ΡΥΠΟΓΟΝΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ – ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΕΚΠΟΜΠΩΝ ΑΕΡΙΟΥ- ΣΥΜΒΑΣΗ ΠΩΛΗΣΗΣ – ΥΠΑΙΤΙΑ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΠΑΡΟΧΗΣ – ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ – ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ. ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΡΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. ΕΦΕΤΕΙΟ. Η ενάγουσα ανώνυμη εταιρεία, διατηρώντας μεταλλουργικό εργοστάσιο, εξέθετε στην αγωγή της ότι υπάγεται στην έννοια της ρυπογόνου εγκατάστασης κατά την ΚΥΑ 181478/965/26-09-2017 και ως εκ τούτου της αποδίδεται ετησίως ποσότητα δικαιωμάτων εκπομπών αερίου (ΕΠΑε), ότι με τη μεσολάβηση της δεύτερης εναγόμενης, εδρεύουσας στη Βουλγαρία εταιρείας, συνήφθη μεταξύ της ιδίας (ενάγουσας) και της πρώτης εναγόμενης, εδρεύουσας στην Πολωνία εταιρείας, σύμβαση πώλησης, δυνάμει της οποίας η ενάγουσα παρέδωσε στην πρώτη εναγόμενη 800.000 ΕuAs, καθώς και σύμβαση επαναγοράς των δικαιωμάτων αυτών, ωστόσο η πρώτη εναγόμενη προέβη στη μεταβίβαση μόνο 20.000 ΕuAs, ενώ για τα λοιπά δικαιώματα ισχυρίστηκε ότι αδυνατεί να εκτελέσει τη μεταβίβαση αυτή, καθόσον λόγω αλλαγής του νομοθετικού πλαισίου στην Πολωνία, στερούταν της απαιτούμενης άδειας. Η ένδικη αγωγή, που αφορά σε υπόθεση με στοιχεία αλλοδαπότητας ασκήθηκε ενώπιον του ΠολΠρωτΑθ που ήταν αρμόδιο καθ’ ύλην και κατά τόπον για την εκδίκαση αυτής, σύμφωνα με τον Καν.(ΕΚ) 1215/2012, όπως κρίθηκε με την εκκαλουμένη – Εν προκειμένω δε, η δωσιδικία των ελληνικών δικαστηρίων θεμελιώνεται κατά το άρθρο 7 παρ. 1 του Κανονισμού εκ του τόπου που έπρεπε να εκπληρωθεί η συμβατική οφειλή. Προκύπτει εν προκειμένω, ότι η πρώτη εναγόμενη δεν μεταβίβασε στις 27 Απριλίου 2018 τα 420.000 δικαιώματα εκπομπής αερίων ρύπων, ως υποχρεούταν από την σχετική σύμβαση, αλλά ούτε και μεταγενέστερα, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της ενάγουσας, παρά μόνο στις 10-5-2018 η πρώτη εναγόμενη μεταβίβασε στο λογαριασμό της ενάγουσας ποσότητα 20.000 ΕuAs, ενώ στις 11-5-2018 ενημέρωσε την ενάγουσα ότι αδυνατεί να προβεί στη μεταβίβαση των υπολοίπων δικαιωμάτων λόγω αλλαγής στη νομοθεσία της Πολωνίας, βάσει της οποίας απαιτούταν πλέον άδεια για τη διενέργεια τέτοιων συναλλαγών. Κρίνεται ότι η πρώτη εναγόμενη υπέχει υποχρέωση αποζημίωσης της ενάγουσας, διότι η αδυναμία παροχής δεν είναι ανυπαίτια, αλλά οι νόμιμοι εκπρόσωποί της υπαιτίως, και δη από αμέλεια, δεν μερίμνησαν για την απόκτηση της σχετικής άδειας. Περαιτέρω, η πρώτη εναγόμενη δεν ενημέρωσε εγκαίρως την ενάγουσα για την επέλευση της αδυναμίας. Υποχρεούται λοιπόν, στην καταβολή αποζημίωσης προς την ενάγουσα, που αντιστοιχεί στο διαφέρον εκπληρώσεως κατά το χρόνο που όφειλε να εκπληρωθεί η παροχή. Επίσης, δεν αποδεικνύεται κατάχρηση της λειτουργίας του εταιρικού θεσμού της πρώτης εναγόμενης και συνακόλουθα δεν συντρέχει περίπτωση άρσης της αυτοτέλειας του νομικού προσώπου της, με περαιτέρω συνέπεια να μην επεκτείνεται η ευθύνη της πρώτης εναγόμενης και στη δεύτερη αυτών, απορριπτομένης της αγωγής ως προς αυτή (δεύτερη εναγόμενη), ενώ δεν προέκυψε και ότι η τρίτη και τέταρτος των εναγόμενων παρέστησαν στην ενάγουσα ψευδή γεγονότα ως αληθή. Κατ’ ακολουθίαν, η αγωγή έπρεπε να γίνει εν μέρει δεκτή μόνο ως προς την πρώτη εναγόμενη, κατά την αγωγική βάση της ενδοσυμβατικής ευθύνης και να αναγνωριστεί η υποχρέωση της τελευταίας να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 5.424.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’ αρ. 2399/21 απόφασης του ΠολΠρωτΑθ. [ Αρ. 134 παρ. 1, 136 παρ. 1 ΚΠολΔ, αρ.28 παρ. 1 Συντ., αρ. 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ, Καν. (ΕΚ) 1348/2000, αρ.9 παρ. 2,15,19, 23 παρ.1 Καν (ΕΚ) 1393/2007, αρ. 1 αρ. 9ο παρ. 1 Ν. 4335/15, αρ. 215, 237, 238, 254, 260, 271 ΚΠολΔ, αρ.14 ΕΚ 864/2007, αρ. 3, 12 ΕΚ 593/2008, αρ.17 Πρωτ. Κιότο, Οδ. 2003/87, ΚΥΑ 181478/965/26-09-2017, ΚΥΑ Η.Π. 54409/2632/2004, Οδ. 2014/65/ΕΕ, αρ.300, 336, 380 ΑΚ ]