ΠΙΛΟΤΙΚΗ ΔΙΚΗ – ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΑΓΩΓΗ – ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ. ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. Δίκη-πιλότος. Δημόσιοι υπάλληλοι – Κατάργηση των επιδομάτων εορτών (Χριστουγέννων και Πάσχα) και αδείας για τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα. Με τις διατάξεις του Συντάγματος και του άρθρου 1 του ΠΠΠ της ΕΣΔΑ δεν κατοχυρώνεται δικαίωμα σε διαρκή απόληψη αποδοχών και συντάξεων συγκεκριμένου ύψους, εκτός εάν συντρέχει περίπτωση διακινδυνεύσεως της αξιοπρεπούς διαβιώσεως του προσφεύγοντος. Μόνη η θέσπιση ενός νομοθετικού μέτρου υπό συνθήκες κρίσεως δεν καθιστά άνευ ετέρου αντισυνταγματική την διατήρησή του, όταν οι συνθήκες βελτιωθούν, υπό την προϋπόθεση ότι το μέτρο καθ’ αυτό δεν παραβιάζει συνταγματικές ή άλλες υπερκείμενες του νόμου διατάξεις και αρχές. Πότε γεννάται ευθύνη του Κράτους – Μέλους προς αποζημίωση όταν παραβαίνει την υποχρέωση να θεσπίσει όσα μέτρα είναι αναγκαία για την επίτευξη του αποτελέσματος που επιδιώκεται από Οδηγία. Ο καθορισμός των αμοιβών των εργαζομένων (και αυτών του δημόσιου τομέα) των Κρατών – Μελών ανήκει στην αρμοδιότητα των τελευταίων και όχι του ενωσιακού νομοθέτη. Η Οδηγία 2022/2041/ΕΕ δεν χορηγεί δικαίωμα με επαρκώς προσδιορισμένο περιεχόμενο, ως προς την μη μεταφορά ή την πλημμελή μεταφορά του οποίου να έχει συντρέξει παράλειψη του Έλληνα νομοθέτη, αντίθετη προς το δίκαιο της ΕΕ και η αγωγή κατά το μέρος αυτό και για το διάστημα από την 16η Νοεμβρίου 2024 μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου 2024 είναι νόμω αβάσιμη. Αβάσιμα προβάλλεται ότι αντίκειται στο άρθρο 31 του ΧΘΔΕΕ η παράλειψη της εθνικής νομοθεσίας να προβεί στην εκ νέου θέσπιση των επίμαχων επιδομάτων. Δεν συντρέχει παράβαση της αρχής της αναλογικότητας, ούτε και επιβαλλόταν από μόνη την λήξη της οικονομικής κρίσεως, η επαναφορά των επιδομάτων ή, έστω, η εξέταση του ενδεχομένου να θεσπισθούν εκ νέου. Από τη μη χορήγηση των επίμαχων επιδομάτων δεν συντρέχει περίπτωση να τεθεί σε κίνδυνο η αξιοπρεπής διαβίωση του μισθοδοτουμένου, με βάση τους γενικούς ορισμούς των άρθρων 7 επ. Ν.4354/15, προσωπικού. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν τελούν υπό τις ίδιες ή, έστω, παρόμοιες συνθήκες παροχής των υπηρεσιών τους με τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα και μη πρόβλεψη γι’ αυτούς των επίμαχων επιδομάτων, δεν παραβιάζει την αρχή της ισότητας. Αντίθετη μειοψηφία. Αφού λοιπόν, επέλυσε τα προεκτεθέντα, γενικότερου ενδιαφέροντος ζητήματα, κρίνοντας ότι δεν παραβιάζει κανέναν υπέρτερης τυπικής ισχύος κανόνα η παράλειψη του νομοθέτη να θεσπίσει τα επίμαχα επιδόματα για το προσωπικό του δημόσιου τομέα, κρατεί την αγωγή για λόγους οικονομίας της δίκης, κρίνει ότι δεν συντρέχει η -γενεσιουργός της αστικής ευθύνης του Δημοσίου- προϋπόθεση του παρανόμου και ότι η ένδικη αγωγή πρέπει ν’ απορριφθεί στο σύνολό της. [ Αρ. 1 παρ. 1 Ν.3900/10, αρ. 88, 106 Συντ., αρ. 20 Ν.5045/23 ]
info@nomotelia.gr