισθητικές επεμβάσεις, ως εν προκειμένω, παρά μόνο για αποκατάσταση ανατο­μικών δυσμορφιών και έπειτα από αιτιολογημένη γνωμοδότηση του Α.Υ.Σ., περίπτωση που δεν συντρέχει στην υπό κρίση υπόθεση, αφού η εν λόγω επέμβαση δεν επιβάλλεται και για λειτουργικούς λόγους, παρά μόνο αισθητικής, απορριπτομένου και του περί του αντιθέτου ισχυρισμού της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας. Τα παραπάνω έξοδα, τα οποία κρίνονται σκόπιμα για τη βελτίωση της κατάστασης του ενάγοντος, μπορεί αυτός, να τα αξιώσει προς αποκατάσταση της προαναφερόμενης μέλλουσας ζημίας του και πριν την πραγματοποίησή της, εφόσον σύμφωνα με τα παραπάνω αυτή δεν είναι ενδεχόμενη και υποθετική αλλά η επέλευσή της είναι βέβαιη και η έκτασή της μπορεί από τώρα να προσδιορισθεί, καθόσον για την επίδίκαση του σχετικού κονδυλίου αρκεί η αναγκαιότητα της χειρουργικής επέμβασης και η πρόθεση του παθόντος να υποβληθεί στη σχετική δαπάνη, σύμφωνα με όσα αναλυτικά εκτέθηκαν στην υπό στοιχείο [II (γ)] μείζονα σκέψη της παρούσας. Κατά συνέπεια, ο ενάγων εξαιτίας του τραυματισμού του στο επίδικο τροχαίο ατύχημα θα δαπανήσει στο μέλλον με βεβαιότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων για την ως άνω χειρουργική επέμβαση το ποσό τεσσάρων χιλιάδων εννιακοσίων πενήντα [4.950 €] ευρώ, το οποίο αποτελεί μελλοντική ζημία του, που συνδέεται αιτιωδώς με τον τραυματισμό του στο επίδικο τροχαίο ατύχημα, ανταποκρίνεται δε στο, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας και τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες στο χώρο των συγκεκριμένων χειρουργικών επεμβάσεων, κόστος και ως εκ τούτου δικαιούται να Λάβει ισόποση αποζημίωση από την εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία. Εξάλλου, επί σωματικής βλάβης Λόγω τροχαίου ατυχήματος, η ελεύθερη επιλογή θεράποντος ιατρού, νοσοκομείου, θεραπευτικού ιδρύματος και θεραπευτικής μεθόδου ανήκει στον ίδιο το ζημιούμενο και συνεπώς, στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγων δικαιούται να ζητήσει την δαπάνη υποβολής του στην ως άνω ιατρικά επιβεβλημένη μελλοντική επέμβαση, σε ιδιωτικό θεραπευτήριο και σε χρόνο που εκείνος θα κρίνει κατάλληλο. Μετά ταύτα, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε διαφορετικά και απέρριψε το σχετικό αγωγικό κονδύλιο ως προώρως ασκηθέν με την αιτιολογία ότι «...δεν τυγχάνει βέβαιη εκ των προτέρων η σχετική δαπάνη κατά το χρόνο, που θα αποφασίσει να υποβληθεί ο ενάγων και κυρίως το ποσοστό του ασφαλιστικού του οργανισμού σ' αυτήν και δη στο κόστος νοσηλείας του, ώστε να δύναται να αφαιρεθεί και να προσδιοριστεί επακριβώς η ζημία του», έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 929 εδάφ. α' ΑΚ και εκτίμησε πλημμελώς τις αποδείξεις, δεκτού γενομένου ως βάσιμου κατ' ουσίαν του τέταρτου [υπ αριθμ. 