ΤΡΑΠΕΖΕΣ – ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ – ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΕΠΕΥ – ΑΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΟΧΗΣ ΕΠΑΡΚΟΥΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΠΕΛΑΤΩΝ/ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΔΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΤΗΘΕΝΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΟΥΣ – ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ. ΑΙΤΙΩΔΗΣ ΣΥΝΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ/ΥΠΑΙΤΙΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΛΘΟΥΣΑ ΖΗΜΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΛΗΤΩΝ. ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ – ΕΝΝΟΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ. Περίπτωση επιδίκασης αποζημίωσης σε επενδυτές λογω αθέτησης του καθήκοντος διαφώτισης και ορθής παροχής συμβουλευτικής καθοδήγησης και προειδοποίησης των εναγόντων, ήδη αναιρεσιβλήτων πελατών/επενδυτών, δια των προστηθέντων υπαλλήλων των ήδη αναιρεσειουσών τραπεζών. Η παράβαση των προβλεπομένων στις διατάξεις του Κανονισμού Δεοντολογίας ΕΠΕΥ συνιστά παρανομία υπό την έννοια της διάταξης του άρθρου 914 ΑΚ. Κρίθηκε, ειδικότερα, ότι θεμελιώνεται ευθύνη της τρίτης εναγομένης, ήδη αναιρεσείουσας υπαλλήλου από την αδικοπρακτική συμπεριφορά της, ενώ οι δυο πρώτες εναγόμενες ευθύνονται αντικειμενικά για την αδικοπρακτική συμπεριφορά αυτής και των λοιπών προστηθέντων από αυτές υπαλλήλων, δεδομένου ότι υφίσταται εσωτερική συνάφεια μεταξύ της ζημιογόνου πράξης τους και της υπηρεσίας που τους είχε ανατεθεί από αυτές. Το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι με αυτά που δέχθηκε κι έτσι που έκρινε το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 914, 281, 288, 297, 298 του ΑΚ, 1 παρ. 4, 8 παρ. 3 και 9 του ν. 2251/1994, καθώς και εκείνες του Κώδικα Δεοντολογίας των ΕΠΕΥ, αλλά και της έχουσας ισχύ ουσιαστικού νόμου με αριθ. 2501/2002 ΠΔΤΕ, καθόσον τα ανελέγκτως γενόμενα δεκτά ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά συνιστούν αυτοτελώς και ανεξάρτητα από την καταρτισθείσα σύμβαση, παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά της τρίτης αναιρεσείουσας, προστηθείσας υπαλλήλου των δύο αναιρεσειουσών εταιρειών, η οποία παρέλειψε να παράσχει σαφή και ακριβή ενημέρωση στον πρώτο ενάγοντα, που εκπροσωπούσε και τους λοιπούς τρεις ενάγοντες, ήδη αναιρεσιβλήτους, για τη φύση και τη λειτουργία του επίδικου, σύνθετου ομολόγου και τον έπεισε να το αγοράσει, μολονότι οι ενάγοντες είχαν συντηρητική επενδυτική συμπεριφορά και δεν υπερέβαιναν το πρότυπο του μέσου αποταμιευτή, ήτοι υπάγονται στην έννοια του καταναλωτή, η δε συμπεριφορά της αυτή τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με την επελθούσα στους αναιρεσιβλήτους ζημία. Επίσης, το Εφετείο, δεν στέρησε την προσβαλλομένη απόφασή του από νόμιμη βάση, καθόσον διέλαβε σ’ αυτήν την απαιτούμενη αιτιολογία. Τέλος, το Εφετείο δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 300 ΑΚ, καθόσον, υπό τα ανελέγκτως δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, οι αναιρεσίβλητοι ουδεμία αμελή συμπεριφορά επέδειξαν, που να επέδρασε αιτιωδώς στην επέλευση της ζημιογόνου συνέπειας. Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά της υπ’αρ.1792/21 απόφασης του ΜονΕφΘεσ. [Αρ. 298, 299, 330, 914 ΑΚ, αρ. 8 Ν.2251/94, αρ. 10 παρ. 1,3, 4 Ν.3587/07, αρ. 559 αρ.1, 8,19 ΚΠολΔ ]