ΠΤΩΣΗ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ – ΘΑΝΑΤΟΣ – ΕΥΘΥΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΤ’ΑΡ.105 ΕΙΣΝΑΚ – ΑΓΩΓΗ ΣΥΖΥΓΟΥ/ΤΕΚΝΩΝ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ. ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΣΥΝΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΖΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΦΕΛΟΥΣ – ΧΡΟΝΟΣ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΕΝΣΤΑΣΕΩΣ – ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΜΕ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ. ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΚΥΜΑΙΝΟΜΕΝΗ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣτΕ ΕΠΙ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ – ΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΑΙΤΗΣΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ. Διαφορά από αγωγή κατά του ήδη αναιρεσείοντος Δημοσίου, με την οποία η ενάγουσα εξέθετε ότι εξαιτίας του θανάτου του συζύγου της, λόγω πτώσης ελικοπτέρου του Ελληνικού Στρατού, που οφειλόταν σε παράνομη συμπεριφορά των οργάνων του Δημοσίου, αυτή και τα τέκνα της υπέστησαν περιουσιακή ζημία, λόγω στέρησης της συνεισφοράς στη διατροφή που θα τους παρείχε ο θανών. Με τον μοναδικό λόγο της υπό κρίση αίτησης, προβάλλεται από το Δημόσιο, ότι το δικάσαν Διοικητικό Εφετείο, έσφαλε κρίνοντας ότι η ένσταση συνυπολογισμού ζημίας και κέρδους, συνιστά αυτοτελή ισχυρισμό, ο οποίος δεν λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, αλλά πρέπει να προβληθεί το αργότερο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Κατ’αρχάς, αναφορικά με το παραδεκτό της αιτήσεως, υφίσταται η προβαλλόμενη αντίθεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προς τις υπ’αρ. 866/11, 296/15 και 2150/17 αποφάσεις του ΣτΕ και η νομολογία του Δικαστηρίου επί του νομικού ζητήματος που τίθεται με την υπό κρίση αίτηση, εμφανίζεται κυμαινόμενη. Κρίνεται λοιπόν, ότι ο ισχυρισμός του Δημοσίου περί συνυπολογισμού της παρεχόμενης σύνταξης λόγω θανάτου στην οφειλόμενη αποζημίωση λόγω διατροφής, ο οποίος αποτελεί αυτοτελή ισχυρισμό θεμελιωτικό της ένστασης συνυπολογισμού ζημίας και οφέλους, δεν μπορεί να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας. Ως προς τον χρόνο υποβολής της ανωτέρω ένστασης, πρέπει αυτή υποχρεωτικά επί ποινή απαραδέκτου να προβληθεί το αργότερο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και δεν είναι παραδεκτή η προβολή της το πρώτον με υπόμνημα, μετά τη συζήτηση της υπόθεσης ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Ορθώς, το δικάσαν Διοικητικό Εφετείο, αναγνώρισε ότι το αναιρεσείον Δημόσιο όφειλε να τους καταβάλει αποζημίωση, κατ’ άρθρο 928 ΑΚ, χωρίς να συνυπολογίσει τις συντάξεις λόγω θανάτου του συζύγου και πατέρα των αναιρεσιβλήτων. Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά της υπ’αρ.1819/22 απόφασης του ΔιοικΕφΘεσ. [ Αρ. 928, 930 ΑΚ, αρ. 105 ΕισΝΑΚ, αρ. 53 παρ.3 Π.Δ. 18/89, αρ. 12 παρ. 1 Ν.3900/10, αρ. 15 παρ. 2 Ν. 4446/16 ]