ΕΚΔΟΣΗ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΣΕ ΑΝΑΔΑΣΩΤΕΑ ΕΚΤΑΣΗ – ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ – ΑΓΩΓΗ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΟΥ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΡ.105-106 ΕΙΣΝΑΚ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΕΦΕΣΗ ΔΗΜΟΥ. ΚΡΙΣΗ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΜΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΤΕΑΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΖΗΜΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΑΝΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΟΙ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ – ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΑ Η ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΚΟΝΔΥΛΙΟ ΑΥΤΟ. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΦΕΣΗ – ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΕΚΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ. Εν προκειμένω, ο εκκαλών Δήμος ζητεί να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη, κατά το μέρος που με αυτήν έγινε δεκτή η αγωγή των εφεσιβλήτων και αναγνωρίστηκε η υποχρέωσή του να καταβάλει αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση, λόγω της ηθικής βλάβης, που υπέστησαν από την παράνομη έκδοση οικοδομικής άδειας, η οποία εν συνεχεία ανακλήθηκε, κατ’ αρ.105-106 του ΕισΝΑΚ σε συνδυασμό με το αρ. 932 του ΑΚ. Προκύπτει ότι από την παράνομη οικοδομική άδεια, εκδοθείσα κατά πλάνη περί τα πράγματα, χωρίς να συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις ανέγερσης οικοδομής εντός κηρυχθείσας αναδασωτέας περιοχής και την εντός δεκαμήνου ανάκλησή της από το Τμήμα Πολεοδομίας, προκύπτει παράνομη δράση των οργάνων της Διοίκησης, που θεμελιώνει κατ’ αρχήν, αδικοπρακτική ευθύνη του εκκαλούντος Δήμου. Απορριπτέος ως αβάσιμος, κρίνεται ο λόγος της έφεσης περί συντρέχοντος πταίσματος των εφεσιβλήτων κατ’ αρ. 300 του ΑΚ, όπως νομίμως κρίθηκε και με την εκκαλουμένη. Περαιτέρω, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη ότι παρά την ανακλητική απόφαση της Πολεοδομίας το επίδικο κτίριο δεν κατεδαφίστηκε και διατηρείται, οι δε εφεσίβλητοι δεν έχουν στερηθεί την ιδιοκτησία τους, καθώς και ότι δεν προκύπτει ότι μετά την ανάκληση της άδειας οικοδομής, εκδόθηκε πράξη κατεδάφισης ή επιβολής ειδικής αποζημίωσης, το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι δεν αποτελούν αποζημιωτέα θετική ζημία, οι δαπάνες ανέγερσης του επίμαχου τριώροφου κτιρίου, που δεν έχουν στερηθεί οι εφεσίβλητοι. Ακολούθως, το Δικαστήριο κρίνει ότι τα οικεία κονδύλια της αγωγής συνολικού ποσού 72.392,47 ευρώ, πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμα. Τέλος, κρίνεται ότι οι εφεσίβλητοι υπέστησαν πράγματι, ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας δικαιούνται χρηματική ικανοποίηση ποσού 25.000 ευρώ έκαστος, όπως ορθώς έκρινε και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Δέχεται εν μέρει την έφεση και μεταρρυθμίζει την υπ’αρ. 7034/22 απόφαση του ΤριμΔιοικΠρωτΑθηνών. [ Αρ.105 ΕισΝΑΚ , αρ.24 ,117 παρ.3 Συντ., αρ.300 ΑΚ, αρ.3 Ν.998/79, αρ. 114 παρ. 1 Ν.1892/90, αρ.52 Ν.Δ.17.07/16.08.1923 ]