ΙΠΤΑΜΕΝΟΙ ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ – ΘΕΣΗ ΥΠΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ – ΕΙΔΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡ.6 ΤΟΥ Ν.3717/08 – ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ – Ν.4254/14 – ΛΟΓΟΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ – ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΤΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΕΝΔΙΚΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Εν προκειμένω, ο εκκαλών, ήδη συνταξιούχος, πρώην ιπτάμενος χειριστής, αρχικά της «Ολυμπιακής Αεροπλοΐας Α.Ε.» και, ακολούθως, της «Ολυμπιακές Αερογραμμές Α.Ε.», του οποίου η σύμβαση καταγγέλθηκε μετά από την θέση της τελευταίας, υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης, ζητά να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη, κατά το μέρος που με αυτή απορρίφθηκε η αγωγή του, με την οποία είχε ζητήσει να αναγνωριστεί η υποχρέωση του ήδη εφεσίβλητου Δημοσίου, να του καταβάλει το ποσό των 174.043,44 ευρώ, που αφορά την ειδική κοινωνική ενίσχυση του αρ. 6 παρ. 1 του Ν.3717/08, που προβλέφθηκε για τους ιπτάμενους χειριστές, μετά από τη θέση των αναφερόμενων στο νόμο εταιριών υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης. Ειδικότερα, με την έφεση, ο εκκαλών βάλλει κατά των αιτιολογιών της πρωτόδικης απόφασης με τις οποίες κρίθηκε σύμφωνη με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. η αναδρομική κατάργηση της ειδικής κοινωνικής ενίσχυσης του αρ. 6 του Ν.3717/08. Κρίνεται από το παρόν Δικαστήριο, ότι η αναδρομική από 26.11.2008 κατάργηση της ένδικης κρατικής παροχής κοινωνικού χαρακτήρα, με ιδιαιτέρως ευνοϊκό πρόσημο για τους ιπτάμενους χειριστές αεροσκαφών, οι οποίοι άσκησαν το δικαίωμα επιλογής υπέρ της συνταξιοδότησης τους και όχι υπέρ της μεταφοράς τους προς εργασία στην Υ.Π.Α., ενόψει της θέσης σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης της εργοδότριας αυτών αεροπορικής εταιρίας, όπως ο εκκαλών, υπαγορεύτηκε για λόγους επιτακτικού δημόσιου συμφέροντος, συναπτόμενους με την οικονομική αδυναμία του Κράτους, σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης δημοσιονομικής κρίσης – Οι ανωτέρω δε, λόγοι δημοσίου συμφέροντος συνέτρεχαν ήδη κατά τον χρόνο στον οποίο αναγόταν η υποχρέωση καταβολής των δόσεων της εν λόγω οικονομικής παροχής και όχι μόνο κατά τον χρόνο θέσπισης των διατάξεων του Ν.4254/14. Επομένως, η καταργητική διάταξη της ένδικης παροχής δεν αντίκειται, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, σε συνταγματική ή άλλη υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη και, ως εκ τούτου, δεν υφίσταται υποχρέωση του Δημοσίου προς καταβολή των αιτηθέντων ποσών ευθέως, βάσει του Ν.3717/08, ή ως αποζημίωση, κατά αρ. 105 του ΕισΝΑΚ, ελλείψει παράνομης πράξης ή παράλειψης των οργάνων του, όπως ορθώς κρίθηκε και πρωτοδίκως. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 4461/19 απόφασης του ΔιοικΠρωτΑθ. [ Αρ. 14Α Ν.3429/05, αρ. 40 παρ.2 Ν.3710/08, αρ.2, 3, 6 παρ. 1, 8 Ν.3717/08, Ν.3845/10, αρ.1ο παρ.ΙΑ Ν.4093/12, αρ.1ο παρ.Γ Ν.4254/14, αρ. 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 17 Συντ., αρ.6 παρ.1 ΕΣΔΑ, αρ.1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ, αρ.17 ΧΘΔΕΕ ]