40ς, σελ. 33-36] λόγο της κρινόμενης έφεσής του με τον οποίο πλήττεται η εκκαλουμένη κατά το κεφάλαιο αυτό. Περαιτέρω, ο ενάγων επιχειρεί προκειμένου να στοιχειοθετήσει το αγωγικό κονδύλιο της ειδικής, κατ' άρθρο 931 ΑΚ αποζημίωσης, λόγω προκληθείσας εκ του ένδικου τροχαίου ατυχήματος μόνιμης αναπηρίας και παραμόρφωσης του προσώπου του επικαλείται στο αγωγικό δικόγραφο [α] το υπ' αριθμ. πρωτ. …. ιατρικό πιστοποιητικό του ιατρού - γναθοπροσωπικού χειρουρ­γού της Κλινικής Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του ΠΓΝ «...» ιατρού ... ..., σύμφωνα με το οποίο κατά την επανεξέταση του ενάγοντος στις 27/5/2021 στο τακτικό εξωτερικό ιατρείο της άνω κλινικής, καταγράφηκε, κατ' ακριβή προς τούτου αντιγραφή: «I. Διαπιστώνεται βράχυνση του δεξιού κονδύλου διαταραχή της μορφολογίας της (ΔΕ) κονδυλοειδούς απόφυσης καί του σύστοιχου κονδύλου της κάτω γνάθου. Συγκριτικά το ύψος της ελέγχεται της τάξεως των 13 χιλ. έναντι των 19 χιλ. της αριστερής, με εξάλειψη και του ενδοαρθρικού διαστήματος (διαταραχή της μορφολογίας και της αρχιτεκτονικής της σύστοιχης κόνδυλοι κονδυλικής κεφαλής, σε σημείο που δεν αναγνω­ρίζεται απεικονιστικά). II. Τα υπολείμματα του κονδύλου βρίσκονται παρεκτοπισμένα προς τη βάση του κρανίου λόγω έλξης των μυών. III. Πλήρης αποδιοργάνωση της ΚΓΔ (κροταφογναθικής διάρθρωσης), με δυσλειτουργία κατά την προολίσθηση και τις πλάγιες κινήσεις της γνάθου σε βαθμό δυσχέρειας του λόγου, της κατάποσης και της μάσησης. Βλάβες που στην παρούσα κατάσταση είναι μη ανατάξιμες οι οποίες προκαλούν δυσλει­τουργία σε ποσοστό 10%, σε σχέση με την κατάσταση του ασθενούς πριν το τροχαίο ατύχημα. Στη σημερινή του κατάσταση ο ασθενής δεν έχει πλήρη λειτουργία μάσησης, κατάποσης προολίσθησης καθώς εμφανίζει και αδυνα­μία εκτέλεσης πλάγιων κινήσεων της γνάθου σε βαθμό δυσχέρειας και του λόγου», [β] Επιπροσθέτως του άνω ιατρικού πιστοποιητικού και προς θεμελίωση της εφόρου ζωής και μη αναστρέψιμης παραμόρφωσης του προσώπου του επικαλείται στο αγωγικό δικόγραφό του κατ' ακριβή προς τούτο αντιγραφή: «Α) Συνεπεία των πολλαπλών καταγμάτων του σπλα­χνικού κρανίου τοποθετήθηκαν στο σπλαχνικό κρανίο μου υλικά οστεοσύνθεσης τιτανίου πλάκες και βίδες, τα οποία θα φέρω εφόρου ζωής στο σπλαχνικό κρανίο μου. Β) Φέρω στο πρόσωπο μου ουλές δύσμορφες, ανώμαλες και υπερτροφικές, μεγάλη έκταση και ποσότητα ουλών οι οποίες δεν θα εξαφανιστούν ποτέ ακόμα και αν υποβληθούν σε επίπονες και πολύ ακριβές πλαστικές χειρουργικές επεμβάσεις και θεραπείες. Γ) Απώλεσα τα δόντια 21 και 22 και τοποθετήθηκαν μοσχεύματα οστού και εμφυτεύματα οδόντων...». Και τέλος, γίνεται εκ μέρους του, επίκληση της από 18/5/2021 αξονικής τομογραφίας σπλαχνικού κρανίου από τον ιατρό – ακτινοδιαγνώστη ... τον ιδιωτικού διαγνωστικού κέντρου «…. ΑΕ», όπου καταγράφεται ότι παρατηρήθηκε: «...