ΤΡΑΠΕΖΑ – ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΣΥΜΒΑΣΗ ΠΙΣΤΩΣΗΣ ΜΕ ΑΛΛΗΛΟΧΡΕΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ – ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΓΟΣ – ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ. ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ – ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ – ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ. ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΜΕΝΟ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ. ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ – ΛΟΓΟΙ ΑΝΑΚΟΠΗΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ. Οι ανακόπτοντες, κατ’ αρχάς, ζητούν την ακύρωση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής, διότι η απαίτηση είναι μη εκκαθαρισμένη, καθώς το ύψος του επιτοκίου της σύμβασης προσδιορίστηκε όλως αορίστως – Ωστόσο, ο λόγος αυτός της ανακοπής τυγχάνει νομικά αβάσιμος, διότι για το εκκαθαρισμένο της απαίτησης δεν απαιτείται να αναφέρεται το ύψος του επιτοκίου που εφαρμόσθηκε. Εξάλλου, στην επίμαχη σύμβαση πίστωσης και στον όρο 2 αυτής, ορίστηκε με τρόπο σαφή το επιτόκιο της πίστωσης, που είναι απολύτως ορισμένο. Εκθέτουν περαιτέρω οι ανακόπτοντες ότι δεν αποδεικνύεται εγγράφως, ότι μεταβιβάσθηκαν λόγω τιτλοποίησης στην δικαιούχο αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού αμφότερες οι συμβάσεις, ούτε ότι ανατέθηκε στην αιτούσα την έκδοση της διαταγής πληρωμής και καθ’ης η ανακοπή η διαχείριση απαιτήσεων – Ωστόσο, προκύπτει ότι μεταβιβάσθηκε και η απαίτηση από τη σύμβαση πίστωσης και τις πρόσθετες πράξεις αυτής, βάσει των οποίων εκδόθηκε η διαταγή πληρωμής, δημοσιευθείσας της σχετικής μεταβολής (επαναγοράς) της σύμβασης πώλησης και μεταβίβασης, στο δημόσιο βιβλίο του Ενεχυροφυλακείου. Επίσης, οι ανακόπτοντες βάλλουν κατά του ύψους και του εκκαθαρισμένου της απαίτησης, επικαλούμενοι και την παράνομη μετακύλιση της εισφοράς του Ν. 128/75 και τον ανατοκισμό της, ωστόσο ο λόγος αυτός της ανακοπής τυγχάνει αόριστος, πέραν δε, της αοριστίας του, είναι και μη νόμιμος, δεδομένου ότι η μετακύλιση της εισφοράς αυτής στον πιστούχο, έγκυρα μπορεί να συμφωνηθεί συμβατικά. Ισχυρίζονται δε, ότι η διαταγή πληρωμής είναι ακυρωτέα, διότι στην ένδικη σύμβαση περιέχεται όρος, σύμφωνα με τον οποίο υποχρεούνται να καταβάλλουν τόκο, υπολογιζόμενο με βάση έτος 360 ημέρες, ο οποίος είναι άκυρος ως καταχρηστικός – Ο λόγος, όμως, αυτός της ανακοπής κρίνεται απορριπτέος ως αόριστος. Τέλος, ο κρινόμενος λόγος περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος της καθ’ής Τράπεζας, θα πρέπει να απορριφθεί, ως μη νόμιμος, καθώς η συμπεριφορά της τελευταίας δεν υπερέβη, στην επίδικη περίπτωση τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη και τα χρηστά ήθη. Απορρίπτει την ανακοπή και επικυρώνει τη διαταγή πληρωμής. [ Αρ. 623, 626 παρ. 2-3, 630 – 631, 904 παρ.2 ΚΠολΔ, αρ.47 παρ. 2 Ν.Δ. 17-7/13-8-1923, αρ. 112 ΕισΝΑΚ, αρ. 669 ΕμπΝ, αρ. 174, 281, 361, 853, 858, 862, 863, 866- 868, 873-874 ΑΚ, αρ. 112 ΕισΝΑΚ, αρ. 64-67 ΝΔ της 17-7/13-8-1923, Ν. 4354/2015, αρ. 3 Ν.2844/00, αρ. 3 Ν.128/1975, ΚΥΑ ΖΙ-699/23-6-2010, Οδ. 2008/48/ΕΚ, αρ. 3 παρ.1 Ν.2842/00, αρ.1 παρ. 4 Ν.2251/94 ]