ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. ΑΑΔΕ. ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ. ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ. ΜΕΙΩΣΗ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗΣ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗΣ ΤΙΜΗΣ ΠΩΛΗΣΕΩΣ. ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ. ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΗ ΖΗΜΙΑ. ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. ΕΥΘΥΝΗ ΚΡΑΤΩΝ – ΜΕΛΩΝ. ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΔΕΕ. ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. Προϋποθέσεις αδικοπρακτικής ευθύνης του Δημοσίου. Στην περίπτωση νομοθέτησης, ευθύνη του δημοσίου προς αποζημίωση του ζημιωθέντος γεννάται, όλως εξαιρετικώς, μόνον αν οι επιζήμιες συνέπειες επέρχονται απευθείας από την επίμαχη διάταξη, πριν και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εφαρμογή της, είτε με πράξη της διοίκησης, είτε με διμερή δικαιοπραξία. Όταν ο κανόνας δικαίου αφορά συμβατικό όρο και, επομένως, είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί μόνο στο πλαίσιο συμβατικής σχέσης, οι επιζήμιες συνέπειες δεν επέρχονται ευθέως από τη θέσπιση της επίμαχης διάταξης, αλλά από την εφαρμογή της. Στην περίπτωση αυτή δεν στοιχειοθετείται η κατ’ εξαίρεση αστική ευθύνη του δημοσίου από πράξη νομοθετικού οργάνου ή της κανονιστικώς δρώσας διοίκησης, αφού ελλείπει η ως άνω προϋπόθεση, ήτοι η ζημία να προκαλείται ευθέως από τη νομοθετική ή κανονιστική ρύθμιση. Αρχή της ευθύνης των κρατών – μελών για ζημίες που προκαλούνται στους ιδιώτες από παραβιάσεις του ενωσιακού δικαίου που τους καταλογίζονται. Προϋποθέσεις αποζημιώσεως ζημιωθέντων ιδιωτών. Ευθύνη του Δημοσίου προς αποζημίωση για ζημία προκληθείσα εξ αιτίας παράβασης του ενωσιακού δικαίου. Τυχόν αξίωση κατά του Δημοσίου για την αποκατάσταση της ζημίας, περιουσιακής και μη, που επικαλείται ιδιοκτήτης οικιακού φωτοβολταϊκού συστήματος ότι υπέστη από νομοθέτηση των διατάξεων της υποπαρ. ΙΓ.1 της παρ. ΙΓ του αρ.1ου του Ν.4254/14 κατά παράβαση διατάξεων υπέρτερης ισχύος του εθνικού και, εν γένει, ευρωπαϊκού δικαίου, δεν μπορεί να θεμελιωθεί στο άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, καθ’ όσον δεν συντρέχει μία από τις σωρευτικώς απαιτούμενες, τόσο από το ενωσιακό όσο και από το εσωτερικό δίκαιο, προϋποθέσεις για την ευθύνη του κράτους προς αποζημίωση και, συγκεκριμένα, η προϋπόθεση της ύπαρξης αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παράβασης και της ζημίας. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αποφανθεί δεσμευτικώς, πως η ενίσχυση του Ν.4254/14 αποτελεί παράνομη κρατική ενίσχυση υπέρ των παραγωγών Α.Π.Ε., λόγω παράλειψης των αρμόδιων ελληνικών αρχών να της κοινοποιήσουν το σχετικό μέτρο προτού θεσπισθεί και να αναμείνουν την εκτίμησή της, προτού αυτό τεθεί σε εφαρμογή, το αιτούμενο ποσό της διαφοράς μεταξύ της ενίσχυσης με βάση την τιμή που ίσχυε αρχικώς βάσει του προϊσχύσαντος κανονιστικού καθεστώτος και εκείνης που πράγματι εισπράχθηκε, με βάση τη νέα, μειωμένη τιμή του νεότερου νόμου, έχει χαρακτήρα κρατικής ενίσχυσης και όχι «αποζημιώσεως», κατά τη σχετική νομολογία του ΔΕΕ. Τυχόν επιδίκαση από το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο των ποσών που αξιώνουν οι ενώπιόν του ενάγοντες θα ισοδυναμούσε με θέσπιση άλλης κρατικής ενίσχυσης υπέρ των παραγωγών με δικαστική απόφαση, πράγμα ανεπίτρεπτο ως μη ανήκον στη δικαστική εξουσία. Απορρίπτει την αγωγή. [ Αρ. 105 ΕισΝΑΚ, αρ.1ο παρ.ΙΓ’ Ν.4254/14, αρ. 107 παρ. 1, 108 παρ. 3 ΣΛΕΕ ]