Ήπια μετατραυματικής ιδεολογίας διαταραχή της μορφολογίας των ρινικών οστών, ιδιαίτερα τον δεξιού, το οποίο ελέγχεται ήπια παρεκτοπισμένο προς τη μέση γραμμή. Παρατηρείται μετατραυματική διαταραχή της μορφολογίας της δεξιάς κονδυλοειδούς απόφυσης και του σύστοιχον κονδύλου της κάτω γνάθου, η οποία ελέγχεται με βράχυνση συγκριτικά (το ύψος της από επίπεδο της μηνοειδούς εντομής ελέγχεται της τάξεως των 13 χιλ. έναντι 19 χιλ. της αριστερής), ενώ συνυπάρχει υπερόστωση κατά την έξω παρυφή της δεξιάς κροταφικής γλήνης, η οποία ερχόταν σε γειτνίαση με την έξω επιφάνεια του παραμορφωμένου δεξιού κονδύλου με αρχόμενη ανάπτυξή ψευδάρθρωσης. Ελάχιστες παχυβλεννογνιτιδικές αλλιώσεις ελέγχονται στο έδαφος των ιγμορείων αντρών και ήπιες σε επαφή με τοιχώματα του δεξιού διαμερίσματος του σφηνοειδούς κόλπον. Οι λοιποί παραρρίνιοι κόλποι ελέγχονται με φυσιολογική πνευμάτωση. Ήπια Σκολίωση ρινικού διαφράγματος με το κυρτό προς τα δεξιά. Χωρίς εικόνα κατάληψης από τον έλεγχο των μαστοειδών κυψελών και των κοιλοτήτων των μέσων ωτών. Ο φάρυγγας και οι απεικονιξόμενες παραφαρυγγικές δομές, καθώς και οι σιελογόνοι αδένες ελέγχονται χωρίς αξιοση­μείωτη παθολογία. Από τον έλεγχο των οφθαλμικών κόγχων δεν βρέθηκαν ευρήματα». Ωστόσο, εν προκειμένω, δεν αποδείχθηκε ότι έχει παραμείνει στον ενάγοντα, εξαιτίας του τραυματισμού του κατά το ένδικο ατύχημα, κάποια μόνιμη και εφόρου ζωής αναπηρία, υπό την εκτεθείσα στην προπαρατεθείσα υπό στοίχ. [II (δ)] μείζονα σκέψη της παρούσας έννοια, δυνάμενη να επηρεάσει δυσμενώς, το μέλλον αυτού, ήτοι την επαγγελματική, οικονομική, κοινωνική και προσωπική-οικογενειακή εξέλιξή του. Αληθές τυγχάνει το γεγονός ότι στην προσκομισθείσα άνω υπό στοιχ. [α] ιατρική γνωμάτευση του ιατρού ... ..., γίνεται μνεία σε ποσοστό μερικής αναπηρίας του ενάγοντος 10% συνδεό­μενη με την αδυναμία εκτέλεσης πλάγιων κινήσεων της κάτω γνάθου και την παρουσία προβλημάτων στη λειτουργία μάσησης, κατάποσης και δυσχέρειας του λόγου, πλην όμως επισημαίνεται ότι αν και έχει παρέλθει χρονικό διάστημα έξι [6] ετών από την επέλευση του ένδικου ατυχήματος και τέσσερα έτη από τη σύνταξη της άνω γνωμάτευσης, δεν υφίσταται από τον μοναδικό, σύμφωνα με άρθρο 6 παρ. 1 του N. 3863/2010 ως ισχύει σήμερα, φορέα πιστοποίησης αναπηρίας για τους ασφαλισμένους όλων των ασφαλιστικών φορέων, ήτοι το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας [ΚΕΠΑ], σχετική πιστοποίηση από την οποία και μόνο μπορεί να προκύψει το ποσοστό της αναπηρίας και το βέβαιο της μονιμότητας [μερικής ή ολικής] αυτής. Επιπροσθέτως, δεν αποδεικνύεται, κατ' αντικει­μενική κρίση και με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας, αλλά ούτε εκ των άνω ιατρικών πιστοποιητικών συνάγεται ότι η τοποθέτηση οστικού μοσχεύματος και εμφυτευμάτων