ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ – ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΓΙΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΠΙΣΤΩΤΗ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΠΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ – ΑΓΩΓΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΟ. ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΥΝΗΤΙΚΑ ΑΝΑΚΛΗΤΕΕΣ ΔΙΚΑΙΟΠΡΑΞΙΕΣ. ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΤΩΧΕΥΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΤΩΧΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΔΙΚΑΙΟΠΡΑΞΙΑΣ – ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΑΥΤΟΥΣΙΑΣ ΑΝΑΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ – ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΙΣΟΠΟΣΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ – ΕΦΕΤΕΙΟ. Εν προκειμένω, ο ενάγων, υπό την ιδιότητα του ως σύνδικος της πτωχεύσεως εξέθετε ότι η ήδη πρώτη εφεσίβλητη Α.Ε κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης, ότι εντός της ύποπτης περιόδου είχε συνάψει με το δεύτερο εφεσίβλητο/αντεκκαλούντα ιδιωτικό συμφωνητικό πώλησης, δυνάμει του οποίου του πώλησε τον πάγιο εξοπλισμό του καταστήματός της και με τον τρόπο αυτό η πτωχή ελάττωσε την περιουσία της, ευνοώντας επιλεκτικά το συγκεκριμένο πιστωτή της – δεύτερο εφεσίβλητο – Ζητούσε, λοιπόν, να ανακληθεί η δικαιοπραξία, που συνήφθη μεταξύ των εφεσιβλήτων. Προκύπτει ότι η επίδικη σύμβαση, κατά τον όρο αυτής με τον οποίο συμφωνήθηκε η εξόφληση μέρους του τιμήματος εκ ποσού 90.500 ευρώ δια συμβατικού συμψηφισμού, συνιστά “πράξη”, που εμπίπτει στις υποχρεωτικά ανακλητέες δικαιοπραξίες του άρθρου 42 ΠτωχΚ, από μόνο το λόγο ότι συμφωνήθηκε και διενεργήθηκε μέσα στην ύποπτη περίοδο. Επομένως, δεν ασκούν επιρροή ως προς τη δυνατότητα ανάκλησης αυτής της “πράξης” γεγονότα, όπως ο δόλος του οφειλέτη, η καλή πίστη αυτού ή η ζημία της ομάδας των πιστωτών, αφού όλες οι πράξεις του άρθρου 42 ΠτωχΚ λογίζονται, και μάλιστα, κατά την ορθότερη άποψη, αμάχητα, ότι είναι επιζήμιες. Κατά τα λοιπά, δηλαδή καθ’ο αφορά στην όλη αμφοτεροβαρή μικτή σύμβαση (με κυρίαρχο το χαρακτήρα της πώλησης) και στον παρεπόμενο αυτής όρο για την εξόφληση μέρους του τιμήματος ποσού 20.011,63 ευρώ, με υπόσχεση χάριν καταβολής, οι εν λόγω “πράξεις” είναι δυνητικά ανακλητέες κατά τα άρθρα 41 και 43 ΠτωχΚ. Αποδεικνύεται, επίσης, ότι η μεταβίβαση της κυριότητας του πάγιου εξοπλισμού έγινε εν γνώσει των συμβαλλομένων στο επίδικο συμφωνητικό μερών, του ότι επέρχεται μείωση της συνολικής πτωχευτικής περιουσίας και έτσι ζημιώνεται η εν γένει ομάδα των πιστωτών. Συνεπώς, η επίδικη συναλλαγή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχεδιασμό συστηματικής διάλυσης του δικτύου των καταστημάτων της, με τρόπο ζημιογόνο για τους πιστωτές της πτώχευσης. Έτσι λοιπόν, αποδεικνύεται ότι η ένδικη πώληση δεν εξυπηρετούσε σκοπούς εξυγίανσης, αναδιοργάνωσης ή επίτευξης ρευστότητας της πρώτης εφεσίβλητης. Περαιτέρω δε, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο εκκαλών δεν προσδιορίζει την υπέρτερη εμπορική αξία της όλης επιχειρηματικής μονάδας, που μεταβιβάσθηκε, ζητεί δε με την αγωγή του, κυρίως μεν, την αυτούσια αναμεταβίβαση του πάγιου εξοπλισμού από το δεύτερο εφεσίβλητο, άλλως επί αδυναμίας αυτούσιας εκτέλεσης, την καταβολή αποζημίωσης εκ ποσού 110.511,63 ευρώ – Αποδεικνύεται, ότι η αυτούσια ικανοποίηση δεν είναι δυνατή, αφού ο δεύτερος εφεσίβλητος μεταβίβασε, ήδη πριν από την άσκηση της αγωγής, τον πάγιο εξοπλισμό σε τρίτο κι ως εκ τούτου, ο δεύτερος εφεσίβλητος βαρύνεται πλέον με την υποχρέωση να καταβάλλει στην πτωχευτική περιουσία, ως αποζημίωση χρηματικό ποσό ίσης αξίας με τον πωληθέντα πάγιο εξοπλισμό, ως είχε κατά το χρόνο κηρύξεως της πτωχεύσεως, αξία που κρίνεται, ότι δεν είχε απομειωθεί. Συνακόλουθα, έσφαλε το ΠολΠρωτΑθ, το οποίο έκρινε εν μέρει διαφορετικά. Συνεκδικάζει την έφεση και την αντέφεση που στρέφονται κατά της υπ’αρ. 43/22 απόφασης του ΠολΠρωτΑθ και δέχεται την έφεση. [ Ν.4416/16, αρ. 346, 419, 421,904,908,910 ΑΚ, αρ. 759 παρ. 3 ΚΠολΔ, αρ. 3 παρ. 1, 41, 42, 43, 44, 49 παρ. 1, 99, 180,182 παρ.1 ΠτωχΚωδ ]