ΜΟΛΥΝΣΗ ΥΠΟΓΕΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ – ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΟΡΙΟΥ ΕΞΑΣΘΕΝΟΥΣ ΧΡΩΜΙΟΥ – ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ. ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ”ΔΕΗ Α.Ε” ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΜΗ ΛΗΨΗΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΑΙΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΑΠΟΘΕΣΗ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΤΕΦΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΤΟΥ ΛΙΓΝΙΤΗ – ΑΓΩΓΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΙΣΗΣ ΥΔΡΕΥΣΗΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ”ΔΕΗ Α.Ε.” – ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ – ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. Εν προκειμένω, η ενάγουσα -Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης, ιστορεί ότι μετά από εργαστηριακούς ελέγχους διαπιστώθηκε σοβαρή υπέρβαση στις παραμέτρους ολικό και εξασθενές χρώμιο στα δίκτυα υδροδότησης οικισμών, μετά δε, την εκπόνηση μελέτης Πανεπιστημίου, για τη διερεύνηση των αιτιών της μόλυνσης, προέκυψε ότι η παρουσία του εξασθενούς χρωμίου στα υπόγεια νερά αποδίδεται στη λειτουργία του ατμοηλεκτρικού εργοστασίου της εναγομένης ΔΕΗ Α.Ε – Ζήτησε λοιπόν, με την αγωγή της, να της καταβάλει η εναγόμενη αποζημίωση, καθώς και χρηματική ικανοποίηση. Κατ’ αρχάς, το Δικαστήριο κρίνει ότι παρέλκει ο διορισμός νέου πραγματογνώμονα και συνακόλουθα ανακαλεί εν μέρει τη μη οριστική απόφασή του. Προκύπτει ότι η εναγομένη, η οποία συνιστά και τον μονοπωλιακό εκμεταλλευτή του λιγνίτη στη χώρα, μη συμμορφούμενη με τις αποφάσεις έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων, αν και γνώριζε ότι η διείσδυση της τέφρας στο υπέδαφος θα επέφερε τη μόλυνση του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα με εξασθενές χρώμιο, στοιχείο καρκινογενές, εξακολούθησε επί σειρά ετών (τουλάχιστον από το 1996), να παράγει και να εναποθέτει την τέφρα από την καύση του λιγνίτη στο έδαφος, χωρίς τη λήψη των αναγκαίων τεχνικών προφυλάξεων, ενώ εξάλλου δεν έλαβε ούτε κατασταλτικά μέτρα για την απορρύπανση του υπεδάφους. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι αμέσως μετά τη διαπίστωση της μόλυνσης των υδάτων, η ενάγουσα αναγκάστηκε να προχωρήσει σε τακτικές διακοπές στο δίκτυο ύδρευσης των οικισμών και να τους παράσχει δωρεάν εμφιαλωμένο νερό, καθώς και νερό με βυτίο. Επίσης, προκειμένου να τακτοποιήσει οριστικά το ανακύψαν πρόβλημα της υδροδότησης των οικισμών, επέλεξε την κατασκευή νέου εξωτερικού δικτύου υδροδότησης, με διασύνδεση των υφιστάμενων υδραγωγείων. Το πρόσθετο δε, κόστος με το οποίο επιβαρύνθηκε, η ενάγουσα, λόγω του αυξημένου σε σχέση με την υδροδότηση των οικισμών από το παλαιό δίκτυο ενεργειακού κόστους και τροφοδοσίας τους, ανήλθε στο συνολικό ποσό των 507.074,75 ευρώ, το οποίο η ενάγουσα έχει ήδη καταβάλει στην εναγόμενη, μέσω των αντίστοιχων λογαριασμών ρεύματος. Εν τέλει, από την προπεριγραφόμενη αδικοπρακτική συμπεριφορά της εναγομένης, η ενάγουσα υπέστη ζημία συνολικού ποσού 1.456.979,59 ευρώ, για το οποίο και πρέπει να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγόμενης να της καταβάλει νομιμοτόκως – Δέχεται εν μέρει την αγωγή. Ανακαλεί εν μέρει την υπ’ αρ. 2137/20 μη οριστική απόφασή του. [ Αρ. 57, 59, 298, 299, 330, 914, 932 ΑΚ, αρ. 116 Ν. 4842/21, αρ. 65 παρ. 1 Ν.4871/21,αρ. 1,8, 10-15 Β.Δ. της 25.3.1835, αρ. 16 παρ. 10, αρ. 111 παρ. 2, 118, 173 παρ.3, 189 παρ.1, 309, 614 παρ.5, 622Α παρ. 3 ΚΠολΔ ]