ΟΡΟΦΟΚΤΗΣΙΑ – Ν.3741/29 – ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΚΤΗΤΟΙ ΧΩΡΟΙ – ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΥΝΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΜΙΚΡΟΥ ΚΗΠΟΥ ΑΠΟ ΣΥΝΙΔΙΟΚΤΗΤΗ [ΠΡΟΙΚΟΔΟΤΗ] – ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΕΝΑΓΟΥΣΩΝ ΠΕΡΙ ΑΜΕΤΑΒΙΒΑΣΤΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΒΕΣΗΣ ΑΥΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΡΟΙΚΟΔΟΤΗ – ΑΣΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΥ Η’ ΜΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΠΟ 14-6-2023 ΑΝΑΙΡΕΣΗ. Επιτρέπεται κατά παρέκκλιση του αρ. 2 του Ν. 3741/29, με ειδική μεταξύ των συνιδιοκτητών του εδάφους συμφωνία (με συμβολαιογραφικό έγγραφο), το δικαίωμα να παραχωρηθεί αποκλειστικώς σε κάποιους από τους συνιδιοκτήτες ή και σε έναν, η χρήση σε κάποιο τα κοινά μέρη. Η συμφωνία αυτή, φέρει τον χαρακτήρα δουλείας υπέρ του συνιδιοκτήτη που απέκτησε την αποκλειστική χρήση και είναι έγκυρη. Κατ’αρχάς, εν προκειμένω, η από 6.7.2023 αίτηση αναίρεσης, λόγω έλλειψης ρητής πληρεξουσιότητας του δικηγόρου της αναιρεσείουσας, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Η από 14.6.2023 αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω – Οι αναιρεσείουσες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια εκ του αρ.19 του αρ. 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενες ότι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 1002 και 1117 του ΑΚ και του Ν. 3741/29, δεχόμενο εσφαλμένα, ότι το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης του μικρού κήπου, όπισθεν της τριώροφης οικοδομής, μεταβιβάστηκε με διαθήκη από τον συνιδιοκτήτη στον υιό του και στη συνέχεια, συνεπεία κληρονομικής διαδοχής, στην εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη θυγατέρα του, ενώ θα έπρεπε να δεχθεί ότι ο εν λόγω κήπος είναι κοινόκτητος και κοινόχρηστος. Κρίνεται από το παρόν Δικαστήριο ότι η προσβαλλόμενη διαλαμβάνει ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο για την υπόθεση ζήτημα του κοινοχρήστου ή μη χαρακτήρα του μικρού κήπου και ως προς τον τρόπο μεταβίβασης του δικαιώματος της αποκλειστικής χρήσης του στην εναγομένη, διότι, ενώ αρχικά δέχεται ότι οι συμβαλλόμενοι στο από το έτος 1956 συμβόλαιο και στο από το έτος 1969 προικοσύμφωνο, αλλά και στην πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας, συμφώνησαν, ως μόνοι συνιδιοκτήτες του όλου ακινήτου, ότι ο κοινόκτητος και κοινόχρηστος κήπος θα παραμείνει στην αποκλειστική χρήση του προικοδότη, δεν διαλαμβάνει καμία κρίση περί του εάν ο κήπος συμφωνήθηκε να παραμείνει στην αποκλειστική χρήση του προικοδότη εφ’ όρου ζωής του ή εάν αυτός, ως ιδιοκτήτης του ισογείου της οικοδομής, είχε εξουσία διάθεσης (μεταβίβασης) του δικαιώματος αυτού, ενόψει και της ρητής αμφισβήτησης και του προβληθέντος από τις ενάγουσες ισχυρισμού ότι το δικαίωμα αυτό του προικοδότη ήταν αμεταβίβαστο και ως εκ τούτου αποσβέστηκε με τον επελθόντα θάνατό του. Επιπλέον, η προσβαλλόμενη δεν διαλαμβάνει σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες και ως προς την περαιτέρω μεταβίβαση του δικαιώματος της αποκλειστικής χρήσης του κήπου στην εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη, μετά το θάνατο του πατρός της. Οι ασαφείς και ανεπαρκείς αυτές αιτιολογίες, σχετικά με το κρίσιμο για την υπόθεση ζήτημα, καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Δεχεται την από 14-6-2023 αίτηση και αναιρεί την υπ’ αριθ. 6508/22 απόφαση του ΜονΕφΑθ, παραπέμπει δε, την υπόθεση, ως προς το αναιρούμενο μέρος, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή. [ Αρ. 94 παρ.1,96 παρ.1,3, 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, αρ.1, 2 παρ. 1, 3 παρ. 1, 5, 13 Ν.3741/29, αρ.1001,1002, 1117 ΑΚ, αρ.93 παρ.3 Συντ. ]