ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές Αθανασία Φραγκάλα, Πρόεδρο Εφετών, Θεοδώρα Τσαμαδιά και Ευμορφίλη Παπαδοπούλου Εισηγήτρια, Εφέτες, και τη Γραμματέα Νικολέττα Νέδα.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του στη Θεσσαλονίκη στις 23 Σεπτεμβρίου 2022 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
ΤΗΣ ΚΑΛΟΥΣΑΣ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ: Κ. Ι. Μ. (K. I. B.) του Κ. Ο. και της Κ., συζύγου Π. Μ., κατοίκου …. Γερμανίας, οδός …. αρ. … (…… , …., Deutschland), με ΑΦΜ …., η οποία εκπροσωπήθηκε στο Δικαστήριο από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Ιωαννίδη (Α.Μ. … Δ.Σ. Θεσσαλονίκης), βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
ΤΗΣ ΚΑΘΉΣ Η ΚΛΗΣΗ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ: Ι. (I. ) του Π., κατοίκου …. Γερμανίας, οδός …. αρ. … (…… , …., Deutschland), η οποία παραστάθηκε στο Δικαστήριο δια του πληρεξούσιου δικηγόρου της Ιωακείμ Μαυρομμάτη (Α.Μ. … Δ.Σ. Θεσσαλονίκης).
Η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα άσκησε, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, την από 16.4.2015 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ……./17 4 2015 αγωγή της απευθυνομένη κατά της εναγομένης και ήδη εφεσίβλητης, με την οποία ζήτησε, όσα αναφέρονται σ’αυτήν. Επί της ανωτέρω αγωγής εκδόθηκε, κατά την τακτική διαδικασία και αντιμωλία των διαδίκων, η υπ’αριθμ. 5/2017 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή. Κατά της απόφασης αυτής η ενάγουσα άσκησε την από 3.7.2017 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης …/7.7.2017 έφεσή της, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’αριθμ. 1939/2018 οριστική απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου, που την απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη. Κατά της τελευταίας αποφάσεως η εκκαλούσα άσκησε την από 24.5.2019 αίτηση αναιρέσεως, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’αριθμ. 1249/2021 απόφαση του Α2′ Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, που αναίρεσε την ως άνω (υπ’αριθμ. 1939/2018) απόφαση αυτού του Δικαστηρίου και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο παρόν Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους Δικαστές. Με την από 17.11.2021 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/……./17.11.2021 κλήση, η καλούσα εκκαλούσα επανέφερε προς συζήτηση την υπόθεση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, για την οποία ορίσθηκε δικάσιμος η παραπάνω αναφερομένη στην αρχή της παρούσας απόφασης, κατά την οποία συζητήθηκε.
Κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως αναφέρεται ανωτέρω και ο μεν πληρεξούσιος δικηγόρος της εφεσίβλητης ζήτησε να γίνουν δεκτές οι έγγραφες προτάσεις που κατέθεσε, ο δε πληρεξούσιος δικηγόρος της εκκαλούσας είχε καταθέσει προηγουμένως δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, με την οποία δήλωσε ότι επιθυμεί η συζήτηση της έφεσης να γίνει χωρίς να παραστεί στο ακροατήριο, ενώ επίσης προκατέθεσε προτάσεις.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
I) Κατά μεν το άρθρο 579 παρ.1 ΚΠολΔ αν αναιρεθεί η απόφαση, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε και η διαδικασία πριν από την απόφαση αυτή ακυρώνεται μόνον εφόσον στηρίζεται στην παράβαση για την οποία έγινε δεκτή η αναίρεση, κατά δε το άρθρο 581 παρ.1 και 2 του ίδιου Κώδικα, στο δικαστήριο της παραπομπής η υπόθεση εισάγεται και συζητείται με κλήση μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση. Από τις τελευταίες διατάξεις προκύπτει ότι αν η απόφαση αναιρεθεί στο σύνολο της αποβάλλει πλήρως την ισχύ της, μη παράγουσα δεδικασμένο επί οποιουδήποτε ζητήματος έκρινε αυτή, οι δε διάδικοι επανέρχονται στην προ της εκδόσεως αυτής κατάσταση (ΟλΑΠ 27/2007 Δημοσίευση Νόμος) και εφόσον δεν πρόκειται, για τις περιπτώσεις του άρθρου 580 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ, δηλαδή, για υπέρβαση δικαιοδοσίας ή παράβαση των σχετικών, με την αρμοδιότητα, διατάξεων, αναβιώνει η πρωτόδικη απόφαση και η κατ’ αυτής έφεση, που θα κριθεί πάλι από το Εφετείο. Το Εφετείο, ως δικαστήριο της παραπομπής, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 580 παρ. 3, 581 παρ. 2 και 3, 579 παρ.1 ΚΠολΔ, επανεκδικάζει την έφεση, ως προς το κεφάλαιο, στο οποίο αναφέρεται η παράβαση, για την οποία έγινε η αναίρεση και δεν περιορίζεται στο νομικό ζήτημα, περί του οποίου, ο γενόμενος δεκτός λόγος αναίρεσης, λαμβανομένου υπόψη, ότι η αναίρεση επέρχεται, για ορισμένη παράβαση, αλλά η υπόθεση επανεκδικάζεται, κατά το εκκληθέν μέρος, επί του οποίου με την απόφαση του αποφαίνεται το δικαστήριο της παραπομπής. Το τελευταίο δεσμεύεται, μόνο ως προς το νομικό ζήτημα, που έλυσε η παραπεμπτική απόφαση και όχι από τις διαπιστώσεις της απόφασης που αναιρέθηκε, ως προς τα πραγματικά γεγονότα, δυνάμενο να εκτιμήσει διαφορετικά τις αποδείξεις, εφόσον δεν εθίγησαν με την αναίρεση, από ότι η αναιρεθείσα, μη δεσμευόμενο, ούτε ως προς το σημείο αυτό από εκείνη (ΑΠ 129/2004 Δημοσίευση Νόμος). Στο σύνολο της θεωρείται ότι αναιρείται η απόφαση όταν η αναιρετική, κατά το διατακτικό της, δεν περιορίζει με σχετική διάταξη αυτού την αναίρεση σε ορισμένο ή ορισμένα κεφάλαια της όλης δίκης ή ως προς μερικούς μόνον από τους διαδίκους (ΟλΑΠ 27/2007 ό.π.) Κατά την έννοια του άρθρου 579 ΚΠολΔ, μετά την αναίρεση της απόφασης καταργείται, κατά την αυτή έκταση και η συζήτηση, κατά την οποία είχε εκδοθεί η αναιρεθείσα απόφαση. Ως εκ τούτου, οι προτάσεις που υποβλήθηκαν κατ’ αυτήν, όταν ανάγονται σε διατάξεις, για τις οποίες εχώρησε η αναίρεση, δεν λαμβάνονται υπόψη από το δικάζον την έφεση δικαστήριο και αν ακόμη γίνεται νόμιμη επίκλησή τους (ΑΠ 1070/2008 Δημοσίευση Νόμος). Το Εφετείο, επίσης, ως Δικαστήριο της παραπομπής, εφόσον η αναιρετική απόφαση δεν ασχολήθηκε με το διαδικαστικό ζήτημα του εμπροθέσμου της έφεσης ως προϋπόθεσης του παραδεκτού της, θα (επαν)εξετάσει την εν λόγω διαδικαστική προϋπόθεση (ΕΑ 2339/2016 Δημοσίευση Νόμος). Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 580 παρ. 4 ΚΠολΔ, οι αποφάσεις της Ολομέλειας ή των Τμημάτων του Αρείου Πάγου δεσμεύουν τα Δικαστήρια που ασχολούνται με την ίδια υπόθεση ως προς τα νομικά ζητήματα που έλυσαν. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ως «νομικό ζήτημα» θεωρείται το εννοιολογικό περιεχόμενο που προσέδωσε η αναιρετική απόφαση στον κανόνα του δικαίου, στην παράβαση του οποίου είχε θεμελιωθεί η αναίρεση (ΑΠ 153/1997 Δ 28, 857).
