ΔΗΜΟΣ – ΜΙΣΘΩΣΗ ΚΤΙΡΙΑΚΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΓΑΣΗ ΣΧΟΛΕΙΟΥ – ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΗ ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΜΑΤΟΣ – ΜΑΧΗΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΜΕΙΩΣΗΣ ΜΙΣΘΩΜΑΤΟΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΡ.21 ΤΟΥ Ν.4002/11 ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΟ ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ Ν.4081/12- ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΕΚΜΙΣΘΩΤΗ ΠΕΡΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ ΛΟΓΩ ΜΗ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΣΘΙΟΥ – ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ ΕΚΜΙΣΘΩΤΗ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Εν προκειμένω, η ενάγουσα -εκμισθώτρια και ήδη εκκαλούσα εξέθεσε ότι εκμίσθωσε στην τότε Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση κατόπιν διακήρυξης δημοπρασίας για μίσθωση ακινήτου, ένα κτηριακό συγκρότημα, για τη στέγαση Γυμνασίου και Λυκείου,ότι το μηνιαίο μίσθωμα ορίστηκε στο ποσό των 30.000 ευρώ, για τα δυο πρώτα μισθωτικά έτη, ενώ κατά τη διάρκεια της μίσθωσης, ο εναγόμενος Δήμος, διαδέχθηκε την αρχική μισθώτρια και μείωσε μονομερώς, κατ’εφαρμογή του N.4002/11, το μίσθωμα στο ποσό των 24.000 ευρώ, ακολούθως, δε, κατ’εφαρμογή του άρ. 2 του Ν.4081/12, ο εναγόμενος μείωσε περαιτέρω μονομερώς το μίσθωμα στο ποσό των 18.300 ευρώ, το οποίο καταβάλλει έκτοτε – Ισχυρίζεται λοιπόν,οτι το άρθρο 2 του N. 4081/12, αντίκειται στο Σύνταγμα και στις Διεθνείς Συνθήκες και ως εκ τούτου δεν πρέπει να τύχει εν προκειμένω εφαρμογής, αλλά αντιθέτως να εξακολουθήσει να ισχύει το ως άνω καταβλητέο μίσθωμα των 24.000 ευρώ. Με την εκκαλουμένη, απορρίφθηκε η αγωγή, κατά την κύρια βάση της ως νόμω αβάσιμη και κατά την επικουρική της βάση από ουσιαστική άποψη. Ειδικότερα, με την κρινόμενη αγωγή της, η ενάγουσα-εκκαλούσα – εκμισθώτρια επιδιώκει την ανατροπή του μαχητού τεκμηρίου της μείωσης του καταβαλλόμενου μισθώματος που ρητά προβλέπεται στο αρ. 21 του Ν.4002/11, και αναλογικά εφαρμόζεται και στην περίπτωση μείωσης μισθωμάτων, βάσει του αρ. 2 του Ν.4081/12, ισχυριζόμενη ότι ουδόλως μειώθηκε, κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα από 1 -10-2012 έως 31-12-2022, η πραγματική μισθωτική αξία του επίδικου μισθίου, η οποία ανέρχεται στο ποσό των 24.000 ευρώ. Ωστόσο, από όλα τα συγκριτικά στοιχεία που επικαλέστηκε η ενάγουσα, δεν αποδεικνύεται ο αγωγικός ισχυρισμός ότι η μισθωτική αξία του επίδικου μισθίου υπολείπεται των υφιστάμενων μισθωτικών αξιών ακινήτων συναφών προδιαγραφών και ίδιας χρήσης στην ίδια περιοχή και συνεπώς συντρέχει λόγος ανατροπής του, αναλογικά εφαρμοζόμενου και στην αυτοδίκαιη μείωση μισθώματος που καταβάλουν οι Ο.Τ.Α. που θεσπίστηκε με το άρ. 2 του N.4081/2012, μαχητού τεκμηρίου. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 1191/23 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ.591, 614, 615 επ. ΚΠολΔ, αρ. 21 Ν.4002/11, αρ. 1Β παρ.1 N. 2362/95, αρ. 2 Ν. 3871/10, αρ.50 παρ.ΙΑ N.3943/11, αρ.41, 41α Ν.1249/82, αρ.8 παρ. 1, 17, 20 παρ. 1, 25 παρ. 1, 28 Συντ., αρ. 2 παρ. 1 Ν. 4081/12, αρ. 1 παρ. 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ ]