ΑΜΟΙΒΗ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ – ΕΦΕΣΗ – ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΕΝΣΗΜΟ – ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ – ΣΥΝΤΑΓΜΑ – ΕΣΔΑ. ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ. Διαφορά από αγωγή για αμοιβή δικηγόρου κατά του εναγομένου Δήμου. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την αγωγή, λόγω μη καταβολής του τέλους δικαστικού ενσήμου, ο ενάγων δικαιούται να ασκήσει έφεση – Ο απαράδεκτος δε περιορισμός του καταψηφιστικού αιτήματος της αγωγής σε αναγνωριστικό για πρώτη φορά ενώπιον του Εφετείου έχει ως συνέπεια το αίτημα της αγωγής να παραμένει καταψηφιστικό και ο ενάγων να υποχρεούται στην προκαταβολή του οφειλομένου τέλους δικαστικού ενσήμου. Εν προκειμένω, το Εφετείο δέχθηκε ότι ο περιορισμός του αιτήματος της αγωγής σε αναγνωριστικό στο δεύτερο βαθμό είναι απαράδεκτος και απέρριψε την έφεση – Κρίνεται ότι ορθώς αυτό ερμήνευσε κι εφάρμοστε τα άρθρα 223, 297 και 528 του ΚΠολΔ. Η προβαλλόμενη από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚπολΔ αναιρετική αίτηση, με επίκληση ότι ο αναιρεσείων λόγω των διατάξεων περί δικαστικού ενσήμου και της μη καταβολής του αναλογούντος στο αντικείμενο της καταψηφιστικής της αγωγής δικαστικού ενσήμου, στερήθηκε το προστατευόμενο από τα άρθρα 20 παρ.1 του Συντάγματος και 6 της ΕΣΔΑ ατομικό δικαίωμα παροχής έννομης προστασίας και ακροάσεως, είναι αβάσιμη. Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.