Η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα άσκησε, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, την, από 16.4.2015 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ……./17.4.2015 αγωγή, απευθυνομένη κατά της εναγομένης και ήδη εφεσίβλητης, με την οποία ιστορούσε ότι δυνάμει T0U υπ’ αριθμ …../27.5.1997 συμβολαίου της άλλοτε συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ν. Α., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κασσάνδρας, μεταβίβασε, λόγω γονικής παροχής, στην εναγομένη θυγατέρα της, ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου της πλήρους κυριότητας των λεπτομερώς περιγραφομένων στην αγωγή ακινήτων, που βρίσκονται στην Δημοτική Ενότητα Παλλήνης, του Δήμου Κασσάνδρας Χαλκιδικής, συνολικής αγοραίας αξίας του ανωτέρω ιδανικού μεριδίου σε όλα τα ακίνητα 200.000 ευρώ κατά το χρόνο της παροχής και ήδη κατά το χρόνο σύνταξης της αγωγής 300.000 ευρώ, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου της πλήρους κυριότητας των παραπάνω ακινήτων, το μεταβίβασε με το ίδιο ως άνω συμβόλαιο στον υιό της Κ. Μ.. Ότι το έτος 1995, με το αναφερόμενο στην αγωγή συμβόλαιο γονικής παροχής, που καταρτίσθηκε στη Γερμανία, είχε μεταβιβάσει στην εναγομένη, ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου της ψιλής κυριότητας, της λεπτομερώς περιγραφόμενης στην αγωγή οικοδομής, που αποτελείται από τέσσερα οροφοδιαμερίσματα και βρίσκεται στην πόλη …της Γερμανίας, αγοραίας αξίας του ανωτέρω ιδανικού μεριδίου της εναγομένης κατά το χρόνο της παροχής 200.000 ευρώ και κατά το χρόνο σύνταξης της αγωγής 300.000 ευρώ, ενώ η ίδια (ενάγουσα) παρακράτησε την επικαρπία της ανωτέρω οικοδομής. Ότι κατά το χρονικό διάστημα των ετών 1983-1994 παρείχε στην εναγομένη χρήματα για να αποκτήσει αυτή, κατά πλήρη κυριότητα, τέσσερα Ι.Χ. αυτοκίνητα, συνολικής αξίας 40.000 ευρώ κατά το χρόνο που έγιναν οι αντίστοιχες παροχές των χρημάτων. Ότι κατά το ίδιο χρονικό διάστημα κάλυψε τις υψηλές δαπάνες σπουδών της εναγόμενης στη Γερμανία, τις δαπάνες παραμονής της επί εξάμηνο στη Γρανάδα της Ισπανίας για εκπαιδευτικούς και ψυχαγωγικούς λόγους, καθώς και τις πολυτελείς κατ’ έτος διακοπές της, ενώ ακόμη της διέθετε το ποσό των 400 μάρκων μηνιαία κατά την τετραετή φοίτησή της στο πανεπιστήμιο και γενικότερα κάλυψε όλες τις βιοτικές ανάγκες της εναγομένης μέχρι την πρόσληψή της, το έτος 1994, ως στελέχους σε εταιρία συμβούλων επιχειρήσεων. Ότι επίσης η εναγόμενη κατά τα έτη 1983 -1994 διέμενε στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου της ως άνω πολυκατοικίας κυριότητας της ενάγουσας, στο Νους, χωρίς να καταβάλει μίσθωμα και χωρίς να συμμετέχει στις αναγκαίες δαπάνες ηλεκτροφωτισμού, θέρμανσης και ύδρευσης του διαμερίσματος, τις οποίες κάλυπτε η ενάγουσα. Ότι η ανωτέρω γονική παροχή, για την οποία συντάχθηκε το υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβόλαιο, καταρτίσθηκε ενώ ήδη η εναγόμενη εργαζόταν και αποκόμιζε ικανοποιητικά εισοδήματα από την εργασία της. Ότι ειδικότερα η εναγόμενη ξεκίνησε να εργάζεται από το έτος 1994 και από το έτος 1997 έως και το έτος 2000, οπότε νυμφεύφθηκε, εργάσθηκε σε θέση με υψηλές αποδοχές ποσού 5.000 ευρώ μηνιαία, έχοντας έτσι ήδη αποκατασταθεί πλήρως επαγγελματικά κατά το χρόνο της επίδικης γονικής παροχής. Ότι μετά την τέλεση του γάμου της έπαυσε να εργάζεται, διότι ο σύζυγός της είναι ιδιοκτήτης τριών διαμερισμάτων στο Βερολίνο και ενός διαμερίσματος σε πολυτελές προάστιο της Φρανκφούρτης, συνολικής αγοραίας αξίας 700.000 ευρώ, ενώ από την εργασία του κερδίζει το ποσό των 250.000 ευρώ ετησίως. Ότι, κατά το χρόνο της επίδικης γονικής παροχής (27.5.1997), η ενάγουσα βαρυνόταν με τις δαπάνες συντήρησης του έτερου τέκνου της Κ. Μ., ο οποίος τότε διένυε το 22° έτος της ηλικίας του και ήταν άγαμος και ανεπάγγελτος. Ότι επίσης κατά το χρόνο κατάρτισης της ένδικης γονικής παροχής προς την εναγομένη, η ενάγουσα δεν διέθετε πλέον άλλη ακίνητη περιουσία ούτε απέκτησε μεταγενέστερα, ενώ το μοναδικό εισόδημά της προέρχονταν από την εκμίσθωση, υπό την ιδιότητά της ως επικαρπώτριας, των τεσσάρων προαναφερόμενων διαμερισμάτων στο …Γερμανίας, αντί μισθωμάτων συνολικού ποσού 2.000 ευρώ μηνιαία. Ότι από το έτος 1988 η ενάγουσα διέκοψε τη δραστηριότητά της ως μικροβιοτέχνη και πλέον λαμβάνει μία μηνιαία σύνταξη ποσού 171,75 ευρώ μηνιαία, ο δε σύζυγός της λαμβάνει μηνιαία συντάξεις ποσού 482,95 ευρώ και 271,33 ευρώ, την τελευταία εκ των οποίων του έχει εκχωρήσει η ενάγουσα. Ότι από την εκμίσθωση των πιο πάνω διαμερισμάτων της τετραόροφης πολυκατοικίας στο …αποκόμιζε κατά το χρόνο σύνταξης της κρινόμενης αγωγής το συνολικό ποσό των 2.400 ευρώ μηνιαία, μετ’αφαίρεση δε των εξόδων συντήρησης των διαμερισμάτων και του φόρου εισοδήματος απομένει καθαρό υπόλοιπο ποσού 1.440 ευρώ μηνιαία. Ότι τα εισοδήματά της μόλις επαρκούν για τη στοιχειωδώς αξιοπρεπή διαβίωσή της στη Γερμανία. Ότι η εναγομένη από το έτος 2001 διέκοψε αναίτια τις σχέσεις της με τους γονείς της και τον αδελφό της αρνούμενη κάθε επικοινωνία μαζί τους και αδιαφορεί για την τύχη των ηλικιωμένων γονέων της, εκ των οποίων η μητέρα της ενάγουσα γεννήθηκε το έτος 1938 και ο πατέρας της το έτος 1930 και ανέμεναν την εκδήλωση εκ μέρους της στοργής, φροντίδας, συμπαράστασης και αρωγής στις δυσκολίες, τα προβλήματα υγείας και τις λοιπές αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν, ενώ ακόμη αρνήθηκε να τους συνδράμει οικονομικά όταν της ζητήθηκε, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στην αγωγή. Ότι η εναγόμενη, στις προσπάθειες της ενάγουσας να την προσεγγίσει μέσω τρίτων κοινών γνωστών τους, αναφερόταν με ιδιαίτερα προσβλητικό, περιφρονητικό και απαξιωτικό τρόπο για το πρόσωπο της ενάγουσας, δηλώνοντας ότι έχει πεθάνει γι’αυτήν, ότι δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την τύχη της μητέρας της, ότι δεν υπάρχει πλέον για την ίδια η μητέρα της και ότι δεν μπορεί πια η ενάγουσα να υπολογίζει στη βοήθεια και συμπαράσταση της εναγομένης. Ότι επίσης η εναγόμενη απαγόρευσε στην ενάγουσα και το σύζυγό της την επικοινωνία με τον υιό της και εγγονό τους. Ότι η εναγομένη ισχυρίζεται ότι προσβλήθηκε και θίχθηκε επειδή ο πατέρας της το έτος 2001 σε συνάντηση αυτού, των διαδίκων και του υιού του Κ., της υπενθύμισε με αυστηρό τρόπο ότι οφείλει και αυτή να σταθεί στο πλευρό της πατρικής της οικογένειας, όταν θα το επέβαλαν οι περιστάσεις, όπως σε περίπτωση ασθένειας οποιουδήποτε μέλους της, πλην όμως η εναγομένη αρνήθηκε ότι υπέχει τέτοια υποχρέωση, εκδηλώνοντας τότε τη βούλησή της να διακόψει οριστικά τις σχέσεις της με τους γονείς της, προσχηματικά δε η εναγόμενη ισχυρίζεται ότι κατά την ανωτέρω συνάντηση ο πατέρας της την ράπισε στο πρόσωπο, παρότι τέτοιο συμβάν δεν έλαβε χώρα. Ότι η συμπεριφορά αυτή της εναγομένης, που συνιστά βαρύτατο παράπτωμα και αχαριστία εκ μέρους της, συνεχίσθηκε για δεκατέσσερα έτη. Ότι στις 9.2.2011, η ενάγουσα με την, συνταχθείσα ενώπιον της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κ. Κ., υπ’αριθμ. …../9.2.2011 δήλωσή της, την οποία η εναγομένη ανέγνωσε αλλά αρνήθηκε να παραλάβει από τον αρμόδιο δικαστικό επιμελητή, ανακάλεσε τη γονική παροχή της προς την εναγομένη, για την οποία συντάχθηκε το ανωτέρω υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβόλαιο της άλλοτε συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ν. Α. και την κάλεσε να της α να μεταβιβάσει, εντός της ταχθείσας δεκαήμερης προθεσμίας, τα περιγραφόμενα στο συμβόλαιο αυτό ακίνητα κατά το δωρηθέν ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου. Ότι η προθεσμία αυτή παρήλθε άπρακτη και η εναγομένη κατέστη αδικαιολόγητα πλουσιότερη, χωρίς νόμιμη αιτία, σε βάρος της ενάγουσας. Ότι η γονική παροχή προς την εναγόμενη, που καταρτίσθηκε με το υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβόλαιο, αποτελεί δωρεά στο σύνολό της, διότι τα δωρηθέντα ακίνητα δεν συνέβαλλαν ούτε κατ’ελάχιστο στην έναρξη και διατήρηση της οικονομικής της αυτοτέλειας ή στην έναρξη ή εξακολούθηση του επαγγέλματος της ή στην δημιουργία οικογένειας από αυτήν αλλά συνέβαλε μόνο στην επαύξηση της περιουσίας της. Ότι επίσης, η εν λόγω γονική παροχή υπερέβαινε προφανώς το μέτρο που επιβάλλονταν από τις περιστάσεις κατά το χρόνο της παροχής, καθόσον η εναγομένη είχε ήδη τότε περιουσιακή και οικονομική αυτοτέλεια τόσο λόγω της επικερδούς εργασίας της όσο και λόγω του ότι ήταν ήδη κυρία άλλης αξιόλογης ακίνητης περιουσίας ενόψει της προγενέστερης γονικής παροχής της ενάγουσας. Με βάση το ιστορικό αυτό ζήτησε α) να αναγνωρισθεί η εγκυρότητα της εκ μέρους της ανάκλησης με την υπ’αριθμ. …../9.2.2011 πράξη της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κ. Κ., που επιδόθηκε στην εναγομένη στις 20.4.2011 άλλως επικουρικά με την υπ’αριθμ. κατάθεσης …../23.9.2011 προγενέστερη αγωγή της που επιδόθηκε στην εναγομένη στις 10.2.2012 άλλως με την παρούσα αγωγή, της δωρεάς της προς την εναγομένη, που καταρτίσθηκε με το υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβόλαιο της άλλοτε συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ν. Α., για ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου των περιγραφόμενων στο συμβόλαιο αυτό ακινήτων, β) να υποχρεωθεί η εναγομένη να της αναμεταβιβάσει την κυριότητα των δωρηθέντων εξ αδιαιρέτου ποσοστών ακινήτων με τη σύνταξη της σχετικής συμβολαιογραφικής δήλωσης άλλως σε περίπτωση άρνησής της να θεωρηθεί η σχετική δήλωση βούλησής της ως γενομένη με την τελεσιδικία της εκδοθησομένης αποφάσεως, γ) να υποχρεωθεί η εναγομένη να της αποδώσει τη συννομή των επίδικων ακινήτων και να καταδικασθεί αυτή στη δικαστική της δαπάνη. Επί της ανωτέρω αγωγής εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων και κατά την τακτική διαδικασία, η υπ’αριθμ. 