ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ – ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΑΓΩΓΗ – ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ – ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΑΓΩΓΗΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ. Αίτηση αναίρεσης – Αστική ευθύνη του Δημοσίου – Αγωγή αποζημίωσης. Για την επίλυση των διαφορών που αναφύονται μεταξύ φορολογούσης αρχής και φορολογουμένου κατά τον καταλογισμό των φόρων κ.λπ., συμπεριλαμβανομένων και των διαφορών που αφορούν αναγνώριση φορολογικής απαλλαγής ή μειώσεως, καθώς και την επιστροφή φόρων κ.λπ., ο φορολογούμενος δύναται να ασκήσει ενώπιον του αρμόδιου τακτικού διοικητικού δικαστηρίου αποκλειστικώς και μόνο το ένδικο βοήθημα της προσφυγής υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις των άρθρων 73 επ. του ΚΦΔ, όχι δε και το ένδικο βοήθημα της αγωγής, το οποίο προβλέπεται από τον Ν.702/77 και τον Ν. 1406/83 για άλλες κατηγορίες διοικητικών διαφορών και ασκείται κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο Π.Δ. 341/78. Ούτε με το άρθρο 19 του Ν.1868/89, με το οποίο προβλέφθηκε η αυτοτέλεια της αγωγής σε σχέση με την προσφυγή ή άλλα ένδικα βοηθήματα, επεκτάθηκε η δυνατότητα άσκησης αγωγής στις ανωτέρω διαφορές, δεδομένου ότι το εν λόγω άρθρο δεν περιέχει τέτοια πρόβλεψη, αλλά απλώς ρυθμίζει ζητήματα που αφορούν τη σχέση αγωγής με την προσφυγή και άλλα ένδικα βοηθήματα στις περιπτώσεις που ήδη προβλέπεται από τον νόμο η άσκηση αγωγής. Η κρίση του δικάσαντος δικαστηρίου ότι η αποδιδόμενη με την ένδικη αγωγή παράνομη παράλειψη της φορολογικής αρχής για την επιστροφή του αιτηθέντος ποσού ΦΠΑ γεννά φορολογική αξίωση, την ικανοποίηση της οποίας η αναιρεσείουσα όφειλε να επιδιώξει προηγουμένως με προσφυγή ουσίας, και ότι, ως εκ τούτου, η μη άσκηση της εν λόγω προσφυγής καθιστά απαράδεκτη την ένδικη αγωγή, είναι νομίμως αιτιολογημένη. Τούτο διότι, σύμφωνα με την πλειοψηφήσασα γνώμη, κατά την έννοια των άρθρων 78, 80 παρ. 2 και 71 παρ. 4 του ΚΔΔ, για την παραδεκτή άσκηση της αγωγής αποζημίωσης, η οποία θεμελιώνεται σε παράνομη, μεταξύ άλλων, άρνηση ή παράλειψη επιστροφής φόρου, απαιτείται η προηγούμενη άσκηση προσφυγής ουσίας, καθώς το δικαστήριο της αγωγής δεν έχει εξουσία να ελέγχει παρεμπιπτόντως τη νομιμότητα της πράξης ή της παράλειψης της φορολογικής αρχής κατά της οποίας είτε δεν έχει ασκηθεί προσφυγή είτε έχει ασκηθεί αλλά έχει απορριφθεί, τέτοιος δε παρεμπίπτων έλεγχος, κατ’ εξαίρεση, χωρεί επιτρεπτώς μόνον εφόσον, ασκηθείσης της προσφυγής, εκλείψει το αντικείμενο της επ’ αυτής δίκης. Απορρίπτει την αίτηση. [ Aρ. 105-106 ΕισΝΑΚ, 71 παρ. 4, 78, 80 παρ. 2 ΚΔΔ ]