ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΟΔΗΓΟΥ – ΕΥΘΥΝΗ ΑΣΦ.ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΖΗΜΙΟΓΟΝΟΥ ΙΧΕ – ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΔΗΓΟΥ ΖΗΜΙΩΘΕΝΤΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ – ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΣΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΟΧΗ ΕΚ ΤΟΥ ΑΡ.931 ΑΚ, ΤΗΝ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ ΟΙΚΙΑΚΗΣ ΒΟΗΘΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ – ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ. ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΕΦΕΣΕΩΝ – ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΗΣ ΑΣΦ.ΕΤΑΙΡΙΑΣ. Εν προκειμένω, ο ενάγων ιστορούσε ότι από αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου των εναγομένων, οδηγού Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, ασφαλισμένο στη δεύτερη των εναγομένων ασφ. εταιρεία, προκλήθηκε, αυτοκινητικό ατύχημα που είχε ως αποτέλεσμα αφενός να προκληθούν υλικές ζημίες στο ΙΧΕ, ιδιοκτησίας μη διαδίκου, αφετέρου να τραυματισθεί ο ίδιος που το οδηγούσε. Κατ’αρχάς εφόσον ο 1ος εναγόμενος, προκάλεσε, υπαίτια και παράνομα ζημία στον ενάγοντα, έχει υποχρέωση – ήδη μετά τον θάνατο του, οι καθολικοί διάδοχοί του, κληρονόμοι του, τρεις πρώτοι των εφεσιβλήτων της A’ έφεσης-, για αποζημίωση του ενάγοντος, ενώ παράλληλα με τον υπαίτιο οδηγό ευθύνεται και η εναγόμενη – ασφαλιστική εταιρεία. Κρίνεται ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ορθώς μεν έκρινε: α) ότι αποκλειστικά υπαίτιος στην πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος και του τραυματισμού του ενάγοντος ήταν ο ήδη αποβιώσας πρώτος εναγόμενος οδηγός, β) ως προς το ποσό που επιδίκασε για την δαπάνη βελτιωμένης διατροφής, γ) ως προς τα ποσά που επιδίκασε για ιατρικές εξετάσεις και για την καταστροφή των προσωπικών αντικειμένων που έφερε ο ενάγων κατά τον χρόνο του ατυχήματος, καθώς και δ) ως προς την απόρριψη του υπό στοιχείο Γ2 κονδυλίου της αγωγής για δαπάνη μίσθωσης κατοικίας. Περαιτέρω έσφαλε όσον αφορά το ποσό των 50.000 ευρώ, που επιδίκασε ως πρόσθετη χρηματική παροχή εκ του αρ.931 ΑΚ, το ύψος της οποίας, πρέπει να προσδιοριστεί στα 30.000 ευρώ. Επίσης, έσφαλε ως προς το ποσό των 2.400 ευρώ ως πλασματική δαπάνη οικιακής βοηθού-περιποίητριας, το οποίο ανέρχεται συνολικά σε 1.800 ευρώ. Τέλος, έσφαλε ως προς το ποσό των 45.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, προς αποκατάσταση ο ενάγων δικαιούται το ποσό των 30.000 ευρώ. Συνεκδικάζει τις εφέσεις κατά της υπ’αρ. 1353/23 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ και δέχεται την υπό στ. Β’ έφεση κατά το μέρος που ασκήθηκε από την δεύτερη εκκαλούσα-ασφ.εταιρία. [ Αρ. 297, 298, 299, 330, 345, 346, 914, 930 παρ. 3, 931, 932 ΑΚ, αρ.1, 2, 10 παρ.1 N.489/76, αρ.12 παρ.1, 19 παρ.1, 2, 7 Κ.Ο.Κ., αρ.176, 614 παρ.6 ΚΠολΔ ]