στη θέση των απωλεσθέντων 21ου και 22ου οδόντων του ενάγοντος συντέλεσαν πέραν της πλήρους αποκατά­στασης αυτών στη πρόκληση τυχόν αναπηρίας ή παραμόρφωσης του προσώπου του. Ουδεμία δε μόνιμη εφόρου ζωής παραμόρφωση του προ­σώπου του ενάγοντος, υπό την εκτεθείσα στην προπαρατεθείσα υπό στοίχ. [II (δ)] μείζονα σκέψη της παρούσας έννοια, αποδεικνύεται συνέ­πεια του ένδικου τραυματισμού του και συγκεκριμένα της ήπιας μετατραυματικής διαταραχής [ή της μορφολογίας των ρινικών οστών και [ιι] της μορφολογίας κροταφογναθικής άρθρωσης, ως αυτή η διαταραχή περιγράφεται στην εκτίμηση της αξονικής τομογραφίας σπλαχνικού κρανίου, κρίση η οποία δεν επιρρωνύεται από φωτογραφίες του προ­σώπου του ενάγοντος, όπου θα μπορούσε να αποτυπώνεται οιαδήποτε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου του και κατά τις αντιλήψεις της ζωής, ώστε να συνεκτιμηθεί αν τυχόν υφιστά­μενες αλλοιώσεις καθιστούν το πρόσωπο του αποκρουστικό και κατ'επέκταση αποτελούν καθοριστικό αρνητικό προς τις προσωπικές και κοινωνικές του σχέσεις παράγοντα. Στην έννοια δε της μεταμόρφωσης δεν δύναται να ενταχθούν οι παρατηρηθείσες κατά τα ανωτέρω ουλές, οι οποίες, σύμφωνα με όσα αναλυτικά ήδη έχουν αναπτυχθεί, αναμένεται αν όχι να αποκατασταθούν πλήρως, να βελτιωθούν σε σημαντικό βαθμό μετά την γενόμενη πλαστική χειρουργική επέμβαση. Κατ' επέκταση, ουδεμία δυσμενής συνέπεια αποδεικνύεται, στην μελλοντική κοινωνική και προσωπική-οικογενειακή ζωή του, ομοίως δε και σε σχέση με την μελλοντική επαγγελματική, οικονομική ζωή του, δεδομένου ότι ενάγων συνεχίζει να ασκείτο επάγγελμα του πυρονόμου, χωρίς να αποδεικνύεται από οιοδήποτε υπηρεσιακό έγγραφο αδυναμία [ολική ή μερική] εκτέλεσης των καθηκόντων του, είτε η αλλαγή θέσης αυτού λόγω οιουδήποτε βαθμού μη ανταπόκρισής του, είτε η τυχόν επερχόμενη οικονομική μείωση των αποδοχών του συνεπεία της επικαλούμενης άνω μερικής αναπηρίας του ή παραμόρφωσης. Άλλωστε ούτε ο ίδιος αποδεικνύει με έτερο τρόπο, ότι καθόλο το χρονικό διάστημα από την επιστροφή στην εργασία του [25/9/2021] μέχρι σήμερα, έχουν παρουσιαστεί εμφανή προβλήματα παραμονής στην συγκεκριμένη εργασία, ή τυχόν προσπά­θεια του εύρεσης έτερης πιο αξιόλογης εργασίας, η οποία να απέβη άκαρπη συνεπεία αυτών. Συνεπώς, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφασή του έκρινε όμοια, αν και με ελλιπή αιτιολογία, η οποία, επιτρεπτώς, συμπληρώνεται από το παρόν Δικαστήριο [άρθρο 534 του ΚΠολΔ] και απέρριψε την αγωγή κατά το σχετικό αγωγικό αίτημα της κατ' άρθρο 931 ΑΚ αποζημίωσης, ποσού εβδομήντα χιλιάδων [70.000 €] ευρώ, ως κατ’ ουσίαν αβάσιμο δεν έσφαλε ως την ερμηνεία και εφαρμογή της σχετικής διάταξης του άρθρου 931 ΑΚ και ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός δεύτερος [υπό αριθμ. 2°ς, σελ. 14-22] λόγος της ένδικης έφεσής του.