5/2017 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη. Κατά της ανωτέρω αποφάσεως η ενάγουσα άσκησε την, από 3.7.2017 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης …/7.7.2017 έφεσή της, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’αριθμ. 1939/2018 οριστική απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου, που την δέχθηκε τυπικά και την απέρριψε κατ’ουσία. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως η εκκαλούσα ενάγουσα άσκησε την, από 24.5.2019 αίτηση αναιρέσεως, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’αριθμ, 1249/2021 απόφαση του Α2′ Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, με την οποία αναιρέθηκε στο σύνολό της η ως άνω (υπ’αριθμ. 1939/2018) απόφαση αυτού του Δικαστηρίου και παραπέμφθηκε η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο παρόν Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους Δικαστές. Ειδικότερα, με την προαναφερόμενη απόφαση του Αρείου Πάγου κρίθηκε ότι «…Έτσι που έκρινε το Εφετείο, παραβίασε εκ πλαγίου την προαναφερόμενη ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1509 ΑΚ, καθόσον διέλαβε ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή της διάταξης αυτής αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα του χαρακτήρα της ένδικης παραχώρησης της αναιρεσείουσας προς την αναιρεσίβλητη, ως γονικής παροχής που δεν υπόκειται σε ανάκληση κατ’άρθρο 505 ΑΚ. Ειδικότερα, α) ενώ αρχικά δέχεται ότι συνέτρεχαν οι κατά το άρθρο 1509 ΑΚ προϋποθέσεις της γονικής παροχής προς την εναγόμενη αναιρεσίβλητη, ότι δηλαδή η παραχώρηση από την ενάγουσα αναιρεσείουσα μητέρα της προς αυτήν έγινε για τη διατήρηση οικονομικής ή οικογενειακής αυτοτέλειας και δεν υπερβαίνει το μέτρο που επιβάλλεται από τις περιστάσεις, ακολούθως δέχεται ότι η ένδικη παραχώρηση σε καμία περίπτωση δεν προσπόρισε στην αναιρεσίβλητη οικογενειακή και οικονομική αυτοτέλεια, καθόσον από κανένα ακίνητο δεν μπορούσε να καλύψει τις στεγαστικές ανάγκες, ούτε κανένα από τα ακίνητα αυτά της προσπόριζε κάποιο εισόδημα, με αποτέλεσμα να προκαλείται ασάφεια και αμφιβολία σχετικά με το σκοπό της παροχής αλλά και την ανάγκη της αναιρεσίβλητης, την οποία επεδίωξε αυτή να καλύψει, ενόψει μάλιστα και της έτερης παραδοχής της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι η αναιρεσίβλητη κατά τον κρίσιμο χρόνο είχε αποκατασταθεί επαγγελματικά, β) ενώ αναφέρει ότι η οικογένεια των διαδίκων «διέμενε πάντα μόνιμα στην πόλη … της Γερμανίας», δέχεται ότι η ένδικη παροχή, που αφορά μεταβίβαση ακινήτων στην Ελλάδα, έγινε και για τη διατήρηση της οικογενειακής αυτοτέλειας της αναιρεσίβλητης, χωρίς να διευκρινίζει πως η παροχή αυτή εξυπηρετούσε τον εν λόγω σκοπό, καλύπτοντας αντίστοιχη ανάγκη της αναιρεσίβλητης, γ) διαλαμβάνει ότι πριν την ένδικη μεταβίβαση η αναιρεσείουσα είχε προβεί καιά το έτος 1995 και σε άλλη μεταβίβαση λόγω γονικής παροχής προς την αναιρεσίβλητη, συνιστάμενη στην ψιλή κυριότητα κατά ποσοστό 50% ενός οικοπέδου στη Γερμανία, με την επ’αυτού οικοδομή, αποτελούμενη από τέσσερα οροφοδιαμερίσματα, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται επαρκώς, αν το δικαστήριο της ουσίας συνεκτίμησε και την ως άνω πρώτη παροχή σχετικά με το ουσιώδες ζήτημα της υπέρβασης ή μη του επιβαλλόμενου μέτρου για την επίμαχη γονική παροχή, και δ) προσδιορίζεται ανεπαρκώς η οικονομική κατάσταση κατά το χρόνο της ένδικης παροχής τόσο της αναιρεσίβλητης όσο και της αναιρεσείουσας, καθόσον, ειδικότερα, ως προς την τελευταία τα αναφερόμενα στοιχεία αφορούν το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα προ της ασκήσεως της αγωγής.». Ενόψει δε του ότι ο, εκ του άρθρου 559 αριθμ.19 ΚΠολΔ, αναιρετικός λόγος που έγινε δεκτός, δεν αφορά τις περιπτώσεις του άρθρου 580 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ (υπέρβαση δικαιοδοσίας ή παράβαση των διατάξεων, των σχετικών με την αρμοδιότητα), αναβιώνει η πρωτόδικη απόφαση και η, κατ’ αυτής ασκηθείσα έφεση, που θα κριθεί από το παρόν Δικαστήριο, στο οποίο παραπέμφθηκε η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση με την ανωτέρω (υπ’ αριθμ. 1249/2021) απόφαση του Α2′ Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου. Εξάλλου, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, το Δικαστήριο αυτό, ως Δικαστήριο της παραπομπής, θα επανεκδικάσει την έφεση στο σύνολό της και δεν θα περιοριστεί στο νομικό ζήτημα που κρίθηκε με την αναιρετική απόφαση (άρθρα 580 παρ. 3, 581 παρ. 2 και 3, 579 παρ. 1 ΚΠολΔ). Κατόπιν τούτων, με την, από 17.11.2021 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/……./17.11.2021 κλήση της καλούσας εκκαλούσας, νόμιμα φέρεται προς συζήτηση η κρινόμενη από 3.7.2017 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ../7.7.2017 έφεση, κατά της υπ’αριθμ. 5/2017 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία και αντιμωλία των διαδίκων. Η ως άνω έφεση ασκήθηκε κατά τις νόμιμες διατυπώσεις και εμπρόθεσμα (άρθρα 495 παρ. 1 και 2, 511, 513, 516 παρ. 1, 517 εδ. α’, 518 παρ. 1 ΚΠολΔ) δεδομένου ότι η εκκαλουμένη απόφαση επιδόθηκε με επιμέλεια της εναγομένης, στις 29.6.2017, στον δικηγόρο Ελευθέριο Μυλωνά, ως πληρεξούσιο και αντίκλητο της ενάγουσας, ο οποίος είχε παρασταθεί στην πρωτοβάθμια δίκη (άρθρ. 143 παρ. 1 ΚΠολΔ) (βλ. τη νομίμως επικαλούμενη και προσκομιζόμενη από την εφεσίβλητη υπ’αριθμ. …/29.6.2017 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Εφετείο Θεσσαλονίκης, με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, Α. Χ.) και η έφεση ασκήθηκε με την κατάθεσή της στη Γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου στις 7.7.2017, ήτοι εντός τριάντα ημερών από την επομένη της επίδοσης της εκκαλουμένης, ενώ επίσης για το παραδεκτό της έφεσης καταβλήθηκε από την εκκαλούσα το προβλεπόμενο από το άρθρο 495 ΚΠολΔ, ως ίσχυε κατά το χρόνο άσκησης της έφεσης, παράβολο, ποσού 150 ευρώ, κατατεθέντος στη Γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου του υπ’αριθμ. ….e παράβολου (βλ. την πράξη κατάθεσης της έφεσης όπου βεβαιώνεται από τη Γραμματέα του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ότι κατατέθηκε το παραπάνω παράβολο, ποσού 150 ευρώ). Επομένως, η έφεση πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να εξεταστεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της κατά την αυτή, ως άνω, τακτική διαδικασία.
