ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ – ΜΝΗΜΟΝΙΑ – ΣΥΝΤΑΓΜΑ – Ν. 4051/12 ΚΑΙ Ν. 4093/12 – ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΚΑΤ’ΑΡΘΡΑ 105-106ΕισΝΑΚ – ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣτΕ. Αγωγή ιατρού συνταξιούχου του Τ.Σ.Α.Υ με αίτημα να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγομένου Ε.Φ.Κ.Α να της καταβάλει τα ποσά που αντιστοιχούν στις περικοπές της κύριας σύνταξής της κατ’ εφαρμογή των ν. 4051/2012 και ν. 4093/2012 κι επικουρικώς να αναγνωριστεί η καταβολή αποζημίωσης κατά τα άρθρα 105 -106 του ΕισΝΑΚ. Έχει κριθεί με τις 2287 – 8/2015 αποφάσεις της Ολ του ΣτΕ ότι οι επίμαχες διατάξεις του Ν. 4093/2012 είναι αντισυνταγματικές – Επίσης, σύμφωνα με τα κριθέντα με τη με αριθ. 1439/2020 απόφαση της Ολ του ΣτΕ, από τη δημοσίευση του ν. 4387/2016 και εφεξής, ήτοι από 12.5.2016, δεν υπάρχει αγώγιμη αξίωση, βάσει των άρθρων 105-106 του ΕισΝΑΚ. Κρίνει λοιπόν, ότι οι περικοπές, που υπέστη η κύρια σύνταξη της ενάγουσας είναι, από 12.5.2016 και εφεξής, νόμιμες. Αντιθέτως, μη νομίμως, περιορίστηκαν οι συνταξιοδοτικές παροχές της ενάγουσας, κατά το χρονικό διάστημα από 1.7.2015 έως 11.5.2016 – Ως εκ τούτου, η ενάγουσα δικαιούται τα ποσά που αντιστοιχούν στις περικοπές της κύριας σύνταξής της για το εν λόγω διάστημα. Ωστόσο, ως προς τον υπολογισμό του ποσού αποζημίωσης που δικαιούται η ενάγουσα, το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο να αναβάλει την έκδοση οριστικής απόφασης και..