[IV] Μετά ταύτα, εφόσον δεν υπάρχει άλλος Λόγος προς έρευνα, η κρινόμενη από 29/7/2024 με αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. ενδίκου μέσου .../5-8-2024 και αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. προσδ. .../5-8-2024 έφεση του εκκαλούντος - ενάγοντος ... ... του ..., πρέπει να γίνει δεκτή ως βάσιμη, κατά τα αναλυτικά εκτιθέμενα στο σκεπτικό της παρούσας, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 827/ 2-5-2024 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών στο σύνολό της, δηλαδή και ως προς τα κεφάλαια μετά των αντίστοιχων διατάξεων τους, ως προς τα οποία κρίθηκε, κατά τα ανωτέρω διαλαμβα­νόμενα στο σκεπτικό της παρούσας, ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δεν έχει σφάλει, αλλά και ως προς τα μη εκκληθέντα, προκειμένου, για το ενιαίο του εκτελεστού τίτλου, να εκδοθεί μία απόφαση ως προς τον άνω ενάγοντα και μόνο, που θα περιλαμβάνει και τα μη μεταρρυθμιζόμενα κεφάλαια αυτής, αναγκαίως δε και κατά τη διάταξη των δικαστικών εξόδων, που θα καθοριστούν εξαρχής και θα επιδικαστούν ενιαίως για αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας [βλ. σχετ. ΑΠ 805/2020, ΑΠ 278/ 2019 και ΕφΠειρ 147/2021 δημοσιευμένες στην ΤΝΠ «ΝΟΜΟΣ»] και να διαταχθεί η επιστροφή στον άνω εκκαλούντα του υπ1 αριθμ. …/2024 e-παραβόλου που αυτός κατέθεσε κατά την άσκησή της [άρθρο 495 παρ. 3 495 παρ. 3 προτελευτ. εδάφ. ΚΠολΔ], λόγω της μερικής νίκης του. Ακολούθως, αφού κρατηθεί και δικαστεί η υπόθεση κατ' ουσίαν από το παρόν Δικαστήριο [άρθρο 535 παρ. 1 ΚΠολΔ] πρέπει να γίνει αυτή εν μέρει δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη η από 26/7/2021 με αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. .../26-7-2021 αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδι­κείου Αθηνών απευθυνόμενη και να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας «...Α.Ε.» να καταβάλει στον ενά­γοντα ... ... του ..., το συνολικό ποσό των σαράντα πέντε χιλιάδων οκτακόσιων έντεκα ευρώ και ενενήντα εντός λεπτών [744,40 € (ζημία εκ της ολοσχερούς καταστροφής δίκυκλης μοτοσικλέτας και εξόδων μεταφοράς & φύλαξής της) συν 160 € (ζημία εκ της καταστροφής προσωπικών αντικειμένων, ήτοι δύο μπαγκαζιέρες καί κράνος) συν 9.279,11 € {8.720 € (οδοντιατρικές εργασίες) συν 225 € (οδοντια­τρικές επισκέψεις) συν 308 € (δαπάνη αγοράς φαρμάκων) συν 26,11 € (αιματολογικές εξετάσεις)} συν 1.696 € (δαπάνη πλασματικής απασχό­λησης αποκλειστικής και οικιακής βοηθού) συν 100 € (ζημία εκ κατα­στροφής ρουχισμού & υποδημάτων)συν 67,94 € (ζημία εξ αγοράς μη χρησιμοποιηθέντος αεροπορικού εισιτηρίου) συν 4.950 € (μελλοντική πλαστική επέμβαση) συν 814,46 € (διαφυγόντα κέρδη) συν 28.000 € (χρηματική κατ' άρθρο 932 ΑΚ ικανοποίηση = 45.811,91 €/, με το νόμιμο τόκο επιδικίας από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση [βλ. σχετ. την υπ' αριθμ. … έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Πειραιώς με έδρα το Πρωτοδικείο Αθηνών …], σημειουμένου ότι το κεφάλαιο της εκκαλουμένης περί επιδίκασης, κατόπιν σχετικού αιτήματος