ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΑΓΩΓΩΝ ΔΙΑΖΥΓΙΟΥ – ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΚΑΤ’ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΗΔΗ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΥΣΑΣ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΝΝΟΜΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΕΦΕΣΗΣ. ΣΩΡΕΥΣΗ ΣΤΟ ΔΙΚΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΗΔΗ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΥΣΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΓΗΣ ΓΙΑ ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΥΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΩΣ ΝΟΜΩ ΑΒΑΣΙΜΗΣ – ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΑΔΙΚΟΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ/ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΛΗΤΟΥ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΥΣΑΣ – ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡ.559 ΑΡ.1 ΠΑΡ.1 ΚΠΟΛΔ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ – ΔΕΚΤΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΝΑΙΡΕΣΗ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΝΑΙΡΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ. Σώρευση αγωγής διαζυγίου και αγωγής για επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης από αδικοπραξία συζύγου. Ειδικότερα, εν προκειμένω, με την αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται τελέσίδικη απόφαση του ΕφΘεσ, που εκδόθηκε επί της έφεσης της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή του αντιδίκου της και είχε απαγγελθεί η λύση του γάμου τους για λόγο που αφορά αποκλειστικά την ήδη αναιρεσείουσα, ενώ είχε απορριφθεί η αγωγή της ίδιας για λύση του γάμου τους για λόγο που αφορά αποκλειστικά τον εναγόμενο, ήδη αναιρεσίβλητο, καθώς και η σωρευόμενη αγωγή για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης της. Με την προσβαλλόμενη δε, απόφαση του ΕφΘεσ, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, ελλείψει εννόμου συμφέροντος, η έφεση κατά το κεφάλαιο κατά το οποίο απορρίφθηκε η αγωγή της περί λύσεως του γάμου της και έγινε δεκτή η έφεση κατά το μέρος που προσέβαλε το κεφάλαιο κατά το οποίο είχε απορρίψει ως ουσία αβάσιμη την αγωγή της αναιρεσείουσας για χρηματική ικανοποιήση λόγω ηθικής βλάβης, απορρίπτοντάς την ως νόμω αβάσιμη. Κατ’αρχάς, στην περίπτωση συνεκδικάσεως αντίθετων αγωγών διαζυγίου, με τις οποίες καθένας από τους συζύγους ζητεί τη λύση του γάμου για ισχυρό κλονισμό από λόγο που αφορά το πρόσωπο του άλλου, όπως εν προκειμένω, εάν η μία από αυτές γίνει δεκτή και η άλλη απορριφθεί, ο διάδικος του οποίου η αγωγή απορρίφθηκε δεν έχει έννομο συμφέρον να ασκήσει έφεση. Έτσι, εν προκειμένω, οι προβαλλόμενες με τον πρώτο λόγο αναίρεσης αιτιάσεις της αναιρεσείουσας ότι υφίστατο έννομο συμφέρον αυτής να προσβάλει την πρωτόδικη απόφαση με έφεση κατά το κεφάλαιο αυτό, είναι αβάσιμες. Ωστόσο, με το να κρίνει το Εφετείο την αγωγή για την επιδικάση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης της αναιρεσείουσας, ως μη νόμιμη, εσφαλμένα ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε τις διατάξεις των αρ. 59, 914, 932 ΑΚ, που ήταν εφαρμοστέες, καθώς τα περιγραφόμενα στην αγωγή περιστατικά, αποτελούν πράγματι αδικοπρακτική συμπεριφορά του αναιρεσιβλήτου, υπό την μορφή της εξυβρίσεως, απειλής, δυσφήμησης, βιαιοπραγίας και απόπειρας αυτής, με συνέπεια να γεννάται, κατ’ αρχήν, δικαίωμα καταβολής χρηματικού ποσού προς ικανοποίηση της ηθικής βλάβης της αναιρεσείουσας. Επομένως, το Εφετείο υπέπεσε στην από τον αρ. 1 του αρ. 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια και συνακόλουθα ο δεύτερος λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος. Αναιρεί την υπ’αρ. 959/24 απόφαση του ΜονΕφΘεσ κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό – Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση. [ Αρ. 68, 495 παρ.3, 516 παρ. 2, 556 παρ. 2, 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, αρ.57,59, 281,299,914, 919, 920, 932,1439 παρ.1,1442,1444 παρ.1 ΑΚ, αρ. 2 παρ.1, 25 παρ. 3 Συντ. ]