ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΒΟΗΘΟΥ ΜΑΓΕΙΡΑ – ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΕΣ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΕΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ – ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΜΙΣΘΩΝ – ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ ΑΔΕΙΑΣ-ΕΟΡΤΩΝ – ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΡΓΟΔΟΤΗ – ΕΥΘΥΝΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥ. ΕΦΕΤΕΙΟ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. Εν προκειμένω, η ενάγουσα/εκκαλούσα εξέθετε ότι είχε προσληφθεί από τον πατέρα της εναγόμενης, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, προκειμένου να εργαστεί ως βοηθός μάγειρα-λαντζιέρα και υπάλληλος σερβιρίσματος στην ταβέρνα που διατηρούσε, ότι είχαν συμφωνήσει ότι θα εργαζόταν 8 ώρες ημερησίως και πέντε ημέρες εβδομαδιαίως, ωστόσο παρά τη μεταξύ τους συμφωνία, την απασχολούσε και το Σάββατο, χωρίς να της καταβάλει την αντίστοιχη αμοιβή της – Ότι για το χρονικό διάστημα από τον Ιανουάριο του 2017 έως και 12-7-2021, ο μισθός που της καταβαλλόταν ήταν μικρότερος από τον συμφωνηθέντα των 800 ευρώ και τα δώρα εορτών, οι αποδοχές και το επίδομα αδείας, ήταν κατώτερα αυτών που δικαιούνταν, ενώ εργαζόταν και κατά τη διάρκεια της νύκτας, τις ώρες 22.00 έως 2.00, μη λαμβάνοντας την αντίστοιχη προσαύξηση – Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι ο εργοδότης της απεβίωσε και μοναδική εξ αδιαθέτου κληρονόμος του είναι η εναγόμενη – κόρη του, η οποία δεν κατήγγειλε τη μεταξύ τους σύμβαση εργασίας, αλλά και δεν της έχει καταβάλει κανένα ποσό για τις ημέρες που εργάστηκε τον Ιούλιο του έτους 2021, ούτε το δώρο Χριστουγέννων και το επίδομα αδείας για το έτος 2021. Κατ’ αρχάς η εναγόμενη, ως καθολική διάδοχος του πατέρα της – εργοδότη της ενάγουσας ευθύνεται για τις αξιώσεις της τελευταίας που υπήρχαν κατά τον χρόνο επαγωγής της κληρονομιάς, ωστόσο, μετά το κλείσιμο και τη διακοπή λειτουργίας της επιχείρησής του, δεν μεταβιβάστηκε σ’ αυτή η σύμβαση εργασίας, αφού δεν συνέχισε την επιχείρηση. Κρίνει ως αβάσιμη την ένσταση της εναγομένης περί αοριστίας της αγωγής. Επίσης, απορρίπτει την ένσταση εκ του αρ.281 ΑΚ, ως μη νόμιμη, διότι μόνη η αδράνεια της ενάγουσας – εργαζομένης να διεκδικήσει τις επίδικες αποδοχές της και η έλλειψη διαμαρτυρίας της επί σειρά ετών, και αν ακόμη δημιούργησε στην εναγομένη την εύλογη πεποίθηση ότι δεν υπάρχει ή ότι δεν πρόκειται να ασκηθεί το ένδικο δικαίωμα, δεν αρκεί για να καταστήσει τη μεταγενέστερη άσκηση αυτού καταχρηστική. Προσδιορίζει τις αιτίες και τα ποσά που η ενάγουσα δικαιούται και ειδικότερα κρίνει ότι πρέπει να υποχρεωθεί η εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα, για το επίδικο χρονικό διάστημα από 1-1-2017 έως 12-7-2021, το συνολικό ποσό των [ 17.931,03 (διαφορές δεδουλευμένων μισθών) + 1.327,24 (διαφορές δώρου Χριστουγέννων) + 609,03 (διαφορές δώρου Πάσχα) + 753,72 (διαφορές επιδόματος αδείας) + 2.203,53 (προσαύξηση νυκτερινής εργασίας)=] 22.806,55 ευρώ, με το νόμιμο τόκο. Δέχεται εν μέρει την αγωγή. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αρ. 6379/23 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ.4 της Π.Υ.Σ 6/28-2-2012, Υ.Α 4241/127/ 30.01.2019 , αρ. 103 N.4172/13, αρ. 3, 174, 180, 281, 340, 345,346,648, 651, 653, 655, 675 παρ. 2, 679, 904 ΑΚ, αρ. 8 Ν.2112/20, αρ. 8 παρ. 4 Ν.4020/59, αρ.1 παρ. 1 Ν.1082/80, αρ. 1 παρ.1-3, 10 Υ.Α. 19040/1981, αρ. 2 παρ.2 Ν.Δ.3755/57, αρ.1 Ν.Δ.147/73, αρ.4 Β.Δ 748/66, αρ.2 , 5 παρ.1 Α.Ν 539/45, αρ.1 παρ. 1 και 3 Ν.1346/83, αρ.3 Ν.4504/66, αρ. 13 παρ. 1 Ν.3227/04, αρ. 1 παρ. 1 Ν.3302/04 ]