ΤΡΟΧΑΙΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ – ΣΥΝΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ – ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΖΟΥ – ΑΓΩΓΗ ΤΕΚΝΩΝ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΛΟΓΩ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ – ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ. ΑΘΡΟΙΣΤΙΚΗ Η ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΧΟ ΤΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΗΜΙΩΣΑΝΤΑ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΣΦ.ΦΟΡΕΑ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Eν προκειμένω οι ενάγοντες και ήδη εκκαλούντες εξέθεταν ότι ο α’ εναγόμενος και ήδη α’ εφεσίβλητος, οδηγώντας Δ.Χ.Φ. αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του β’ εναγομένου-εφεσιβλήτου, ασφαλισμένο στη γ’ εναγόμενη-εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, παρέσυρε τον πατέρα των εναγόντων (όπως οι τέσσερις πρώτοι από αυτούς -άπαντες τότε ανήλικοι- εκπροσωπούνταν από τη μητέρα τους), με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του – Ζητούσαν δε, λόγω της αδυναμίας τους να αυτοδιατραφούν, με συνυπολογισμό του ποσοστού της συνυπαιτιότητας (35%) του θανατωθέντος πατέρα τους, να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων, αποζημίωση λόγω στέρησης διατροφής. Προκύπτει ότι τα εισοδήματα του θανόντος προέρχονταν από την εργασία του ως αυτοκινητιστή, ενώ, με δεδομένη τη μέχρι το χρόνο του ατυχήματος καλή κατάσταση της υγείας του και το προσδόκιμο της ηλικίας των ανδρών, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα ζούσε τουλάχιστον έως το έτος 2042, οπότε και θα συνταξιοδοτούνταν με τη συμπλήρωση του 67ου έτους της ηλικίας του. Κατά το διάστημα αυτό θα εξακολουθούσε να εργάζεται, με βάσιμη δε, πιθανότητα, θα εξακολουθούσε να κερδίζει τουλάχιστον το ποσό των 1.500 ευρώ μηνιαία. Εξάλλου, η σύζυγος του θανατωθέντος, μητέρα των εναγόντων,δεν εργαζόταν κατά τον χρόνο του ατυχήματος ούτε και μπορεί να εργαστεί, καθόσον είναι επιφορτισμένη πλέον μόνη της με την ανατροφή της πολυμελούς οικογένειας της. Πρέπει δε να ειπωθεί ότι κατά τον υπολογισμό του ποσού της διατροφής που δικαιούνται τα τέκνα δεν απαιτείται η εφαρμογή συγκεκριμένου μαθηματικού υπολογισμού και η παράθεση στην παρούσα απόφαση μαθηματικών πράξεων, καθόσον το δικαστήριο καθορίζει το ποσό, βάσει των δυνάμεων των συζύγων. Έναντι αυτών των ποσών, καθένας από τους ενάγοντες λαμβάνει από τον Ε.Φ.Κ.Α., ως σύνταξη, λόγω του θανάτου του πατέρα τους, καθαρό ποσό 67,68 ευρώ, το οποίο, μάλιστα, αυτοί προαφαιρούν στην αγωγή τους από την αποζημίωση που κατ’ αρχάς δικαιούνται γι’ αυτήν την αιτία, μολονότι η κρατούσα στη νομολογία γνώμη δέχεται την αθροιστική είσπραξη από τον δικαιούχο, τόσο της οφειλόμενης από τον τρίτο αποζημίωσης, όσο και της οφειλόμενης σύνταξης από τον ασφαλιστικό φορέα, με αιτιολογία το ανεκτίμητο της ζωής και το γεγονός ότι εν ζωή του θύματος κατά κανόνα καταβλήθηκαν από αυτόν ασφαλιστικές εισφορές και με βάση την οποία προκρίνεται οι οικείοι του θύματος να εισπράξουν αθροιστικά την αποζημίωση και τη σύνταξη, αντί να απαλλαγεί ο ζημιώσας. Προσδιορίζει αναλυτικά τα ποσά που οι ενάγοντες δικαιούνται. Έσφαλε λοιπόν, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που απέρριψε ως αβάσιμη την αγωγή αναφορικά με τα συγκεκριμένα κονδύλια. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ. 13254/22 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ.928, 929, 930 παρ.1, 1489 παρ.2, 1493 ΑΚ ]