II) Κατά τη διάταξη του άρθρου 1509 ΑΚ η παροχή περιουσίας στο τέκνο από οποιοδήποτε γονέα του, είτε για τη δημιουργία ή τη διατήρηση οικονομικής ή οικογενειακής αυτοτέλειας, είτε για την έναρξη ή την εξακολούθηση επαγγέλματος, αποτελεί δωρεά, μόνο ως προς το ποσό που υπερβαίνει το μέτρο, το οποίο επιβάλλουν οι περιστάσεις. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι αφενός μεν χαρακτηρίζεται γονική παροχή εκείνη που δεν υπερβαίνει το μέτρο που επιβάλλουν οι περιστάσεις κάθε συγκεκριμένης περίστασης, χωρίς όμως να προσδιορίζονται αυτές, αφετέρου δε οι σκοποί της γονικής παροχής περιλαμβάνουν κάθε περίπτωση παροχής που γίνεται στο πλαίσιο της δημιουργίας ή της διατήρησης οικονομικής ή οικογενειακής αυτοτέλειας ή της έναρξης ή εξακολούθησης επαγγέλματος. Απαιτείται, λοιπόν, να εξειδικεύεται από το δικαστήριο, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, τόσο οι σκοποί της παροχής, όσο και το μέτρο που επιβάλλουν οι περιστάσεις, προκειμένου να κριθεί αν πρόκειται για γονική παροχή και αν υπερβαίνει το μέτρο που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Κατά την εξειδίκευση αυτή λαμβάνονται υπόψη ο σκοπός της παροχής που προσδιορίζει το είδος και ύψος των αναγκαίων δαπανών, η ύπαρξη άλλων τέκνων που και αυτά εύλογα θα προσδοκούν ανάλογες παροχές, η οικονομική κατάσταση, η κοινωνική θέση του γονέα κατά τη σύσταση της παροχής. Επίσης, από τη γραμματική διατύπωση της ανωτέρω διάταξης, συνάγεται ότι η γονική παροχή αποτελεί δωρεά στο σύνολό της και όχι μόνο κατά το οικείο, από τις περιστάσεις, επιβαλλόμενο μέτρο, όταν δεν έγινε για τη δημιουργία ή τη διατήρηση οικονομικής ή οικογενειακής αυτοτέλειας του τέκνου, ούτε για την έναρξη ή την εξακολούθηση επαγγέλματος από αυτό, οπότε, εφόσον, δηλαδή, δεν συντρέχει κάποια από τις παραπάνω περιπτώσεις, ως δωρεά, υπόκειται στο σύνολό της στην, κατ’ άρθρο 505 ΑΚ, ανάκληση αυτής λόγω αχαριστίας. (ΑΠ 1249/2021, ΑΠ 238/2020 αμφότερες Δημοσίευση Νόμος). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 505 ΑΚ, ο δωρητής έχει δικαίωμα να ανακαλέσει τη δωρεά, αν ο δωρεοδόχος φάνηκε με βαρύ παράπτωμα αχάριστος απέναντι στο δωρητή ή στο σύζυγο ή στενό συγγενή του και ιδίως αν αθέτησε την υποχρέωσή του να διατρέφει το δωρητή. Αχαριστία κατά την έννοια της προπαρατιθέμενης διάταξης, θεωρείται η βαριά αντικοινωνική συμπεριφορά ή διαγωγή του δωρεοδόχου, που αποτελεί παράβαση των κανόνων του δικαίου ή των αντιλήψεων περί ηθικής και ευπρέπειας, οφείλεται δε σε υπαιτιότητά του και μπορεί να καταλογιστεί σ’ αυτόν. Έτσι αχαριστία μπορεί, κατά τις περιστάσεις, να αποτελεί και η χωρίς σοβαρό λόγο αδιαφορία του δωρεοδόχου γενικώς για την τύχη του δωρητή, όταν ο τελευταίος έχει ανάγκη από περίθαλψη ή ανάγκη εκδηλώσεων αγάπης και ενδιαφέροντος για ψυχολογική του στήριξη, λόγω της δύσκολης ψυχοσωματικής κατάστασης, στην οποία έχει περιέλθει λόγω γήρατος, συνοδευόμενης από ασθένεια, όπως και η καταφρόνησή του με λόγο και έργο. Η αδιαφορία αυτή, λόγω των συνθηκών, κάτω από τις οποίες ευρίσκεται ο δωρητής, είναι κοινωνικώς αποδοκιμαστέα, εις τρόπον ώστε, όταν συντρέχει να δικαιούται ο δωρητής να ανακαλέσει τη δωρεά, έστω και αν ο δωρεοδόχος, που αδιαφορεί για την τύχη του, δεν ανέλαβε με τη σύμβαση της δωρεάς τέτοια υποχρέωση. Το ζήτημα δε, αν η καταδεικνύουσα την αχαριστία συμπεριφορά ή διαγωγή του δωρεοδόχου συνιστά ή όχι βαρύ παράπτωμα αυτού, κρίνεται από το δικαστή, ο οποίος για τη μόρφωση της κρίσης του, εκτιμά την εν λόγω συμπεριφορά βάση αντικειμενικών κριτηρίων, και λαμβάνοντας υπόψη και τον βαθμό της υπαιτιότητας του δωρεοδόχου και τυχόν συντρέχον πταίσμα του δωρητή ή του συζύγου ή του στενού συγγενούς του, αποφαίνεται αν η υπ’ αυτού γενομένη δεκτή, ως εμπίπτουσα, κατά αντικειμενική κρίση, στις νομικές έννοιες του βαρέος παραπτώματος και της αχαριστίας συμπεριφορά του δωρεοδόχου, συνιστά και στη συγκεκριμένη περίπτωση βαρύ παράπτωμα και αχαριστία. (ΑΠ 1397/2022 Δημοσίευση Νόμος). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 505 ΑΚ “η ανάκληση αποκλείεται αν ο δωρητής έδωσε συγγνώμη στο δωρεοδόχο ή αν πέρασε ένα έτος, αφότου ο δωρητής, έχοντας δικαίωμα να ανακαλέσει, πληροφορήθηκε το λόγο της ανάκλησης”. Κατά την έννοια της τελευταίας διατάξεως, η τιθεμένη με αυτή ετήσια αποσβεστική προθεσμία προς ανάκληση της δωρεάς δεν αρχίζει, εφόσον τα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν το λόγο της αχαριστίας είναι εξακολουθητικά και φθάνουν μέχρι την πράξη ανάκλησης της δωρεάς, η οποία μπορεί να λήγει και με την άσκηση της αγωγής ανάκλησης, διότι στην περίπτωση αυτή τα ανωτέρω περιστατικά θεωρούνται και λαμβάνονται υπόψη ως ενιαίο σύνολο οπότε η προθεσμία προς ανάκληση αρχίζει από την τέλεση του τελευταίου παραπτώματος. (ΑΠ 917/2015 Δημοσίευση ΤΝΠ ΔΣΑ Ισοκράτης). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 509 παρ. 1 του ΑΚ η ανάκληση της δωρεάς γίνεται με άτυπη [ακόμη και όταν το αντικείμενο της δωρεάς είναι ακίνητο (ΑΠ 1758/2011)] σχετική δήλωση του δωρητή προς τον δωρεοδόχο. (ΑΠ 500/2019 Δημοσίευση ΤΝΠ ΔΣΑ Ισοκράτης), στην οποία πρέπει να αναφέρεται και ο λόγος της ανακλήσεως της δωρεάς για τη συγκεκριμένη αιτία, δηλαδή τα πραγματικά γεγονότα, που συνιστούν το βαρύ παράπτωμα του δωρεοδόχου, τα οποία, βεβαίως, δύναται να αμφισβητήσει ο δωρεοδόχος ενώπιον του δικαστηρίου, οπότε και θα αποτελέσουν το αντικείμενο της αποδείξεως, ενώ η μη αναφορά στη δήλωση του λόγου ανάκλησης, καθιστά ανίσχυρη την ανάκληση, αφού στερείται ο δωρεοδόχος του δικαιώματος άμυνας εναντίον της ανάκλησης. Κατά συνέπεια, για την ευδοκίμηση της αγωγής περί ανακλήσεως της δωρεάς, πρέπει, αφενός ο λόγος αχαριστίας να υπάρχει κατά το χρόνο της ανάκλησης, αφετέρου να αποδείξει ο ενάγων την αλήθεια του αναφερόμενου στη δήλωση ανάκλησης λόγου και αν αυτός αφορά την επιδειχθείσα από το δωρεοδόχο αχαριστία, να αποδείξει το έναντι του βαρύ παράπτωμα, από το οποίο προήλθε αυτή (ΑΠ 1608/2022 Δημοσίευση Νόμος). Επίσης, με την αγωγή αναγνώρισης της ανάκλησης μπορεί να σωρευθεί και αίτημα για αναζήτηση του δωρηθέντος. Η αγωγή αυτή είναι ενοχική και όχι εμπράγματη. Ο δωρητής δικαιούται ενοχικά σε αυτούσια απόδοση του δωρηθέντος. Ο τρόπος της αυτούσιας απόδοσης εξαρτάται από την ιδιαίτερη φύση του συγκεκριμένου κάθε φορά δικαιώματος που απέκτησε σ’ αυτό ο λήπτης. Έτσι, αν το δωρηθέν είναι ακίνητο και μεταβιβάστηκε στο δωρεοδόχο κατά κυριότητα, η επαναμεταβίβαση της κυριότητας, μετά την ανάκληση της δωρεάς, γίνεται με καταδίκη του δωρεοδόχου σε δήλωση βούλησης και μεταγραφή της σχετικής τελεσίδικης απόφασης και της δήλωσης του δωρητή ενώπιον συμβολαιογράφου για αποδοχή της απόφασης αυτής. Η απόδοση, όμως, της νομής και κατοχής του πράγματος, δεν προϋποθέτει καταδίκη σε δήλωση βούλησης και μπορεί να γίνει με αγωγή απόδοσης του πράγματος που κατέχεται χωρίς αιτία μετά την ανάκληση, αφού και η κυριότητα είναι αποδοτέα, μετά την εν λόγω ανάκληση, διότι στερείται πλέον νόμιμης αιτίας, έτσι ώστε να μη δικαιολογεί τη διατήρηση των ωφελημάτων απ’ αυτή. Επομένως, είναι δυνατή η άσκηση εκ μέρους του δωρητή κατά του δωρεοδόχου και καταψηφιστικής αγωγής με νομική βάση τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού (άρθρ. 904 επ., 509 ΑΚ) και αίτημα την καταδίκη του σε επιστροφή του αντικειμένου της δωρεάς, λόγω ανάκλησης της τελευταίας (αποτέλεσμα της οποίας είναι η αυτοδίκαιη ανατροπή της ενοχικής σύμβασης της δωρεάς για το μέλλον ex nunc και ως εκ τούτου η γένεση της αξίωσης του δωρητή προς επιστροφή του αντικειμένου της δωρεάς κατ’ άρθρ. 904 επ. ΑΚ), οπότε το ζήτημα της συνδρομής ή μη του ανακλητικού λόγου θα αποτελέσει προδικαστικό ζήτημα στη σχετική δίκη. (ΑΠ 515/2020 Δημοσίευση Νόμος).
ΙΙΙ) Τέλος, επί ασκήσεως εφέσεως, στην περίπτωση που το διατακτικό της εκκαλουμένης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο ή περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες και με τους λόγους της έφεσης πλήττεται η μια μόνον από αυτές, οι πιο πάνω λόγοι έφεσης είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που, με τους λόγους έφεσης, πλήττονται όλες οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μιας από αυτές, δεν τελεσφορεί (ΤριμΕφΛαμίας 8/2023 όπου και περαιτέρω παραπομπές στη νομολογία).
Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και περιλαμβάνονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, από τις νομίμως επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από την εφεσίβλητη υπ’αριθμ. …./30.9.2016 ένορκη βεβαίωση της Χ. το γένος Μ. και υπ’αριθμ. …/30.9.2016 ένορκη βεβαίωση του Φ. Μ. του Φ., που αμφότερες δόθηκαν ενώπιον του Προξένου της Ελλάδας στο Ντύσσελντορφ, ως εκτελούντος συμβολαιογραφικά καθήκοντα, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν στην δίκη επί της ένδικης αγωγής, μετά από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση του δικηγόρου Θεόδωρου Ζέρβα, ως πληρεξουσίου και αντικλήτου της ενάγουσας και ήδη εκκαλούσας (βλ. τη νομίμως επικαλούμενη και προσκομιζόμενη από την εφεσίβλητη υπ’αριθμ. …/19.9.2016 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, Θ. Μ.) και από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για να χρησιμεύσουν είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται φωτογραφίες που η γνησιότητά τους δεν αμφισβητήθηκε καθώς και η υπ’αριθμ. …/29.3.2013 ένορκη βεβαίωση περί της εξετάσεως των Π. Μ. του Γ. και της Χ. και Κ. Μ. του Π. και της Κ. Ι., η οποία δόθηκε ενώπιον της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κ. Κ., προκειμένου να χρησιμεύσει σε άλλη δίκη και λαμβάνεται υπόψη ως ως δικαστικό τεκμήριο (ΑΠ 868/2020, ΑΠ 1719/2017 Δημοσίευση στην ιστοσελίδα του Αρείου Πάγου, areiospagos.gr) αλλά και οι υπ’αριθμ. …./12.12.2012 και …./12.12.2012 ένορκες βεβαιώσεις περί της εξετάσεως, αντίστοιχα, του Φ. Μ. του Φ.και της Χ. Σ. το γένος Μ., οι οποίες δόθηκαν ενώπιον του Γενικού Προξένου της Ελλάδας στο Ντύσσελντορφ, ως εκτελούντος συμβολαιογραφικά καθήκοντα, προκειμένου να χρησιμεύσουν σε άλλη δίκη και λαμβάνονται υπόψη ως δικαστικά τεκμήρια, σημειουμένου ότι τα αλλοδαπά έγγραφα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι συνοδεύονται από μετάφραση στην ελληνική γλώσσα, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: Η ενάγουσα Κ. Ι. Μ., γεννηθείσα το έτος 1938, γερμανίδα υπήκοος, από το νόμιμο γάμο που τέλεσε με τον Π. Μ., γεννηθέντα το έτος 1930, ο οποίος απεβίωσε στις 12.9.2018, απέκτησε δύο τέκνα την εναγομένη Ι. Ι. Μ. γεννηθείσα το έτος 1965 και τον Κ. Μ., ο οποίος γεννήθηκε το έτος 1975. Δυνάμει του υπ’αριθμ. …/21.12.1995 συμβολαίου, που καταρτίσθηκε στη Γερμανία, η ενάγουσα μεταβίβασε λόγω δωρεάς, όπως αναφέρεται στο εν λόγω συμβόλαιο, στα δύο τέκνα της, κατά ψιλή κυριότητα και κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου σε καθέναν τους, ένα οικόπεδο, που βρίσκεται στην πόλη …Γερμανίας, μετά της επ’αυτού οικοδομής αποτελούμενης από τέσσερα (4) οροφοδιαμερίσματα, εμβαδού 110 τμ το καθένα, παρακρατώντας την επικαρπία εφ’όρου ζωής της. Εν συνεχεία, η ενάγουσα, δυνάμει του υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης, Ν. Α., που μεταγράφηκε νόμιμα, μεταβίβασε λόγω γονικής παροχής, όπως αναφέρεται στο εν λόγω συμβόλαιο, στα δύο ως άνω τέκνα της, κατά πλήρη κυριότητα και κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου στο καθένα, τα παρακάτω ακίνητα και συγκεκριμένα: α) ένα αγροτεμάχιο, έκτασης 4.012 τμ, που βρίσκεται στη θέση «Άγιος Ευστράτιος», της κτηματικής περιοχής της κοινότητας Πευκοχωρίου, της περιφέρειας του Υποθηκοφυλακείου Κασσάνδρας, Νομού Χαλκιδικής, οριζομένου βόρεια με ιδιοκτησία Ζ. και Σ. Ρ., νότια με λωρίδα δάσους, δυτικά με κοινοτική οδό Πευκοχωρίου Αγίας Παρασκευής και ανατολικά με ιδιοκτησία Ι. Σ., με την επ’αυτού οικία, αποτελούμενη από υπόγειο εμβαδού 99,74 τμ, ισόγειο εμβαδού 99,74 τμ και έναν όροφο πάνω από το ισόγειο, εμβαδού 99,74 τμ, β) έναν αγρό που βρίσκεται στην Αγία Παρασκευή, Νομού Χαλκιδικής, Υποθηκοφυλακείου Κασσανδρείας, στη θέση «ΚΑΣΤΑΝΙΕΣ», εκτάσεως 3.453,40 τμ, οριζόμενο βόρεια με αγρό ιδιοκτησίας Ι. Κ., νότια με αγρό ιδιοκτησίας Γ. Κ. και της ίδιας παρέχουσας, ανατολικά με δάσος και δυτικά με αγρό ιδιοκτησίας Ι. Κ., γ) έναν αγρό που βρίσκεται στην Αγία Παρασκευή Χαλκιδικής, Υποθηκοφυλακείου Κασσανδρείας, στη θέση «ΚΑΣΤΑΝΙΕΣ», εκτάσεως 3.096,74 τμ, οριζόμενο με αγρούς ιδιοκτησίας Γ. Κ., Κ. Ι. Μ., Δ. Κ. και με δασική έκταση, δ) έναν αγρό που βρίσκεται στην Αγία Παρασκευή Χαλκιδικής, Υποθηκοφυλακείου Κασσανδρείας, στη θέση «ΚΑΣΤΑΝΙΕΣ», εκτάσεως 1.377,79 τμ οριζόμενο βόρεια με αγρό Ι. Κ., νότια με δάσος, ανατολικά με δάσος και δυτικά με αγρό Ι. Κ. και ε) έναν αγρό που βρίσκεται στην Αγία Παρασκευή Χαλκιδικής, Υποθηκοφυλακείου Κασσανδρείας, στη θέση «ΚΑΣΤΑΝΙΕΣ», εκτάσεως 6.569,43 τμ, οριζόμενο βόρεια με ρέμα, νότια με δασική λωρίδα και με αγρό ιδιοκτησίας Δ. Κ., ανατολικά με ρέμα και δυτικά με αγρούς ιδιοκτησίας Δ. Κ., Γ. Κ. και Ι. Κ.. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, κατά το χρόνο συστάσεως της προαναφερόμενης γονικής παροχής, δυνάμει του υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβολαίου, η ενάγουσα ήταν ηλικίας 59 ετών και είχε ήδη διακόψει (από το έτος 1988) την επαγγελματική της δραστηριότητα ως βιοτέχνη ετοίμων ενδυμάτων, στα πλαίσια της οποίας, αν και η μόνιμη διαμονή της οικογένειάς της ήταν πάντα στο ….Γερμανίας, λειτουργούσε με το σύζυγό της βιοτεχνία ετοίμων ενδυμάτων στην Ελλάδα, από την οποία, κατά τη λειτουργία της, αποκόμιζαν σημαντικά ποσά που τους επέτρεπαν να έχουν υψηλό βιοτικό επίπεδο, να καλύπτουν ευχερώς όλες τις ανάγκες των ίδιων και των τέκνων τους και να πραγματοποιούν χειμερινές διακοπές στην Ελβετία και σε άλλα θέρετρα. Κατά τον ίδιο ως άνω χρόνο σύστασης της παραπάνω γονικής παροχής η ενάγουσα δεν λάμβανε ακόμη σύνταξη, βαρύνονταν με τις δαπάνες συντήρησης του τέκνου της Κ., το οποίο διήγαγε το 22° έτος της ηλικίας του, είχε μόλις ολοκληρώσει τις σπουδές του στα Οικονομικά και δεν εργαζόταν και η μόνη ακίνητη περιουσία της ήταν το δικαίωμα επικαρπίας στα προαναφερόμενα τέσσερα οροφοδιαμερίσματα στο …Γερμανίας, σε ένα εκ των οποίων διέμενε, χωρίς ως εκ τούτου να βαρύνεται με δαπάνες στέγασης, ενώ τα λοιπά τρία τα εκμίσθωνε και λάμβανε μισθώματα συνολικού ποσού 2.400 ευρώ μηνιαία. Επίσης, η ενάγουσα και ο σύζυγός της από την πώληση της ανωτέρω επιχείρησης βιοτεχνίας εισέπραξαν το ποσό των 700.000 γερμανικών μάρκων, το οποίο κατέθεσαν σε τράπεζα στην Ελβετία, όπως προκύπτει από την κατάθεση του μάρτυρα Ρ. Φ. συζύγου της εναγομένης, που περιέχεται στα υπ’αριθμ. 80/2013 πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής και η περί τούτου κατάθεσή του δεν αναιρείται από άλλο αποδεικτικό μέσο. Η εναγομένη, κατά το χρόνο της πιο πάνω μεταβίβασης, ήταν ηλικίας 32 ετών, είχε ολοκληρώσει τις σπουδές της στα οικονομικά σε πανεπιστήμιο της Γερμανίας και εργαζόταν από το έτος 1994 ως στέλεχος σε γερμανική εταιρία, αποκομίζοντας από την εργασία της αυτή περίπου το ποσό των 5.000 γερμανικών μάρκων μηνιαία, ενώ επίσης ήταν κυρία κατά ψιλή κυριότητα και κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου του ως άνω ακινήτου στο …Γερμανίας. Στο προαναφερόμενο υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβόλαιο, αναφέρεται ότι η γονική παροχή έγινε για τη δημιουργία οικονομικής και οικογενειακής αυτοτέλειας της εναγομένης, πλην όμως αυτή, κατά τα προεκτεθέντα, ως εργαζόμενη και ευρισκόμενη σε ώριμη ηλικία (32 ετών) είχε δρομολογήσει τη ζωή της κατά τρόπο που της έδινε τη δυνατότητα να εξασφαλίζει από τις δικές της δυνάμεις την οικονομική της αυτοτέλεια, την οποία είχε επιτύχει ήδη ενόψει της εργασίας της από το έτος 1994 και των αποδοχών που λάμβανε από αυτήν. Πέραν τούτου δε, τα ανωτέρω ακίνητα στη Χαλκιδική κανένα εισόδημα δεν προσπόριζαν στην εναγομένη. Επίσης, ενόψει του ότι η εναγομένη διέμενε μόνιμα κατά το χρόνο της ως άνω παροχής στη Γερμανία, όπου εξακολουθεί να διαμένει με το σύζυγό της και το τέκνο τους, ενώ τα μεταβιβασθέντα, με το υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβόλαιο, ακίνητα, βρίσκονται στην Ελλάδα, η εν λόγω γονική παροχή δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει σκοπό δημιουργίας και διατήρησης οικογενειακής αυτοτέλειας της εναγομένης καλύπτοντας αντίστοιχη ανάγκη της. Ακόμη, η ως άνω μεταβίβαση δεν τελούσε σε συνάφεια με την επαγγελματική δραστηριότητα της εναγομένης, η οποία απασχολούνταν ως στέλεχος επιχείρησης. Με βάση τα ανωτέρω προκύπτει ότι η μεταβίβαση της ενάγουσας προς την εναγομένη, δυνάμει του υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβολαίου, αποτελούσε δωρεά στο σύνολό της, καθόσον δεν έγινε για τους λόγους που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 1509 ΑΚ και δη είτε για τη δημιουργία ή τη διατήρηση οικονομικής ή οικογενειακής αυτοτέλειας της εναγομένης, είτε για την έναρξη ή την εξακολούθηση επαγγέλματος της αλλά αντιθέτως η ενάγουσα προέβη στην εν λόγω μεταβίβαση προς επαύξηση και μόνο της περιουσίας της εναγομένης. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι έως το έτος 2001 οι σχέσεις των διαδίκων ήταν ομαλές. Η δε ενάγουσα και ο σύζυγός της επιδεικνύοντας γονεϊκό ενδιαφέρον κάλυψαν κατά την τετραετή φοίτηση της εναγομένης σε πανεπιστήμιο της Γερμανίας τα έξοδα των σπουδών της, αλλά και τα έξοδα των διακοπών της και επίσης της κατέβαλαν το ποσό των 400 γερμανικών μάρκων μηνιαία για τη συντήρηση και διαβίωσή της. Ακόμη, η ενάγουσα είχε αναλάβει τα έξοδα της εξάμηνης παραμονής της εναγομένης στη Γρανάδα της Ισπανίας, για την εκμάθηση της Ισπανικής γλώσσας και ήταν αυτή που την ενθάρρυνε να μεταβεί στην Ισπανία. Επίσης η εναγομένη από το έτος 1983 μέχρι την πρόσληψή της το έτος 1994 ως στέλεχος σε εταιρία συμβούλων επιχειρήσεων, διέμενε, χωρίς να βαρύνεται με μίσθωμα, σε ένα από τα διαμερίσματα της προαναφερόμενης οικοδομής που βρίσκεται στο ….Γερμανίας.
