ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΥΠΕΡ ΤΟΥ Ε.Ο.Τ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΕ – ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΣΥΝΤΕΛΕΣΜΕΝΗΣ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ. ΑΓΩΓΗ ΠΡΩΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΛΟΓΩ ΜΗ ΚΑΡΠΩΣΗΣ ΠΡΟΣΟΔΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΡΥΞΗ ΕΩΣ ΤΗΝ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ – ΜΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΖΗΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΚΥΡΙΑΣ ΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ. ΠΡΟΣΗΚΟΝ ΜΕΤΡΟ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Στην επίδικη περίπτωση με την αγωγή τους, οι εκκαλούντες, τέως ιδιοκτήτες ενός ακινήτου, το οποίο απαλλοτριώθηκε υπέρ του Ε.Ο.Τ., αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε εν τέλει, είχαν ζητήσει να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του Δημοσίου να τους καταβάλει: α) το ποσό των 8.312.472,95 ευρώ, νομιμοτόκως, ως αποζημίωση για την από το έτος 1971 και εντεύθεν στέρηση της κάρπωσης του ακινήτου τους, β) το ποσό των 18.918,38 ευρώ, άλλως το ποσό των 2.193,24 ευρώ, για κάθε μήνα καθυστέρησης, μέχρι την επιστροφή του ακινήτου τους, νομιμοτόκως και γ) το ποσό των 60.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη. Κατ’αρχάς, η ανάκληση συντελεσμένης απαλλοτρίωσης συνιστά μία αυτοτελή διαδικασία που αποσκοπεί στην αποκατάσταση του νομικού δεσμού μεταξύ του πρώην ιδιοκτήτη και του απαλλοτριωθέντος ακινήτου και δεν συνάγεται από το άρθρο 12 του Κ.Α.Α.Α. ότι η Διοίκηση υποχρεούται να καταβάλει προς τον καθ’ ου η απαλλοτρίωση ειδική αποζημίωση για τις προσόδους που αυτός, όχι «απώλεσε» αλλά, ορθότερα, «δεν καρπώθηκε», από την κήρυξη της απαλλοτρίωσης μέχρι την ανάκλησή της, ούτε, άλλωστε, πηγάζει τέτοια υποχρέωση αποζημίωσης από τα άρθρα 4 και 17 του Συντ. και το άρθρο 1 παρ. 1 του ΠΠΠ της Ε.Σ.Δ.Α., διότι ο πρώην ιδιοκτήτης ικανοποιήθηκε κατά τη συντέλεση της απαλλοτρίωσης με την καταβολή στον ίδιο πλήρους αποζημίωσης, απολαμβάνοντας, κατά το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την ανάκληση, τις προσόδους από την κάρπωσή της. Ορθά, επομένως, απορρίφθηκε η αγωγή των εκκαλούντων κατά την κύρια βάση της. Περαιτέρω, οι εκκαλούντες, μολονότι είχαν υποχρέωση να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους περί της ζημίας που υπέστησαν λόγω της στέρησης μισθωμάτων από την εκμετάλλευση του επίμαχου ακινήτου, δεν προσκόμισαν πρωτοδίκως κανένα στοιχείο. Από μόνη δε, τη δυνατότητα ανοικοδόμησης και αξιοποίησης του ακινήτου, δεν θεμελιώνεται βεβαιότητα για την κερδοφόρο αξιοποίησή του. Συνεπώς, δεν αποδεικνύεται η ζημία που οι εκκαλούντες ισχυρίζονται ότι υπέστησαν από την παράλειψη ανάκλησης της ένδικης απαλλοτρίωσης. Ορθά, τέλος, κρίθηκε με την εκκαλούμενη το ύψος της ηθικής βλάβης των εκκαλούντων, την οποία υπέστησαν από τον μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα, στο προσήκον ποσό των 200 ευρώ. Απορρίπτει την έφεση. [ Aρ.12 Ν. 2882/01-ΚΑΑΑ, αρ. 4,17 Συντ., αρ.1 παρ. 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ, αρ. 96, 145 ΚΔΔ,αρ.105 ΕισΝΑΚ, αρ. 17 παρ. 4 Ν.3986/11, αρ.127 παρ. 1 Ν.4070/12 ]