ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ – ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΗΣΗ – ΨΕΥΔΗΣ ΚΑΤΑΜΗΝΥΣΗ – ΕΝΝΟΙΑ ΤΡΙΤΟΥ – ΝΕΟΣ ΠΚ – ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ ΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΦΕΣΗ. Διαφορά από αγωγή αποζημίωσης λόγω συκοφαντικής δυσφήμησης και ψευδούς καταμήνυσης, κατόπιν υποβολής έγκλησης. Το Δικαστήριο κρίνει ότι μετά τον ν. 5090/2024 δεν στοιχειοθετείται συκοφαντική δυσφήμηση όταν οι ισχυρισμοί απευθύνονται σε πρόσωπα που λαμβάνουν γνώση κατά την άσκηση των καθηκόντων τους (δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόροι), με αποτέλεσμα η αγωγή να είναι μη νόμιμη ως προς αυτό το σκέλος. Ως εκ τούτου δεν στοιχειοθετείται στην προκειμένη περίπτωση συκοφαντική δυσφήμηση, εφόσον ο επικαλούμενος διασυρμός των εναγουσών έλαβε χώρα ενώπιον δικαστών, εισαγγελέων, δικαστικών υπαλλήλων και δικηγόρων. Πρέπει δε, να σημειωθει ότι δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς η πράξη τελέστηκε προ της αντικαταστάσεως του άρθρου 363 ΠΚ με το άρθρο 54 του Ν.5090/24. Δέχεται όμως ότι ο πρώτος εναγόμενος υπέβαλε εν γνώσει του ψευδή έγκληση σε βάρος της πρώτης ενάγουσας περί ηθικής αυτουργίας, χωρίς αποδεικτικό έρεισμα, γεγονός που οδήγησε στην άδικη εμπλοκή της σε ποινική διαδικασία και θεμελιώνει ευθύνη του από ψευδή καταμήνυση. Κρίνει ότι η ηθική βλάβη νομικού προσώπου προϋποθέτει επίκληση συγκεκριμένης υλικής ζημίας, συνδεόμενης με την εμπορική του πίστη ή φήμη, η οποία εν προκειμένω δεν εξειδικεύεται. Εν τέλει πρέπει ν’απορριφθεί η αγωγή ως προς τη δεύτερη ενάγουσα, να γίνει εν μέρει δεκτή κατά το μέρος που θεμελιώνεται στις διατάξεις περί ψευδούς καταμηνύσεως ως προς τους λοιπούς διαδίκους και να υποχρεωθεί καθένας από τους δύο πρώτους εναγόμενους να καταβάλουν στην πρώτη ενάγουσα το ποσό των 4.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο. Δέχεται εν μέρει την έφεση κατά της υπ’αρ. 35/25 απόφασης του ΜονΠρωτΠειρ. [Αρ. 57, 59, 914, 932 ΑΚ, αρ. 362-363 ΠΚ, αρ.54, 138 Ν.5090/24]