Το έτος 1999 η εναγόμενη τέλεσε νόμιμο γάμο με τον πρωτοδίκως εξετασθέντα μάρτυρα ανταπόδειξης Ρ. Φ., κατά τον πολιτικό τύπο, ο οποίος εν συνεχεία ιερολογήθηκε το έτος 2000 και από το γάμο τους αυτό απέκτησαν ένα τέκνο τον Αλέξανδρο, που γεννήθηκε στις 13.5.2000. Μετά την απόκτηση του τέκνου της, η ενάγουσα, ενόψει των υψηλών εισοδημάτων του συζύγου της, ο οποίος επίσης είναι κύριος τριών διαμερισμάτων στη Γερμανία, σταμάτησε να εργάζεται, εξακολουθούσε όμως επί διετία, λόγω ανατροφής του τέκνου της, να λαμβάνει το 80% των αποδοχών της, ενώ το έτος 2003 προσλήφθηκε και πάλι σε κάποια εταιρία και εργάσθηκε έως το έτος 2008, έκτοτε δε, έπαυσε να εργάζεται. Το Σεπτέμβριο του έτους 2001, κατά τη διάρκεια οικογενειακής συζήτησης, στην οποία παρόντες ήταν η εναγομένη, ο σύζυγός της, ο πατέρας της και η μητέρα της, οι γονείς της της ζήτησαν να συμβάλει στα έξοδα επισκευής και συντήρησης της πιο πάνω οικίας, που βρίσκεται στη Χαλκιδική, όμως η εναγομένη αρνήθηκε επικαλούμενη τις οικονομικές ανάγκες της δικής της οικογένειας αλλά και το γεγονός ότι ο σύζυγός της ήταν άνεργος εκείνο το χρονικό διάστημα. Τότε ο πατέρας της εκνευρισμένος χειροδίκησε σε βάρος της και στη συμπεριφορά του αυτή η ενάγουσα δεν αντέδρασε αλλά παρέμεινε αμέτοχη. Η εναγομένη νιώθοντας έντονα προσβεβλημένη από την χειροδικία του πατέρα της σε βάρος της, η οποία μάλιστα έλαβε χώρα ενώπιον του συζύγου της και ενώ αυτή διένυε το 36° έτος της ηλικίας της και απογοητευμένη από την παθητική στάση της μητέρας της στην προσβολή που υπέστη, ανέμενε ότι οι γονείς της θα επιχειρούσαν να την προσεγγίσουν, προκειμένου να αποκατασταθεί το δυσμενές κλίμα που είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους, πλην όμως ούτε η ενάγουσα ούτε ο σύζυγός της επικοινώνησαν με την εναγόμενη ούτε επιχείρησαν να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους μαζί της. Έτσι έπαυσε κάθε επικοινωνία της εναγομένης αλλά και του συζύγου και του τέκνου της με τους γονείς της, ενώ κάποιες επαφές των διαδίκων που ακολούθησαν αφορούσαν μόνο την επίλυση οικονομικών και περιουσιακών ζητημάτων που έθετε η ενάγουσα και έγιναν μέσω των πληρεξουσίων δικηγόρων τους. Ειδικότερα, το έτος 2007 η προαναφερόμενη οικοδομή στο Νόις Γερμανίας έχρηζε επισκευής, διότι, λόγω εισχώρησης υγρασίας σε αυτήν από αμέλεια ιδιοκτήτη γειτονικού ακινήτου, υπέστη ζημίες, συνεπεία των οποίων οι μισθωτές των διαμερισμάτων του πρώτου και του δευτέρου ορόφου κατήγγειλαν τις σχετικές συμβάσεις μίσθωσης. Κατόπιν τούτου, η ενάγουσα απέστειλε στην εναγομένη, δια του τότε πληρεξουσίου δικηγόρου της, την από 16.4.2007 επιστολή, που απευθυνόταν σε αμφότερα τα τέκνα της (Κ. και εναγομένη), με την οποία, αφού ανέλυε την κατάσταση του πιο πάνω ακινήτου και τις οικονομικές της δυνατότητες, ζήτησε, ως συμβιβαστική λύση και προκειμένου να μην προσφύγει δικαστικά, να της αναμειαβιβάσουν το εν λόγω ακίνητο άλλως να της καταβάλουν διατροφή ποσού 1.600 ευρώ μηνιαία ήτοι 800 ευρώ μηνιαία κάθε τέκνο, επικαλούμενη προς θεμελίωση των ανωτέρω αξιώσεών της «ένδεια» και ότι «δεν είναι σε θέση να κερδίσει την εύλογη διατροφή». Σε απάντηση, η εναγομένη απέστειλε στην ενάγουσα, δια του τότε πληρεξουσίου δικηγόρου της, την από 25.4.2007 επιστολή, με την οποία, αφού εξέφραζε τη λύπη της για το γεγονός ότι η μητέρα της δεν επικοινώνησε προσωπικά με αυτήν, εν συνεχεία αρνήθηκε την αναμεταβίβαση του ανωτέρω ακινήτου εκθέτοντας ότι δεν συνέτρεχαν οι απαιτούμενες προς τούτο από τα άρθρα 528 και 530 του Γερμανικού Αστικού Κώδικα προϋποθέσεις της ένδειας ή της βαριάς αχαριστίας, ενώ επίσης ενημέρωνε την ενάγουσα ότι θα μπορούσε να τη συνδράμει στα έξοδα ανακαίνισης και να δεχθεί επιβάρυνση του ακινήτου με υποθήκη, εφόσον της εκχωρούνταν οι απαιτήσεις που διεκδικούσε δικαστικά η ενάγουσα κατά του ζημιώσαντος. Ακολούθως η ενάγουσα, με την από 21.5.2007 επιστολή του πληρεξούσιου δικηγόρου της, αφού εξέφραζε τη λύπη της για το γεγονός ότι η εναγομένη από ετών δεν επιθυμούσε καμία επικοινωνία, επανήλθε στο αίτημα διατροφής, επικαλούμενη αδυναμία της να διατραφεί από τα εισοδήματά της και ειδικότερα ότι τα διαμερίσματα του πρώτου και του δευτέρου ορόφου του πιο πάνω ακινήτου εμφάνιζαν υγρασία στον ξύλινο τοίχο της οροφής, ότι το μίσθωμα του διαμερίσματος του τρίτου ορόφου, που εκμίσθωνε στον υιό της και αδελφό της εναγομένης, ανέρχονταν στο ποσό των 378,25 ευρώ και ότι οι συντάξεις που λάμβανε από τον ελληνικό και τον γερμανικό συνταξιοδοτικό φορέα, ανέρχονταν στα ποσά των 271,33 ευρώ και 171,75 ευρώ, αντίστοιχα. Μάλιστα, με την ίδια επιστολή, για τον προσδιορισμό του ύψους της διατροφής, ζητήθηκε από την εναγομένη να αποδείξει το εισόδημά της για το ημερολογιακό έτος 2006, με αποστολή των αποδεικτικών μισθού και των τελευταίων τριών εκκαθαριστικών της Δ.Ο.Υ., ενώ επίσης επισημάνθηκε ότι κατά τον υπολογισμό των απαιτήσεων της ενάγουσας θα λαμβάνονταν υπόψη μέχρι και το τελευταίο σεντ του εισοδήματος της εναγομένης. Τέλος, η εναγομένη με την από 31.5.2007 επιστολή του πληρεξούσιου δικηγόρου της, ισχυρίσθηκε ότι πριν χορηγήσει τις πληροφορίες που της ζητήθηκαν με την από 21,5.2007 επιστολή, θα έπρεπε η ενάγουσα να αποδείξει την απορία της, ότι η απόφαση συνταξιοδότησης της μητέρας της από την Ελλάδα ανάγεται στην 1.11.2006 και ότι δεν ήταν επίκαιρη, ότι ο πατέρας της (εναγομένης) λαμβάνει σύνταξη ποσού 482,95 ευρώ, ότι το μηνιαίο εισόδημα των γονέων της ανέρχονταν στο ποσό των 1.304,28 ευρώ και ότι επιπλέον θα έπρεπε να υπολογισθεί η περιουσία τους. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, με την με ημερομηνία δημοσίευσης 18.11.2014 απόφαση του 21ου Τμήματος του Εφετείου Ντύσελντορφ Γερμανίας, απορρίφθηκε η αγωγή που είχε ασκήσει η ενάγουσα κατά της εναγομένης ζητώντας να της αναμεταβιβάσει η τελευταία το ως άνω ακίνητο στο … Γερμανίας, κατά το εξ αδιαιρέτου ποσοστό της, ενόψει της εγγραφής σε αυτό υποθήκης ποσού 30.000 ευρώ, στις 2.2.2012, με τη συγκατάθεση του Κ. Μ., αίτημα το οποίο θεμελίωνε κυρίως μεν στο άρθρο 5β του από 21.12.1995 συμβολαιογραφικού εγγράφου μεταβίβασης του ανωτέρω ακινήτου, με το οποίο, προβλέφθηκε ότι ο μεταβιβάζων δικαιούται να απαιτήσει την ανέξοδη αναμεταβίβαση του ακινήτου, εάν ο αποκτών την κυριότητα μεταβιβάσει ή βαρύνει το ακίνητο, εφόσον ο μεταβιβάζων ζει και δεν έχει δώσει την συγκατάθεσή του άλλως επικουρικά το θεμελίωνε στην από 13.8.2013 δήλωσή της περί ανάκλησης της δωρεάς του εν λόγω ακινήτου λόγω αχαριστίας, επικαλούμενη ότι από το φθινόπωρο του έτους 2001 (εκ προφανούς παραδρομής στην μετάφραση της ως άνω απόφασης αναφέρεται από το φθινόπωρο 2011) δεν υπάρχει καμία επικοινωνία της με την τότε και νυν εναγομένη, ότι έκτοτε δεν έχει δει τον εγγονό της, παρόλο που έχει πληρώσει τις σπουδές της θυγατέρας της και της είχε χορηγήσει όλες τις ανέσεις καθώς και ότι ο σύζυγος της εναγομένης, παρουσία της τελευταίας, είχε πει στον Κ. Μ. ότι δεν επιθυμεί να βγάλει φωτογραφία του εγγονού της ενάγουσας και να δοθούν πληροφορίες σε αυτήν και το σύζυγό της σχετικά με την εναγομένη. Ειδικότερα, με την προαναφερόμενη απόφαση του 21ου Τμήματος του Εφετείου Ντύσελντορφ Γερμανίας, που εκδόθηκε κατόπιν εφέσεως της εναγομένης κατά της δημοσιευθείσας στις 30.1.2014 υπ’αριθμ. 1 Ο 159/13 απόφασης του Πρωτοδικείου Ντύσελντορφ, με την οποία είχε γίνει δεκτή η ανωτέρω αγωγή, εξαφανίσθηκε η τότε εκκαλουμένη απόφαση και απορρίφθηκε η αγωγή διότι κρίθηκε, μεταξύ άλλων, όσον αφορά την αγωγική βάση περί ανάκλησης της δωρεάς λόγω αχαριστίας, ότι είναι αμφίβολο εάν τα επικαλούμενα από την ενάγουσα περιστατικά πληρούν το πραγματικό της αχαριστίας και ότι σε κάθε περίπτωση είχε παρέλθει η προθεσμία ανάκλησης του άρθρου 532 του Γερμανικού Αστικού Κώδικα, ενώ όσον αφορά την αγωγική βάση τη θεμελιούμενη στο άρθρο 5β του πιο πάνω συμβολαιογραφικού εγγράφου, η αγωγή απορρίφθηκε διότι αξιολογήθηκε ως μη πειστική η κατάθεση του εξετασθέντος μάρτυρα Κ. Μ., σύμφωνα με την οποία η εγγραφή της υποθήκης πραγματοποιήθηκε χωρίς να το γνωρίζει η ενάγουσα και κρίθηκε ότι η τότε ενάγουσα (ήτοι η ενάγουσα και στην υπό κρίση αγωγή) «δεν κατάφερε να αποδείξει, μία από τις προϋποθέσεις του συμβολαιογραφικού εγγράφου της 21.12.1995 για την υποχρέωση αναμεταβίβασης της εναγομένης σύμφωνα με το άρθρο 5β, την έλλειψη συγκατάθεσης της ενάγουσας.». Εν συνεχεία δε, με την υπ’αριθμ. X ZR 121/14 της 12ης Ιανουάριου 2016 απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Γερμανίας, απορρίφθηκε η αίτηση αναίρεσης της ενάγουσας κατά της ως άνω απόφασης του Εφετείου Ντύσελντορφ. Επίσης, πριν την άσκηση της κρινόμενης αγωγής, η ενάγουσα είχε ασκήσει, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, τη με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/…../2011 αγωγή, σε βάρος της θυγατέρας της, με την οποία, επικαλούμενη και τότε αχαριστία της τελευταίας, ζητούσε να αναγνωρισθεί η εγκυρότητα της γενομένης με την υπ’αριθμ. …../9.2.2011 πράξη της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κ. Κ., άλλως με την ως άνω αγωγή, ανάκληση της δωρεάς προς την εναγομένη, που καταρτίσθηκε με το υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβόλαιο της άλλοτε συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ν. Α., για ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου των περιγραφόμενων στο συμβόλαιο αυτό ακινήτων και να υποχρεωθεί η εναγόμενη να της αναμεταβιβάσει την κυριότητα των δωρηθέντων ποσοστών ακινήτων. Η ως άνω, με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/…../2011 αγωγή, απορρίφθηκε ως μη νόμιμη με την υπ’αριθμ. 