της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, τόκων υπερημερίας το οποίο και απορρίφθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμο, δεν προσβλήθηκε με αυτοτελή έφεση εκ μέρους της. Τέλος, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος της εφεσίβλητης - εναγόμενης μέρος των δικαστικών εξόδων του εκκαλούντος - ενάγοντος για αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας, λόγω της μερικής νίκης και ήττας κάθε διαδίκου, κατά τα ειδικότερα διαλαμβανόμενα στο διατακτικό της παρούσας [άρθρα 178 παρ. 2, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ σε συνδ. με τις διατάξεις των άρθρων 63 παρ. 1 στοιχ. і περ. α', 68 παρ. 1 και 69 παρ. εδάφ. α' N. 4194/2013 «Κώδικας Περί Δικηγόρων»].

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ κατ' αντιμωλία των διαδίκων την από 29/7/2024 με αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. ενδίκου μέσου .../5-8-2024 και αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. προσδ. .../5-8-2024 έφεση.

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και κατ' ουσίαν την από 29/7/2024 με αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. ενδίκου μέσου .../5-8-2024 και αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. προσδ. .../5-8-2024 έφεση.

ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ την 827/2-5-2024 οριστική απόφαση του Μονο­μελούς Πρωτοδικείου Αθηνών [Ειδική Διαδικασία Περιουσιακών Διαφορών-Διαφορές για ζημιές από αυτοκίνητα].

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή του κατατεθέντος από τον εκκαλούντα ... ... του ... υπ' αριθμ. …./2024 e-παραβόλου σ' αυτόν.

ΚΡΑΤΕΙ την υπόθεση και ΔΙΚΑΖΕΙ κατ' ουσίαν επί της από 26/7/2021 με αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. .../26-7-2021 αγωγής του ενάγοντος ... ... του ..., προς το Μονομελές Πρωτο­δικείο Αθηνών απευθυνομένης.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ό ,τι κρίθηκε απορριπτέο.

ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την από 26/7/2021 με αριθμ. έκθ. κατάθ. δικογρ. .../26-7-2021 αγωγή.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ την υποχρέωση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας «...Α.Ε.» να καταβάλει στον ενάγοντα ... ... του ..., το συνολικό ποσό των σαράντα πέντε χιλιά­δων οκτακόσιων έντεκα ευρώ και ενενήντα εντός λεπτών [45.811,91 €], με το νόμιμο τόκο επιδικίας από την επίδοση της αγωγής μέχρι την πλήρη εξόφληση.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την άνω εφεσίβλητη - εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία σε μέρος των δικαστικών εξόδων του εκκαλούντος – ενάγοντος για αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας, το οποίο προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων σαράντα [2.740 €] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίστηκε και δημοσιεύθηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στη Αθήνα την … Αυγούστου του έτους 2025, με απόντες τους διαδίκους και τους πληρεξούσιους δικη­γόρους τους.

 

Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