ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΘΑΝΑΤΟΣ – ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ. ΨΥΧΙΚΗ ΟΔΥΝΗ. Περίπτωση θανατηφόρου ατυχήματος κατά τη διακυβέρνηση σκάφους, που ανατέθηκε στο θανόντα από το δεύτερο εναγόμενο – Αγωγή συγγενών για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης. Ευθύνη νομικού προσώπου από πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του. Εν προκειμένω, αποδεικνύεται ότι η πρόκληση του θανατηφόρου ατυχήματος οφείλεται σε υπαιτιότητα του δεύτερου εναγομένου, οργάνου της πρώτης, που δεν επέδειξε την απαιτούμενη επιμέλεια και παρέλειψε να λάβει τα αναγκαία μέτρα. Προκύπτει ότι έσφαλε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κρίνοντας τον θανόντα συνυπαίτιο του ένδικου ατυχήματος κατά ποσοστό 30%. Ορθώς, όμως, κρίθηκε πρωτοδίκως ότι οι ζημιογόνες παραλείψεις του δεύτερου εναγομένου, δεν μπορούν να καταλογιστούν στον συνδιαχειριστή της πρώτης εναγομένης, τρίτο εναγόμενο. Απορρίπτει την έφεση των εναγομένων-εκκαλούντων, ως ουσιαστικά αβάσιμη.