80/2013 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, η οποία, κατόπιν εφέσεως της τότε και νυν ενάγουσας, εξαφανίσθηκε με την υπ’αριθμ. 125/2015 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου και απορρίφθηκε η ως άνω αγωγή ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας. Εν τω μεταξύ η ενάγουσα, δυνάμει της υπ1 αριθμ. …../9.2.2011 πράξης της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης, Κ. Κ. (εκ προφανούς παραδρομής στην ένδικη αγωγή αναφέρεται ότι ο αριθμός της ανωτέρω πράξης είναι …../9.2.2011 αντί του ορθού …../9.2.2011), την οποία, όπως αναφέρει η ενάγουσα στην αγωγή της, αρνήθηκε να παραλάβει η εναγόμενη κατά την διαδικασία επιδόσεώς της σε αυτήν, ανακάλεσε την, δυνάμει του ως άνω υπ’ αριθμ. …../27.5.1997 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης, Ν. Α., γονική παροχή προς την εναγομένη που, κατά τα προεκτεθέντα, αποτελεί δωρεά, και την κάλεσε να συμπράξει εντός προθεσμίας δέκα ημερών στη συμβολαιογραφική αναμεταβίβαση του ιδανικού μεριδίου της στα εν λόγω ακίνητα, επικαλούμενη ως λόγο ανάκλησης την αχαριστία που επέδειξε έναντι της η εναγομένη και ειδικότερα διότι, όπως αναφέρεται στην ανωτέρω συμβολαιογραφική πράξη «…από το έτος 2001 με δική της πρωτοβουλία της και χωρίς να υπάρξει εκ μέρους της εμφανιζομένης στο παρόν και του συζύγου της η παραμικρή αφορμή, η θυγατέρα της, ίσως και με παρακίνηση του συζύγου της, διέκοψε παντελώς οποιαδήποτε σχέση με αυτούς (την μητέρα και τον πατέρα της, αλλά και τον αδελφό της Κ.) αρνουμένη να έχει και την παραμικρή, τηλεφωνική, δια ζώσης ή με αλληλογραφία, επικοινωνία μαζί τους. Ουδέποτε έκτοτε και για περισσότερα από εννέα χρόνια έως και σήμερα, εξέφρασε την επιθυμία να τους δει και να τους εκφράσει την επιβαλλομένη από την συγγενική τους σχέση στοργή, συμπαράσταση και αρωγή της στις ποικίλες δυσκολίες, συναισθηματικές, ψυχολογικές και υγείας, που αντιμετωπίζουν, η μητέρα της και ο πατέρας της, λόγω της προχωρημένης ηλικίας τους και των συνθηκών της ζωής τους. Σε προσπάθειες της εμφανιζομένης στο παρόν και του συζύγου της να προσεγγίσουν την θυγατέρα τους μέσω τρίτων, διαπίστωσαν ότι εκφράζεται στο περιβάλλον της ιδιαίτερα απαξιωτικά για τα πρόσωπά τους, δηλώνοντας ότι έχουν πεθάνει γι’αυτήν και ότι δεν ενδιαφέρεται καθόλου γι’αυτούς ». Επίσης, την δήλωσή της περί ανάκλησης της ως άνω δωρεάς επανέλαβε η ενάγουσα τόσο με την με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/…../2011 αγωγή όσο και με την ένδικη αγωγή, που άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, οι οποίες επιδόθηκαν στην εναγομένη. Εν συνεχεία δε, ο προαναφερόμενος αγρός μετά της επ’αυτού πολυτελούς οικίας στο Πευκοχώρι Χαλκιδικής τέθηκε προς πώληση, αντί τιμήματος ποσού 560.000 ευρώ, κατ’εντολή της ενάγουσας και του υιού της, χωρίς την περί τούτου γνώση και συναίνεση της εναγομένης. Από τα παραπάνω αποδειχθέντα προκύπτει ότι η απομάκρυνση της εναγόμενης από την ενάγουσα μητέρα της αλλά και από τον πατέρα της επήλθε λόγω της προεκτεθείσας συμπεριφοράς των γονέων της κατά το περιστατικό που συνέβη το Σεπτέμβριο του έτους 2001 και της επακολουθήσασας επιλογής τους να μην επιδιώξουν προσωπική επαφή με αυτήν ώστε μέσω του διαλόγου να αποκαταστήσουν τις διαταραχθείσες σχέσεις τους, αλλά και λόγω των επίμονων αξιώσεων της ενάγουσας να της καταβάλει η εναγομένη διατροφή άλλως να της αναμεταβιβάσει το εξ αδιαιρέτου ποσοστό της ψιλής κυριότητάς της στο ακίνητο που βρίσκεται στο …… Γερμανίας, κινούμενη μάλιστα δικαστικά εναντίον της θυγατέρας της για την επίτευξη της τελευταίας αξίωσης, χωρίς να υφίσταται λόγος που να δικαιολογεί τις επιδιώξεις της αυτές. Επίσης, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα κατά το χρονικό διάστημα από τη διάρρηξη των σχέσεών της με την εναγόμενη έως την ανάκληση της επίδικης δωρεάς δεν ήταν μόνη ούτε αβοήθητη, δεδομένου ότι συμβιούσε με το σύζυγό της, δεν αντιμετώπισε κάποιο έκτακτο πρόβλημα υγείας ώστε να περιέλθει σε κατάσταση αδυναμίας και να έχει ανάγκη της βοήθειας της εναγομένης και επίσης ήταν οικονομικά αυτάρκης (ήταν συνταξιούχος βιοτέχνης και λάμβανε συντάξεις από τον ελληνικό και τον γερμανικό συνταξιοδοτικό φορέα της ποσού 271 ευρώ και 171 ευρώ, αντίστοιχα, καθώς και μισθώματα συνολικού ποσού 2.400 ευρώ από την εκμίσθωση τριών διαμερισμάτων της οικοδομής στο … Γερμανίας όπου διέμενε και η ίδια, των οποίων είχε την επικαρπία, ενώ επίσης είχε τραπεζικές καταθέσεις σημαντικού ύψους), αυτοεξυπηρετούνταν και επιπλέον είχε τη συναισθηματική, ψυχολογική αλλά και την οικονομική στήριξη του υιού της Κ. Μ.. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ενάγουσα από τις 18.2.2008 ορίσθηκε διευθύντρια της, εδρεύουσας στο Birbìngham της Αγγλίας, εταιρίας με την επωνυμία «…..», συμφερόντων του υιού της, ο οποίος την ίδρυσε το έτος 2008, αλλά από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδείχθηκε ότι τη θέση αυτή κατέχει η ενάγουσα επ‘αμοιβή. Επίσης, στην από 3.9.2014 ιατρική βεβαίωση του ειδικού ιατρού παθολόγου οικογενειακού ιατρού, Γ. Π., αναφέρεται για την ενάγουσα ότι από ετών πριν τη χορήγηση της εν λόγω βεβαίωσης πάσχει από διαταραχή ύπνου, σύνδρομο οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, αρτηριακή υπέρταση, βασικοκαρκίνωμα, κυφοσκολίωση, κόμβο θυρεοειδούς αδένα δεξιά, λεμφοίδημα του ποδιού, αρτηριοσκλήρυνση των κάτω άκρων, spread flat feet (δηλαδή πλατυποδία) αμφίπλευρα, Cord (Cronic obstructive pulmonal disease) (ήτοι χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια), εκκολπωμάτωση, εμβοή, ανεύρυσμα και ψυχική επιβάρυνση και ότι λόγω των ανωτέρω παθήσεών της έχει επιβαρημένη υγεία και τέθηκε υπό ιατρικούς περιορισμούς. Όμως, δεν αποδείχθηκε ότι λόγω της ανωτέρω κατάστασης της υγείας της ενάγουσας, η οποία ήταν χρόνια, απαιτήθηκε η νοσηλεία της ή ότι αδυνατούσε να αυτοεξυπηρετηθεί κατά το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τη διάρρηξη των σχέσεών της με την εναγόμενη έως την ανάκληση της επίδικης δωρεάς, η δε αόριστη και ασαφής κατάθεση της εξετασθείσας μάρτυρα Π. Π., που περιέχεται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά, ότι η ενάγουσα μπήκε αρκετές φορές στο νοσοκομείο, ότι μία φορά ήταν με το ανεύρυσμα και μία φορά πιο μπροστά με το θυροειδή, χωρίς να προσδιορίζει έστω και κατά προσέγγιση τον εκάστοτε χρόνο εισαγωγής της ενάγουσας στο νοσοκομείο ώστε να διαπιστωθεί εάν οι εν λόγω νοσηλείες της εμπίπτουν στο πιο πάνω κρίσιμο εν προκειμένω χρονικό διάστημα και χωρίς η περί τούτων κατάθεσή της να ενισχύεται από οποιοδήποτε έγγραφο νοσηλευτικού ιδρύματος, δεν κρίνεται πειστική. Στην δε από 15.9.2022 βεβαίωση του ιατρού γενικής ιατρικής, Β. Ρ., που αφορά χρονικό διάστημα μετά την πιο πάνω ανάκληση της επίδικης δωρεάς, ο εν λόγω ιατρός αναφέρει για την ενάγουσα (ηλικίας 84 ετών κατά το χρόνο της βεβαίωσης) ότι βρίσκεται υπό την ιατρική του παρακολούθηση από το έτος 2017, ότι δεν πάσχει από οξείες παθήσεις που μειώνουν το προσδόκιμο επιβίωσης, ότι υπάρχουν ενοχλήματα εν μέρει οφειλόμενα στην ηλικία, τα οποία επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινή ζωή, ότι η ενάγουσα υποφέρει από έντονη ρευματοπάθεια, αρτηριακή υπέρταση, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και περιορισμό της κινητικότητας με αυξητική τάση, ότι ως εκ τούτων λαμβάνει διάφορα φαρμακευτικά σκευάσματα, μεταξύ άλλων και αναλγητικά και ότι χρήζει οικιακής βοήθειας και λαμβάνει οργανωτική στήριξη στο πλαίσιο της εκ του νόμου προβλεπόμενης βοηθητικής φροντίδας. Επίσης, δεν αποδείχθηκε ότι η εναγομένη επέδειξε προσβλητική, υβριστική ή απαξιωτική συμπεριφορά σε βάρος της μητέρας της ή του πατέρα της, ούτε ότι η ενάγουσα επιχείρησε να προσεγγίσει τη θυγατέρα της μέσω τρίτων προσώπων και ότι η τελευταία (εναγομένη) ανέφερε στα πρόσωπα αυτά ότι η ενάγουσα έχει πεθάνει γι’αυτήν, ότι δεν ενδιαφέρεται για την τύχη της μητέρας της, ότι δεν υπάρχει πλέον για την ίδια η μητέρα της και ότι η ενάγουσα δεν μπορεί πια να υπολογίζει στη βοήθεια και συμπαράσταση της εναγομένης σε οποιοδήποτε πρόβλημά της, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται η ενάγουσα με την ένδικη αγωγή της. Και τούτο διότι μόνες οι εμπεριεχόμενες στην υπ’αριθμ. …./29.3.2013 ένορκη βεβαίωση, αόριστες και ασαφείς καταθέσεις του πατέρα της εναγομένης Π. Μ. και του αδελφού της Κ. Μ. ότι η εναγομένη δήλωνε σε κοινούς γνωστούς που την προσέγγισαν μετά τη ρήξη των σχέσεών τους, ότι είναι σαν να μην έχει γονείς, σαν να έχουν αυτοί πεθάνει, χωρίς οι ως άνω ενόρκως βεβαιούντες