ΡΥΜΟΤΟΜΙΚΑ ΒΑΡΗ – ΠΟΛΥΕΤΗΣ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ – ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΙΩΠΗΡΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΠΡΟΣ ΑΡΣΗ ΡΥΜΟΤΟΜΙΚΩΝ ΒΑΡΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ – ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ – ΑΓΩΓΗ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ. ΕΥΛΟΓΑ ΤΟ ΠΟΣΑ ΠΟΥ ΕΠΙΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ ΑΞΙΩΣΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. Με την κρινόμενη έφεση, το εκκαλούν Δημόσιο επιδιώκει να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη, κατά το μέρος με το οποίο έγινε δεκτή η κοινή αγωγή, που είχαν ασκήσει οι ήδη εφεσίβλητοι μαζί με άλλους (συνολικά 14) ενάγοντες και αναγνωρίσθηκε η υποχρέωση του εκκαλούντος να τους καταβάλει χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη, που είχαν υποστεί από την παράνομη παράλειψη οργάνων του εκκαλούντος να συμμορφωθούν προς την υπ’αρ. 14300/05 απόφαση του ΔιοικΠρωτΑθ, με την οποία ακυρώθηκε η σιωπηρή άρνηση της Διοίκησης να άρει τα ρυμοτομικά βάρη που είχαν επιβληθεί σε βάρος οικοπέδων τους, στα οποία φέρονται ως εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτήτες. Με την υπ’αρ. 14300/05 απόφαση του ΤριμΔιοικΠρωτΑθηνών, αφού κρίθηκε ότι από την επιβολή των ρυμοτομικών βαρών στα επίμαχα οικόπεδα μέχρι την υποβολή από τους φερόμενους ιδιοκτήτες τους της αίτησης περί άρσης των βαρών, είχε διαρρεύσει χρονικό διάστημα 36 και 18 ετών, αντιστοίχως, το οποίο υπερέβαινε τον εύλογο χρόνο, χωρίς να προκύπτουν ενέργειες της Διοίκησης προς την κατεύθυνση της κήρυξης και συντέλεσης της απαλλοτρίωσης – Ακυρώθηκε λοιπόν, η σιωπηρή άρνηση της Διοίκησης να άρει τα ρυμοτομικά αυτά βάρη, ωστόσο, τα αρμόδια όργανα του εκκαλούντος, αν και όφειλαν, παρέλειψαν να προβούν, σε συμμόρφωση προς την προαναφερόμενη απόφαση, σε οριστική ρύθμιση του πολεοδομικού καθεστώτος των επίμαχων ακινήτων, όπως έκρινε, άλλωστε και το Συμβούλιο Συμμόρφωσης του ΣτΕ. Ενόψει αυτών, προκύπτει ότι οι εφεσίβλητοι υπέστησαν ηθική βλάβη λόγω της ψυχικής ταλαιπωρίας και της ματαίωσης επί 13 περίπου έτη, μετά την έκδοση της υπ’αρ.14300/05 απόφασης, που τους προκάλεσε η πολυετής δέσμευση της ακίνητης περιουσίας τους – Το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι ορθά με την εκκαλούμενη ορίστηκε η χρηματική ικανοποίηση που ο καθένας από αυτούς δικαιούται να λάβει στα αναφερόμενα σε αυτήν εύλογα ποσά, Τέλος, σε περίπτωση παράνομης συμπεριφοράς της Διοίκησης, όπως η ένδικη, που συνίσταται στην συνεχή παράλειψη συμμόρφωσης με δικαστική απόφαση, αφετηρία της πενταετούς παραγραφής αποτελεί το τέλος του έτους, κατά το οποίο αίρεται η παράνομη συμπεριφορά – Επομένως, εφόσον, εν προκειμένω, η παράλειψη συμμόρφωσης εξακολουθούσε μέχρι και την άσκηση της αγωγής δεν τίθεται ζήτημα παραγραφής της ένδικης αξίωσης, όπως ορθά έκρινε και το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο. Απορρίπτει την έφεση του Δημοσίου κατά της υπ’αρ. 12619/22 απόφασης του ΤριμΔιοικΠρωτΑθηνών. [ Αρ. 24, 95 παρ.5 Συντ., αρ.1,3 Ν.3068/02, αρ.105 ΕισΝΑΚ, αρ.932 ΑΚ ]