να κατονομάζουν ειδικά και συγκεκριμένα τα πρόσωπα των κοινών αυτών γνωστών, δεν κρίνονται πειστικές και αναιρούνται από την υπ’αριθμ. …../12.12.2012 ένορκη βεβαίωση της Χ. Σ. το γένος Μ., αδελφής της ενάγουσας, η οποία κατέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι μέσα σε δύο δεκαετίες είχε δύο φορές συνολικά επικοινωνία με την αδελφή της Ι. Μ., ότι την εναγομένη ανηψιά της, το σύζυγό της και τον υιό της, τους βλέπει τακτικά, ότι τη συνδέει εγκάρδια σχέση με αυτήν, ότι η εναγομένη επιθυμούσε πάντα τακτική επικοινωνία με την οικογένειά της και ότι δεν είναι από τη φύση της αχάριστη αλλά το αντίθετο. Κατ’ακολουθία των ανωτέρω, η παραπάνω αποδειχθείσα συμπεριφορά της εναγομένης αντικειμενικά αξιολογούμενη, δεν συνιστά βαρύ παράπτωμα, ήτοι αχαριστία με τη μορφή της χωρίς σοβαρό λόγο υπαίτιας αδιαφορίας της για την ενάγουσα δωρήτρια, ώστε να δικαιολογείται η ανάκληση της γενόμενης προς αυτήν δωρεάς με το προαναφερόμενο υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβόλαιο. Συνεπώς, η ανάκληση της δωρεάς αυτής από την ενάγουσα, με την προαναφερθείσα υπ’αριθμ. …../9.2.2011 συμβολαιογραφική πράξη, η οποία επαναλήφθηκε με την με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑΚ/ΕΑΚ/…../2011 αγωγή και με την ένδικη αγωγή, δεν επέφερε τα έννομα αποτελέσματά της και συνακόλουθα η κρινόμενη αγωγή είναι απορριπτέα ως ουσιαστικά αβάσιμη. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφαση, έστω και με ελλιπή αιτιολογία, η οποία συμπληρώνεται από την ανωτέρω αιτιολογία της παρούσας απόφασης, απέρριψε με επάλληλη αιτιολογία την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη κρίνοντας ότι τόσο η δήλωση ανάκλησης της που περιλαμβάνεται στην υπ’αριθμό …../9.2.2011 πράξη της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κ. Κ. (εκ προφανούς παραδρομής αναφέρεται στην εκκαλουμένη ότι ο αριθμός της ανωτέρω πράξης είναι …../9.2.2011 αντί του ορθού …../9.2.2011 ) όσο και η δήλωση ανάκλησης που περιλαμβάνεται στην υπ’ αριθμό ….. /23.9.2011 αγωγή καθώς και στην κρινόμενη αγωγή της ενάγουσας, δεν παρήγαγε κανένα έννομο αποτέλεσμα, καθόσον δεν αποδείχθηκε ότι η εναγομένη υπέπεσε σε βαριά παραπτώματα και ότι επέδειξε αχαριστία και αντικοινωνική συμπεριφορά προς τη μητέρα της, δεν έσφαλε στην εφαρμογή του νόμου και την εκτίμηση των αποδείξεων και ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος της έφεσης είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Περαιτέρω με τον πρώτο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφασή του έκρινε ότι η μεταβίβαση της ενάγουσας προς την εναγομένη, δυνάμει του υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβολαίου, δεν αποτελούσε δωρεά αλλά γονική παροχή που δεν υπερέβαινε το αναγκαίο μέτρο, έσφαλε στην εφαρμογή του νόμου και την εκτίμηση των αποδείξεων. Ο λόγος αυτός της έφεσης, είναι, σύμφωνα και με τα εκτιθέμενα στην υπό στοιχείο ΙΙΙ μείζονα σκέψη της παρούσας, απορριπτέος ως αλυσιτελής διότι, έστω και αν η μία από τις δύο επάλληλες αιτιολογίες, βάσει των οποίων απέρριψε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο την ένδικη αγωγή και ειδικότερα η πρώτη αιτιολογία περί του ότι η μεταβίβαση της ενάγουσας προς την εναγομένη, δυνάμει του υπ’αριθμ. …../27.5.1997 συμβολαίου, δεν αποτελούσε δωρεά αλλά γονική παροχή, η οποία δεν υπερέβαινε το μέτρο που επέβαλαν οι περιστάσεις, δεν είναι ορθή, είναι ορθή η μη πληττόμενη επιτυχώς με τον δεύτερο λόγο της έφεσης επάλληλη αιτιολογία της εκκαλουμένης απόφασης περί του ότι η δήλωση ανάκλησης της δωρεάς που περιλαμβάνεται στην ως άνω πράξη της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κ. Κ., όσο και η δήλωση ανάκλησης που περιλαμβάνεται στην υπ αριθμό ….. /23.9.2011 αγωγή καθώς και στην κρινόμενη αγωγή της ενάγουσας, δεν παρήγαγε κανένα έννομο αποτέλεσμα, διότι δεν αποδείχθηκε ότι η εναγομένη υπέπεσε σε βαριά παραπτώματα και ότι επέδειξε αχαριστία και αντικοινωνική συμπεριφορά προς τη μητέρα της, αιτιολογία η οποία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της εκκαλουμένης απόφασης. Τέλος, με τον τρίτο λόγο της έφεσης η εκκαλούσα ζητεί την εξαφάνιση της εκκαλουμένης ως προς τη διάταξή της περί δικαστικών εξόδων εκθέτοντας ότι αυτά αναιτιολόγητα καθορίσθηκαν στο ποσό των 6.000 ευρώ, που είναι υπέρογκο, ενώ έπρεπε να συμψηφισθούν κατ’άρθρο 179 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός της έφεσης κρίνεται απορριπτέος ως αβάσιμος διότι η καταψήφιση στη δικαστική δαπάνη του διαδίκου που νικήθηκε, δεν έχει ανάγκη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αφού είναι απόρροια της αρχής της ήττας (ΑΠ 77/2014, ΑΠ 859/2002 αμφότερες Δημοσίευση Νόμος) σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 176 ΚΠολΔ, με την οποία ορίζεται ότι ο διάδικος που νικήθηκε καταδικάζεται να πληρώσει τα έξοδα, ενώ η διάταξη του άρθρου 179 ΚΠολΔ προβλέπει δυνητική ευχέρεια του δικαστηρίου να συμψηφίσει τα δικαστικά έξοδα όταν πρόκειται για διαφορές ανάμεσα σε συζύγους ή σε συγγενείς εξ αίματος έως και τον δεύτερο βαθμό ή όταν η ερμηνεία του κανόνα δικαίου που εφαρμόστηκε ήταν ιδιαίτερα δυσχερής. Εν προκειμένω, λοιπόν, εφόσον η ενάγουσα ηττήθηκε στη δίκη, ορθά το πρωτοβάθμιο δικαστήριο εφαρμόζοντας την διάταξη του άρθρου 176 ΑΚ της επέβαλε τα δικαστικά έξοδα της εναγομένης, ενώ ο συμψηφισμός των δικαστικών εξόδων, κατά τη διάταξη του άρθρου 179 ΚΠολΔ, εναπόκεινταν στην διακριτική του ευχέρεια και δεν ήταν υποχρεωτικός. Επίσης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 63 του Κώδικα Δικηγόρων (Ν. 4194/2013), « 1.Η αμοιβή, σε περίπτωση μη ύπαρξης έγγραφης συμφωνίας, καθορίζεται με βάση την αξία του αντικειμένου της δίκης ως εξής: i. Η αμοιβή για τη σύνταξη κύριας αγωγής ορίζεται με βάση την αξία του αντικειμένου της αγωγής όπως παρακάτω: α) 2% όταν η αξία του αντικειμένου της αγωγής ανέρχεται μέχρι το ποσό των 200.000 ευρώ, β) 1,5% όταν η αξία του — αντικειμένου της αγωγής ανέρχεται από το ποσό των 200.001 ευρώ μέχρι 750.000 ευρώ… ii. Εάν το αίτημα της αγωγής δεν συνίσταται σε ορισμένη χρηματική απαίτηση, όπως αναγνωριστικές, νομής, κυριότητας, δουλειών, διανομής, ακυρότητας, διάλυσης εταιρείας η αμοιβή καθορίζεται σύμφωνα με τα παραπάνω με βάση την πραγματική αξία του αντικειμένου της αγωγής». Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 68 του ιδίου ως άνω Κώδικα, «1. Για τη σύνταξη προτάσεων κατά την πρώτη συζήτηση της υπόθεσης, η αμοιβή του δικηγόρου του εναγόμενου είναι ίση με την αμοιβή της παραγράφου 1 του άρθρου 63 του Κώδικα και του δικηγόρου του ενάγοντος ορίζεται στο μισό της αμοιβής αυτής…… Εν προκειμένω, η αξία του αντικειμένου της ερευνώμενης διαφοράς προσδιορίζεται σε 300.000 ευρώ, στο οποίο, με βάση και τα εκτιθέμενα στην κρινόμενη αγωγή, ανέρχονταν κατά το χρόνο άσκησής της η συνολική αξία των μεταβιβασθέντων στην εναγομένη εξ αδιαιρέτου ποσοστών των ένδικων ακινήτων και άρα τα δικαστικά έξοδα της εναγομένης για την πρωτοβάθμια δίκη υπολογίζονται, για τη σύνταξη προτάσεων ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου στο ποσό των 5.500 ευρώ (ήτοι 200.000 X 2%= 4.000 ευρώ + 100.000 X 1,5% = 1.500 ευρώ = 4.000 + 1.500 = 5.500 ευρώ) και αν συνυπολογισθούν και τα έξοδα για την δικαστική παράσταση του πληρεξουσίου δικηγόρου της εναγομένης ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ποσού 566 ευρώ (βλ. Παράρτημα I του Ν. 4194/2013), το ποσό των 6.000 ευρώ στο οποίο προσδιορίσθηκαν με την εκκαλουμένη τα δικαστικά έξοδα της εναγομένης δεν υπερβαίνει τα υπό του νόμου καθορισθέντα όρια. Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, μετ’ απόρριψη όλων των λόγων της έφεσης, πρέπει αυτή ν’ απορριφθεί ως αβάσιμη κατ’ ουσία, να επιβληθούν σε βάρος της εκκαλούσας τα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης, του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματος της τελευταίας (άρθρ. 176, 183, 189, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) και να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παράβολου έφεσης που κατέθεσε η εκκαλούσα με το υπ’αριθμ. ….e παράβολο, κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΥΠΙΚΑ και ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ κατ’ουσία την από 3.7.2017 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης …/7.7.2017 έφεση, κατά της υπ’αριθμ. 5/2017 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία.
ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος της εκκαλούσας τα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης του παρόντος βαθμού δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παράβολου έφεσης που κατέθεσε η εκκαλούσα με το υπ’αριθμ. ….e “ παράβολο.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 12-5-2023 και δημοσιεύθηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στη Θεσσαλονίκη στις 10-7-2023, χωρίς να παρίστανται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους και με την παρουσία της
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
[ ΠΗΓΗ : κος Ι. Ιωαννίδης , Δικηγόρος Θεσσαλονίκης ]